Ανεβαίνεις την Πανεπιστημίου, αμίλητη, με πρησμένα μάτια και κόκκινη μύτη. Αν δεν είχε τόσο κρύο, θα ήταν ξεκάθαρο για τους περαστικούς πως έκλαιγες για ώρα. Καμιά πρωτοτυπία. Οι περισσότεροι που βγαίνουν από το -1 του Rex στο Εθνικό Θέατρο, εμφανίζουν παρόμοια εικόνα με τη δική σου. Τα ρουθουνίσματα, το αυτοκόλλητο από τα χαρτομάντηλα που άνοιγε κάθε τόσο, οι λυγμοί που συντονίζονταν με τα λόγια των ηθοποιών ή διέκοπταν τις σιωπές τους είχαν ξεκινήσει από τα πρώτα λεπτά της παράστασης: «Μα Γκράν’μα» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Χαραλαμπόπουλου.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
