Αντώνης Καρακούσης

«Οσο περνά ο καιρός και τα κύματα της διεθνοποίησης γίνονται ορμητικότερα, τόσο αποκαλύπτονται οι τάσεις αφομοίωσης των ελληνικών επιχειρήσεων από ισχυρότερους διεθνείς ομίλους.

. ..

Πέραν των φανταχτερών τραπεζών, όπου οι εντυπώσεις διασκεδάζονται προσωρινά από αντίστροφες πράξεις όπως αυτή της Εθνικής στην Τουρκία και αλλού, σε άλλους τομείς η διείσδυση των ξένων ομίλων είναι σχεδόν ολοκληρωτική.
. ..

Και άλλες χώρες αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν αντίστοιχες εισβολές ή καλύτερα απόπειρες διεκδίκησης των επιχειρήσεών τους από μεγάλες διεθνοποιημένες επιχειρήσεις. Οι περισσότερες υιοθέτησαν εθνικές στρατηγικές προστασίας και ανάπτυξης διακεκριμένων εγχώριων δυνάμεων. Υπήρξαν φορές που χώρες, ακόμη και εκείνες που χαρακτηρίζονται μητροπόλεις του καπιταλισμού και υπέρμαχες της διεθνοποίησης, προέβαλαν veto, έθεσαν όρους και προϋποθέσεις προκειμένου να αποφύγουν την απώλεια ελέγχου διακεκριμένων επιχειρήσεών τους.

Στη χώρα μας η κυβέρνηση Καραμανλή έχει αποφασίσει. Στηρίζει τη διείσδυση των ξένων, έχει μπερδέψει τις άμεσες επενδύσεις με τις εξαγορές, δεν αντιλαμβάνεται ότι οι ξένοι ενεργούν με σκοπό την κατάκτηση της αγοράς μας και μόνο, δεν νοιάζονται για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας μας. Οι κυβερνώντες δείχνουν να έχουν καταληφθεί από τον φανατισμό της νεοφιλελεύθερης σχολής του Σικάγου, νομίζουν πως η πρόοδος θα έλθει διά της εκποίησης.

Δυστυχώς δεν έχουν μάτια να δουν την άλλη επιλογή, της ενίσχυσης και διευκόλυνσης εθνικών δυνάμεων να επιχειρήσουν την αντίστροφη πράξη. Να εξελιχθούν από υποκείμενα εξαγοράς σε διεκδικητές και αγοραστές. Δεν είναι εύκολη αυτή η επιλογή. Απαιτεί κόπο και προσπάθεια, όραμα αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Όντως δυσεύρετα χαρακτηριστικά για τους θιασώτες του μικροελλαδισμού..»
Τα Νέα

Παντελης Mπουκαλας

«Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται αποκλειστικά στα πεδία των συγκρούσεων και δεν αρκούν οι πύραυλοι και τα τεθωρακισμένα για να φέρουν τη νίκη. Οι πόλεμοι πρέπει να κερδηθούν και στο πεδίο της ηθικής, ειδάλλως είναι χαμένοι, κι ας φαίνονται νικηφόροι. Με την υπεραντίδρασή της, η οποία ωστόσο δεν εκδηλώνεται τώρα πρώτη φορά, η ηγεσία του Ισραήλ ενδέχεται να διαλύσει στρατιωτικά τους αντιπάλους της (αν και δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι επιθυμεί όντως τη συντριβή τους, μια και χρησιμοποιεί ανέκαθεν την ύπαρξη και τη δράση των οργανώσεων του ακραίου ισλαμισμού σαν ευλογοφανές πρόσχημα), την ίδια στιγμή όμως αντιμετωπίζει τον πρόδηλο κίνδυνο να ηττηθεί ηθικά. Κι όσο κι αν η θεσμοθετημένη ή η αυτονομιμοποιούμενη διά της ισχύος της ηγεσία της διεθνούς κοινότητας (ο ΟΗΕ ή η Ομάδα των Οχτώ) κωλυσιεργεί ή τάσσεται κατ’ ουσίαν στο πλευρό σου, η διεθνής κοινή γνώμη σχηματίζεται συχνά ερήμην όσων επιδιώκουν να τη χειραγωγήσουν· λίγες εικόνες από τον βομβαρδισμό ενός κομβόι αμάχων, οι οποίοι μάλιστα είχαν λάβει λίγο πριν την επίσημη διαβεβαίωση ότι δεν θα πληγούν αν εκκενώσουν το χωριό τους, αρκούν για να αφήσουν έκθετη και την πιο συστηματική προπαγάνδα.

. ..

Το δικαίωμα μιας χώρας στην αυτοάμυνα είναι ανεπίτρεπτο να ασκείται καταχρηστικά (με μια αλαζονεία που ενισχύεται και νομιμοποιείται από τη σταθερά παρεχόμενη προστασία της μοναδικής υπερδύναμης) σαν δικαίωμα στην επιβολή μαζικής τιμωρίας βάσει του αποτρόπαιου δόγματος περί συλλογικής ευθύνης. Η φρίκη του παρελθόντος, η τραγωδία του εβραϊκού λαού, δεν μπορεί να νοείται σαν άλλοθι διαρκείας ούτε να χρησιμοποιείται λογοκριτικά, προς απαγόρευση του ελέγχου και της κριτικής. Το Ισραήλ, με πανίσχυρο οπλοστάσιο, έχει πάψει να είναι ο Δαβίδ. Το ηθικό οπλοστάσιό του πάντως θα φτωχαίνει όσο θα δρα με όρους που ταιριάζουν σε τρομοκρατικές οργανώσεις και όχι σε κράτη υποχρεωμένα να σέβονται το διεθνές δίκαιο αν επιθυμούν να προστατέψουν το δίκιο τους.»
Καθημερινή