Έχουμε εδώ δυο ζητήματα: Το προφανές, ότι το χρήμα που θα μοιράσει το έχει πάρει από τους ίδιους τους ψηφοφόρους μέσω των φόρων, δεν το έχει παράξει το κράτος. Το ουσιώδες όμως είναι πως δεν θα έπρεπε καν να τίθεται τέτοιο ζήτημα, θα έπρεπε η ανάπτυξη της οικονομίας - και το χρήμα που αυτή παράγει - να διαχέεται σε όλη την κοινωνία και να μην υπάρχει αυτή η πελατειακή σχέση μεταξύ κυβέρνησης και ψηφοφόρων· δηλαδή, ψηφίστε με για να σας δώσω λεφτά. Τα λεφτά θα έπρεπε να τα παίρνουν οι πολίτες από την ανάπτυξη της οικονομίας απευθείας, μέσω της συμμετοχής τους σε αυτήν και όχι να τα μαζεύει το κράτος και να τους τα μοιράζει μετά η κυβέρνηση, με επιδόματα, ψηφοθηρικά.
Το χρήμα που φέρνει η ανάπτυξη της οικονομίας πρέπει να διαχέεται δικαίως στους εργαζόμενους σε όλη τη διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας. Θα έπρεπε, δε, να είναι αυτονόητο για κάθε κυβέρνηση ότι η βασική της δουλειά, αυτή για την οποία θα κριθεί στις εκλογές, είναι πόσο βελτίωσε τις συνθήκες ζωής των πολιτών και όχι πόσο ικανοποίησε τους ξένους αξιολογητές της οικονομίας, όπως είναι η Κομισιόν και τα ξένα funds, ούτε αν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και των καρτέλ αυξήθηκαν και οι τιμές των μετοχών τους στο χρηματιστήριο ανέβηκαν.
Δεν θα έπρεπε να είναι αυτά κριτήρια επιτυχίας μιας κυβέρνησης, αλλά το πόσο αυξήθηκε η αγοραστική δύναμη των πολιτών, πόσο βελτιώθηκαν οι παρεχόμενες προς τους πολίτες κρατικές υπηρεσίες σε όλους τους τομείς, αν διορθώθηκαν αδυναμίες του παρελθόντος, αν δημιουργήθηκαν προοπτικές για το μέλλον.
Και σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε οι Πρωθυπουργοί να εμφανίζονται ως Μεγάλοι Χορηγοί στις προεκλογικές ΔΕΘ για να ανακοινώνουν παροχές, με τα λεφτά που έχουν μαζέψει από τους φόρους των πολιτών.
Αυτά βέβαια στην Ελλάδα είναι όνειρα θερινής νυχτός.
Ο πολιτικός κόσμος λειτουργεί πελατειακά, καμία μεταρρυθμιστική διάθεση δεν υπάρχει, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών μας λειτουργούν με αποκλειστικό στόχο την επανεκλογή τους στις επόμενες εκλογές και την μεγιστοποίηση του δικού τους προσωπικού οφέλους, όσο κυβερνούν.
Η κυβέρνηση αυτή ανέλαβε την εξουσία μετά από μια δεκαετή οικονομική κρίση στη διάρκεια της οποίας εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, το εισόδημα όλων μειώθηκε κατά 30% και πάνω, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, οι περιουσίες χιλιάδων Ελλήνων χάθηκαν, λόγω της αδυναμίας τους να συνεχίσουν μέσα στην κρίση να πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους στις τράπεζες. Οι Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν εξολοκλήρου το κόστος αυτής της κρίσης.
Από τότε μέχρι σήμερα, οι τράπεζες έχουν περάσει από την πτώχευση στα υπερκέρδη, τα ξένα funds έχουν σκανδαλώδεις αποδόσεις, όσες από τις μεγάλες επιχειρήσεις ευνοήθηκαν από την κυβέρνηση έχουν αποκτήσει τεράστια αξία, οι ξένοι δανειστές απολαμβάνουν ταχύτερες εξοφλήσεις των δανείων που μας έδωσαν. Εισέρρευσε πρωτοφανές χρήμα στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια από την Ευρώπη και πάρα πολύ χρήμα για εξαγορές σπιτιών και ξενοδοχείων από το εξωτερικό. Αυτές οι «επενδύσεις» δεν προσέφεραν τίποτα στην οικονομία, διότι αν για παράδειγμα ένας ξένος αγοράσει ένα ξενοδοχείο ή ένα σπίτι, πληρώνεται ο παλιός ιδιοκτήτης, αλλά δεν παράγεται τίποτα νέο, σε αντίθεση με μια ξένη επένδυση που γίνεται για τη δημιουργία πχ ενός εργοστασίου που δημιουργεί παραγωγή, θέσεις εργασίας, εισόδημα για τους πολίτες και φόρους για το κράτος. Οι επενδύσεις δεν ήταν παραγωγικές, δεν ήταν καν επενδύσεις, ήταν πώληση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων η οποία οφέλησε μόνο τους παλιούς ιδιοκτήτες.
Οι Έλληνες φορολογούμενοι και εργαζόμενοι είδαν όλα αυτά τα χρόνια την αγοραστική τους δύναμη να εξαφανίζεται, κατρακυλώντας στην τελευταία θέση μεταξύ των Ευρωπαίων. Βρισκόμαστε χαμηλότερα από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη, ενώ, το κόστος ζωής αυξήθηκε αλματωδώς και είμαστε μια από τις ακριβές ευρωπαϊκές χώρες.
Βεβαίως η κυβέρνηση, διατηρώντας ψηλά τον ΦΠΑ επί των νέων πληθωριστικών τιμών, κατάφερε να έχει μεγάλα πλεονάσματα στον προϋπολογισμό, τα οποία χρησιμοποιεί για την εξόφληση του εξωτερικού χρέους. Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας, παρόλο που ήταν ελαφρώς υψηλότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ήταν εξαιρετικά χαμηλός, σε σχέση αφενός με τις ανάγκες της χώρας και αφετέρου με τις δυνατότητες που είχε η οικονομία μετά από 10 χρόνια κρίσης, αν αξιοποιούσε σωστά το χρήμα που εισέρρευσε από την Ευρώπη.
Και φυσικά τώρα, λίγους μήνες πριν τις εκλογές, έρχεται η κυβέρνηση ως χορηγός, ως φιλάνθρωπος ευεργέτης, να μοιράσει παροχές.
Έτσι λειτουργεί δυστυχώς ακόμη η πολιτική στην Ελλάδα και καμία αλλαγή δεν είναι ορατή στο κοντινό μέλλον.
