Αν ζούσε σήμερα-πράγμα λίγο δύσκολο με τη βαρειά ζωή που έκανε- θα ήταν 83 χρονών. Αν ζούσε όμως, τίποτε δεν θ΄ άλλαζε πάνω του. Ψιλόλιγνος. Ξερακιανός. Με βλέμμα λεπίδι κι ένα τσιγάρο αιωνίως να καίγεται με έναν ανεπαίσθητο ναρκισσισμό, στα λεπτά του δάχτυλα. Θα μίλαγε λίγο. Με κείνη τη μάγκικη προφορά και λόγια που δεν κρύβουνε επιτήδευση. Σοβαρός, αυστηρός, μετρημένος. Και μετά θα επέστρεφε στη σιωπή και στους δαίμονές του.
Ο Άκης Πάνου, είναι η πιο επαναστατική φυσιογνωμία της ελληνικής λαϊκής δισκογραφίας των τελευταίων δεκαετιών. Ο πιο απείθαρχος. Ο πιο ανυπότακτος. Και κατά την άποψή μου, ο πιο γοητευτικός και ενδιαφέρων. Μια ξεχωριστή περίπτωση καθολικού και χαρισματικού δημιουργού που έγραφε μόνος του στίχους και μουσική κι έπαιζε τα τραγούδια του, με όργανα που κατασκεύαζε ο ίδιος.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο penna.gr
