Όπως σημειώνει, “η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα, ήταν η αμφισβήτηση. Τα έμφυλα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις. Ο ηλικιακός ρατσισμός. Με θεωρούσαν μικρή για να στηρίξω μια επιχείρηση. Υπάρχει η αντίληψη ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί στον επιχειρηματικό χώρο, ο οποίος μέχρι και μερικά χρόνια πριν, ήταν κατ’εξοχιν ανδροκρατούμενος. Πίστευαν πως μια γυναίκα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις, να πάρει αποφάσεις, να στηρίξει τον εαυτό της, την επιχείρησή της, να δημιουργήσει κάτι από την αρχή. Πράγμα εντελώς λάθος. Από τη φύση της, η γυναίκα δημιουργεί, γεννά, ανατρέφει… Κάπως έτσι δημιούργησα, γέννησα και ανάθρεψα τη σχολή φωνητικής τέχνης Studio Vocalis” αναφέρει η κ. Πρελορέντζου.
Σε μια συγκυρία, επίσης, που τα ζητήματα της ποιότητας ζωής κατά την περίοδο της γήρανσης αποκτούν μεγάλη σημασία, ένεκα των δημογραφικών δεδομένων, έρχεται το βιβλίο της Πολίνας Πρελορέντζου, με τίτλο «Με λένε Τζένη;» να αναδείξει μέσα από μια έντονα συναισθηματική αφήγηση καυτά ζητήματα, που αφορούν τη μνήμη, την άνοια και τη δύναμη της οικογένειας
Είναι το δεύτερο συγγραφικό της έργο και μέσα από μια αφήγηση που ξεκινά σε ένα ψαροχώρι της Αργολίδας και φτάνει στην καρδιά της Αθήνας, η συγγραφέας φωτίζει τη μάχη μιας κόρης με την απώλεια της μνήμης της μητέρας της, αναδεικνύοντας την αγάπη που επιμένει ακόμη κι όταν τα λόγια χάνονται.
“Ο γονέας μας είναι ο φροντιστής μας, ο άνθρωπος που μας μαθαίνει όλα όσα χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε. Είναι ο προστάτης, η παρηγοριά, το καταφύγιο, η δύναμή μας. Και όταν καλείται ο κάθε ένας από εμάς να γίνει ο γονέας του πατέρα ή της μητέρας του, δημιουργούνται μέσα του συναισθήματα πρωτόγνωρα και επίπονα. Παύει ξαφνικά να είναι το παιδί κάποιου και τότε ενηλικιώνεται ουσιαστικά” αναφέρει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Reporter.gr.
Όπως σημειώνει αναφερόμενη σε μια βιωματική προσέγγιση του όλου ζητήματος, “ η άνοια είναι μια ασθένεια που πονάει περισσότερο τον φροντιστή. Δεν προκαλεί άμεσο πόνο στον ασθενή, εξαθλιώνει όμως ψυχικά και σωματικά τον φροντιστή του, καθώς ο ίδιος ο ασθενής, τις περισσότερες φορές, δεν αντιλαμβάνεται αυτό που του συμβαίνει.”
Παράλληλα με αιχμή τη ζωή της μητέρας της και τη διαχείριση της άνοιας εστιάζει στην έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. “Το ίδιο ακριβώς διαπίστωσα και από ένα άλλο πρίσμα, αυτό της αδυναμίας της επικοινωνίας, όταν η μητέρα μου σταμάτησε να έχει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και όταν εκείνη νόσησε και σταμάτησαν οι άνθρωποι του περιβάλλοντός της να επικοινωνούν μαζί της. Ήθελα να τονίσω λοιπόν τη μοναχικότητα που υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις, πράγμα αρκετά πολύπλευρο. Δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας, για πολλούς λόγους. Είτε λόγω των κλειστών κοινωνιών στις οποίες μεγαλώνουμε, όπου υπάρχει φόβος, άρνηση, ανησυχία, επίκριση και ντροπή γι αυτό που νιώθουμε και είμαστε, είτε γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε όταν νοσούμε από κάποια πάθηση, είτε γιατί το περιβάλλον μάς εγκαταλείπει όταν σταματάμε να μοιάζουμε με αυτό που είχαν συνηθίσει ή θέλουν να βλέπουν από εμάς. Η πρόθεσή μου λοιπόν ήταν εξαρχής, να περιγράψω όλες αυτές τις πτυχές της ανθρώπινης αποξένωσης που οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό, τη μοναξιά, τη θλίψη και την κατάθλιψη” αναφέρει.
