Το πρόβλημα «εχθρικού περιβάλλοντος» που ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη εταιρία είναι πολύ σημαντικό. Δείχνει μία πολιτική εξουσία που χωρίζει σε «φίλους» και «αντιπάλους» τους επιχειρηματίες και αδυνατεί να αξιολογήσει την σημασία της υψηλής τεχνολογίας, το γεγονός της απασχόλησης 3000 εξειδικευμένων εργαζομένων και τις επιπτώσεις σε χιλιάδες άλλους εργαζόμενους πού είτε ως άτομα, είτε ως υπάλληλοι επιχειρήσεων, συνεργάζονται με την «INTRACOM». Αυτό είναι όμως το «υποκειμενικό» πρόβλημα. Το «αντικειμενικό» πρόβλημα είναι πραγματικά τεράστιο, γιατί δεν αφορά μόνο την «INTRACOM», αλλά ολόκληρο τον κλάδο των επιχειρήσεων πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών. Ακόμη χειρότερα, αφορά όλες τις ελληνικές επιχειρήσεις και βεβαίως την οικονομία της χώρας. Γιατί το περιβάλλον που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν είναι ευνοϊκό για την σοβαρή επιχειρηματικότητα, αλλά και την καταπολεμά. Υπεύθυνοι για την κατάσταση είναι το κράτος, η πολιτική ηγεσία, περιλαμβανομένων των κομμάτων και των ταγών σε περιφέρειες, νομαρχίες δήμους και βεβαίως η ελληνική κοινωνία. Ας μην ψάχνουμε πλέον αν το κράτος και η πολιτική ηγεσία διαμορφώνουν την κοινωνία, ή αν ισχύει το αντίθετο. Αυτό θυμίζει το αναπάντητο ερώτημα «αν η κότα κάνει το αυγό ή το αυγό την κότα». Ασχέτως αιτίων , η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα δεν παρακολουθεί και ίσως να μην καταφέρει ποτέ να παρακολουθήσει και προσαρμοσθεί με τις εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον. Η έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων και αντίληψης των αλλαγών στο περιβάλλον, η άρνηση απέναντι σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού και εκσυγχρονισμού, ο επαρχιωτισμός και η εσωστρέφεια, η αποστασιοποίηση και η ανικανότητα στην εφαρμογή των τεχνολογικών εξελίξεων, η αναξιοκρατία στην ακραία της μορφή, η απίστευτη γραφειοκρατία, η εκτεταμένη διαφθορά, η ανάδειξη εθνικών αναπηριών σε προτερήματα, η ανυπαρξία κάθε έννοιας στοιχειώδους οργάνωσης, το τρομερό μπλέξιμο νόμων και κανόνων, η ανάπτυξη παράπλευρων συστημάτων (παραπαιδεία), η καχυποψία, η συνομωσιολογία, η ανευθυνότητα και άλλα τόσα που χαρακτηρίζουν την καθημερινή λειτουργία της χώρας, την καθιστούν «παρία». Πάνω σε όλα αυτά και στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης –καλή η κακή, η Ελλάδα δεν μπορεί να την αντιμετωπίζει με τη μέθοδο του στρουθοκαμηλισμού- το εργασιακό κόστος στην Ελλάδα είναι υψηλό σε σχέση με το αντίστοιχο κόστος στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, στη Σερβία, στην Τουρκία. Και το εργασιακό κόστος στην Κίνα, είναι επτά φορές μικρότερο από αυτό των Βαλκανικών χωρών στην πληροφορική και τις τηλεπικοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και άλλους κλάδους. Αν προσθέσουμε και τις τρομερές και φοβερές καθυστερήσεις, λόγω γραφειοκρατίας, ανευθυνότητας, πολυνομίας, υπονόμευσης και άλλων συναφών δεινών, γίνεται φανερό γιατί στις βιοτεχνίες, βιομηχανίες, επιχειρήσεις που έφυγαν προστίθεται τώρα η «INTRACOM» και έπονται και άλλες. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει χρόνος για να προλάβουμε το τραίνο. Πολύ αμφίβολο, γιατί τα κράτη και οι κοινωνίες δεν αλλάζουν, εκτός και αν υποστούν ένα πολύ μεγάλο «σοκ». Αυτό το υπέστησαν η Βουλγαρία, η Ρουμανία και οι άλλοι γείτονες και τώρα τρέχουν. Οι έλληνες κοιτούν ακόμη αμέριμνοι το τραίνο που περνά. Αγγελος Στάγκος