Ολόκληρη η συνέντευξη
Το βιβλίο σας “Με λένε Τζένη;” αγγίζει το ευαίσθητο θέμα της άνοιας. Τι σας ενέπνευσε να το προσεγγίσετε μέσα από τη σχέση μάνας και κόρης;
Η έμπνευση γεννήθηκε από τη μοναξιά, τη δυσκολία και την πολυπλοκότητα που αντιμετώπισα ως φροντίστρια της μητέρας μου η οποία πάσχει από άνοια. Περνώντας μαζί της κάθε στάδιο άνοιας και μη γνωρίζοντας το πώς χρειάζεται να συμπεριφερθώ πρώτα ως κόρη της και έπειτα ως φροντίστριά της, συνειδητοποίησα πως πλήθος ατόμων σαν εκείνη και εμένα, βιώνουν τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες καταστάσεις. Το να χρειάζεται να γίνεις ο φροντιστής ενός άρρωστου γονέα, μοιάζει εντελώς αντιφατικό με τους πρωταρχικούς ρόλους που δίνει η ίδια η φύση όταν γεννιέται ένας άνθρωπος. Ο γονέας μας είναι ο φροντιστής μας, ο άνθρωπος που μας μαθαίνει όλα όσα χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε. Είναι ο προστάτης, η παρηγοριά, το καταφύγιο, η δύναμή μας. Και όταν καλείται ο κάθε ένας από εμάς να γίνει ο γονέας του πατέρα ή της μητέρας του, δημιουργούνται μέσα του συναισθήματα πρωτόγνωρα και επίπονα. Παύει ξαφνικά να είναι το παιδί κάποιου και τότε ενηλικιώνεται ουσιαστικά.
Πόσο προσωπική είναι για εσάς αυτή η ιστορία; Αντλήσατε υλικό από πραγματικά βιώματα ή παρατηρήσεις της καθημερινότητας;
Η ιστορία αυτή για εμένα είναι εντελώς προσωπική. Ό,τι έχω περιγράψει είναι βιωματικό. Κάθε περιγραφή των σταδίων της άνοιας, κάθε διάλογος, κάθε συναίσθημα, κάθε μία ιστορία, είναι η ακριβής μεταφορά της ζωής μου. Συνηθίζω να λέω, πως αφηγούμαι την ιστορία αυτή χωρίς περιτυλίγματα, διότι αρκετές εικόνες είναι πολύ σκληρές και δύσκολα αφηγούνται. Δύσκολα κάποιος ξεγυμνώνει τη νόσο μπροστά στα μάτια μας. Πρώτα απ’όλα επειδή δεν αντέχει να βιώσει ξανά τον πόνο που του προκαλεί η νόσος. Όπως αναφέρω και στο βιβλίο μου, η άνοια είναι μια ασθένεια που πονάει περισσότερο τον φροντιστή. Δεν προκαλεί άμεσο πόνο στον ασθενή, εξαθλιώνει όμως ψυχικά και σωματικά τον φροντιστή του, καθώς ο ίδιος ο ασθενής, τις περισσότερες φορές, δεν αντιλαμβάνεται αυτό που του συμβαίνει.
Η άνοια στο βιβλίο σας λειτουργεί όχι μόνο ως ασθένεια, αλλά και ως μεταφορά για την απώλεια της επικοινωνίας στις ανθρώπινες σχέσεις. Ήταν αυτή η πρόθεση εξαρχής;
Μελετώντας τη ζωή της μητέρας μου και τι ήταν πιθανότατα αυτό που την έκανε να θέλει να ξεχάσει, οδηγήθηκα στο ότι ένα μερίδιο ευθύνης, έχει η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Το ίδιο ακριβώς διαπίστωσα και από ένα άλλο πρίσμα, αυτό της αδυναμίας της επικοινωνίας, όταν η μητέρα μου σταμάτησε να έχει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και όταν εκείνη νόσησε και σταμάτησαν οι άνθρωποι του περιβάλλοντός της να επικοινωνούν μαζί της. Ήθελα να τονίσω λοιπόν τη μοναχικότητα που υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις, πράγμα αρκετά πολύπλευρο. Δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας, για πολλούς λόγους. Είτε λόγω των κλειστών κοινωνιών στις οποίες μεγαλώνουμε, όπου υπάρχει φόβος, άρνηση, ανησυχία, επίκριση και ντροπή γι αυτό που νιώθουμε και είμαστε, είτε γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε όταν νοσούμε από κάποια πάθηση, είτε γιατί το περιβάλλον μάς εγκαταλείπει όταν σταματάμε να μοιάζουμε με αυτό που είχαν συνηθίσει ή θέλουν να βλέπουν από εμάς. Η πρόθεσή μου λοιπόν ήταν εξαρχής, να περιγράψω όλες αυτές τις πτυχές της ανθρώπινης αποξένωσης που οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό, τη μοναξιά, τη θλίψη και την κατάθλιψη.
Ως μουσικός και vocal coach, είστε εξοικειωμένη με την έννοια του ρυθμού και της φωνής. Υπάρχει “μουσικότητα” στη γραφή σας; Πώς επηρεάζει η μουσική τον τρόπο που αφηγείστε;
Ως μουσικός πρωταρχικά και ως vocal coach δευτερευόντως, όλη μου η ζωή επενδύεται μουσικά. Οι αναμνήσεις που φέρνω στο μυαλό μου, πάντα έχουν ένα «μουσικό χαλί» που παίζει πίσω τους μελωδίες τραγουδιών, που μεγεθύνουν το συναίσθημα. Θεωρώ πως υπάρχει μουσικότητα στη γραφή μου. Ως λυρική σοπράνο, είμαι λυρική και ως περσόνα και έτσι γράφω με έναν λυρικό λόγο, όπου η μουσικότητα είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του. Οι εικόνες του λόγου μου, συχνά θυμίζουν μουσική ή τραγούδι και δημιουργούν συναισθηματική ένταση. Δεν περιγράφω απλώς τα γεγονότα, μεταδίδω την εσωτερική τους επίδραση.
Η συγγραφή για εσάς είναι περισσότερο τρόπος επικοινωνίας ή αυτοθεραπείας; Ποια ανάγκη πιστεύετε πως καλύπτει σήμερα η λογοτεχνία;
Η συγγραφή για εμένα ξεκίνησε ως αυτοθεραπεία. Φροντίζοντας τη μητέρα μου, βυθίστηκα σε βαριά θλίψη. Σε κατάθλιψη. Αντιμετώπισα μεγάλο θέμα με τις ασταμάτητες σκέψεις μου και τον ύπνο μου. Για να καταφέρω να ανακουφίσω την ψυχή μου, άρχισα να γράφω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Σιγά σιγά, ένιωθα το μαύρο να γίνεται γκρι. Όταν εξέφρασα όλα μου τα συναισθήματα και πλέον δεν ένιωθα πως κάτι δεν το έγραψα, δεν το αποτύπωσα, όταν ένιωσα ότι τα είπα όλα, τότε είδα μπροστά μου έτοιμο, ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που μέσα από αυτό αυτοθεραπευόμουν αλλά και επικοινωνούσα με τους υπόλοιπους ανθρώπους. τα συναισθήματά μου. Είμαι σίγουρη πως πολύς κόσμος θα με νιώσει, θα με καταλάβει και κάποιοι από αυτούς θα δουν τη δική τους ζωή στο βιβλίο μου, θα ταυτιστούν με μένα. Η λογοτεχνία σήμερα, καλύπτει ανθρώπινες ψυχολογικές και κοινωνικές ανάγκες. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Προσφέρει συναισθηματική σύνδεση, νιώθουμε πως κάποιος μας καταλαβαίνει, ότι δεν είμαστε μόνοι. Ανοίγει παράθυρα σε άλλους κόσμους, θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς. Οι λέξεις δημιουργούν εικόνες και οι εικόνες μουσική. Έτσι η λογοτεχνία, ανυψώνει τον άνθρωπο, όπως κάθε μορφή τέχνης.
Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε ως γυναίκα στον επιχειρηματικό χώρο; Τι συμβουλή θα δίνατε σε μια νέα γυναίκα που θέλει να ξεκινήσει τη δική της επιχείρηση;
Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα, ήταν η αμφισβήτηση. Τα έμφυλα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις. Ο ηλικιακός ρατσισμός. Με θεωρούσαν μικρή για να στηρίξω μια επιχείρηση. Υπάρχει η αντίληψη ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί στον επιχειρηματικό χώρο, ο οποίος μέχρι και μερικά χρόνια πριν, ήταν κατ’εξοχιν ανδροκρατούμενος. Πίστευαν πως μια γυναίκα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις, να πάρει αποφάσεις, να στηρίξει τον εαυτό της, την επιχείρησή της, να δημιουργήσει κάτι από την αρχή. Πράγμα εντελώς λάθος. Από τη φύση της, η γυναίκα δημιουργεί, γεννά, ανατρέφει… Κάπως έτσι δημιούργησα, γέννησα και ανάθρεψα τη σχολή φωνητικής τέχνης Studio Vocalis. Ήταν το πρώτο μου παιδί, πριν τη γέννηση του βιολογικού μου παιδιού. Αυτή είναι άλλη μια πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει μια γυναίκα επιχειρηματίας. Την διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική της ζωή. Πέρα από τις προκλήσεις, που αποτελούν μέρος της επιχειρηματικής διαδικασίας, η συμβουλή που θα έδινα σε μια γυναίκα που θέλει να ανοίξει την δική της επιχείρηση, είναι να πιστέψει βαθιά στην αξία και στην φύση της, να μάθει να θέτει όρια, να δικτυωθεί, να χρησιμοποιήσει τα πολύτιμα ηγετικά εργαλεία της και όχι τις αδυναμίες της και φυσικά να στηρίξει άλλες γυναίκες! Η πραγματική αλλαγή έρχεται όταν οι γυναίκες ενδυναμώνουν η μία την άλλη.
Έχετε ιδρύσει τη σχολή φωνητικής Vocalis, όπου διδάσκετε και εμπνέετε νέους καλλιτέχνες. Ποια κοινά βλέπετε ανάμεσα στη διδασκαλία και στη συγγραφή;
Η διδασκαλία έχει αρκετά κοινά με την συγγραφή. Αρκεί να σκεφτούμε πόσο εσωτερικό είναι το όργανο της φωνής και πόσο περιγραφικός χρειάζεται να γίνει ένας δάσκαλος, προκειμένου ο μαθητής να αντιληφθεί, να κατανοήσει και να πράξει. Σε κάθε διδασκαλία, «γράφουμε» και από ένα μικρό κεφάλαιο βιβλίου, γεμάτο εικόνες, παραδείγματα, εκφράσεις, κινήσεις, εκφορά λόγου, συναισθήματα. Ο δάσκαλος της φωνής είναι ένας μέντορας ζωής. Βοηθάει τον μαθητή του, πρώτα πρώτα να αναπνέει, να χαλαρώνει και έπειτα να μιλάει και να αφηγείται μελωδικά μια ιστορία. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην συγγραφή.
Πώς έχει υποδεχθεί το κοινό το βιβλίο; Υπήρξαν αναγνώστες που ταυτίστηκαν με την ιστορία ή σας συγκίνησαν με τα σχόλιά τους;
Το κοινό υποδέχτηκε το βιβλίο μου ιδιαιτέρως θερμά. Κάποιοι το περίμεναν γιατί είχαν την ανάγκη να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μία εκφυλιστική νευρολογική πάθηση. Όχι από ιατιρκής πλευράς. Από την πλευρά του ανθρώπου που πάσχει και τον αντίκτυπο που προκαλείται σε αυτόν που τον φροντίζει. Πολλοί αναγνώστες μου έστελναν μηνύματα καθώς διάβαζαν. Μου έλεγαν σε ποιο σημείο του βιβλίου βρίσκονταν και πόσο ταυτίστηκαν με την ιστορία μου. Μερικοί μου έγραφαν πως έχουν περάσει ακριβώς το ίδιο με τον πατέρα τους ή με κάποια γιαγιά ή παππού. Όλα τα μηνύματα που λαμβάνω με συγκινούν. Αρχικά γιατί κάποιος με διαβάζει… Και έπειτα γιατί διαπιστώνω πόσος πόνος, πόση μοναξιά και προκατάληψη δημιουργεί αυτή η ασθένεια. Και πόσος κόσμος υποφέρει και από τις δυο πλευρές σε κάθε σπίτι.
Αν μπορούσατε να απευθύνετε ένα μήνυμα σε όσους έχουν αγαπημένο τους πρόσωπο που παλεύει με την άνοια, ποιο θα ήταν αυτό;
Αν μπορούσα να απευθύνω ένα μήνυμα σε όσους έχουν αγαπημένο τους πρόσωπο που παλεύει με την άνοια, θα ήταν αυτό: Να θυμάστε πως πίσω από τη λήθη, υπάρχει ακόμα η ψυχή.
Ίσως να μη σας αναγνωρίζει πάντα, ίσως να ξεχνά στιγμές, ονόματα, πρόσωπα, αλλά βαθιά μέσα του
νιώθει την αγάπη, τη φροντίδα, την τρυφερότητα, τη φωνή σας, την παρουσία σας. Η καρδιά θυμάται, ακόμα κι όταν ο νους ξεχνά. Μη μετράτε την αγάπη με τη μνήμη. Μετρήστε την με τη στοργή, την υπομονή και την αποδοχή. Δεν χρειάζεται να «διορθώσετε» την πραγματικότητα του ανθρώπου σας , χρειάζεται απλώς να συμμεριστείτε τον κόσμο του, με αγάπη. Και φροντίστε εσάς… Γιατί χωρίς εσάς, δεν θα μπορούν να υπάρχουν και εκείνοι.
