Από το κύριο άρθρο
«Κροκοδείλια δάκρυα έχυσε στη Βηρυτό η Κοντολίζα Ράις. Θρήνησε για όσα δεινά υπέστη η χώρα αυτή και δήλωσε ότι «ανησυχεί βαθιά για την κατάσταση του λιβανικού λαού και για όσα υφίσταται». Η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε ακόμη ότι ανησυχεί και για την «ανθρωπιστική κατάσταση». Ποιος την πιστεύει;
. ..
Επείγουσα αλλά υπό προϋποθέσεις, είπε, η κατάπαυση του πυρός. Και οι προϋποθέσεις αυτές είναι απλές: να πάψει η Χεζμπολάχ να αμύνεται, να επιστρέψει στο Ισραήλ τους δύο αιχμαλώτους, να μη διεκδικήσει την παράδοση των δικών της κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές και να παραδοθούν όσοι αντιστέκονται στην εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο. Είναι οι θέσεις του Ισραήλ τις οποίες αποδέχτηκε η Ουάσιγκτον, εμποδίζοντας με την απειλή του αυτοκρατορικού βέτο το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει το καθήκον του.
Την απαράδεκτη κατάσταση από την επίθεση στον Λίβανο καταγγέλλουν με επιστολή τους οι Νόαμ Τσόμσκι, Χάρολντ Πίντερ, Αρουντάντι Ρόι, Ζοζέ Σαραμάνγκου, Ναόμι Κλάιν, Χάουαρντ Ζιν, Ταρίκ Αλί, Γκορ Βιντάλ, Τ. Μίτσελ, Τσαρλς Γκλας, οι οποίοι κατηγορούν το Ισραήλ για την κλιμάκωση της σύγκρουσης, με μοναδικό και μακροχρόνιο πολιτικό στόχο τη διάλυση του παλαιστινιακού κράτους.
Οι χλιαρές εκκλήσεις του Κόφι Ανάν να αποφευχθεί η ανθρώπινη καταστροφή στον Λίβανο ουδόλως έπεισαν τις ΗΠΑ να επιβάλουν στο Ισραήλ να μετριάσει τη βιαιότητα των επιθέσεών του και να σταματήσει, έστω τώρα, να δολοφονεί αμάχους.
Μόνη λύση θα ήταν η άμεση κατάπαυση του πυρός και η ανάπτυξη στην περιοχή διεθνούς δύναμης με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για να σταματήσουν οι τόσο προσφιλείς στους Αμερικανούς «παράπλευρες απώλειες», οι εκατόμβες των αθώων αμάχων.
Δεν συμπορεύεται, όμως, με τα αυτοκρατορικά σχέδια. Αρα αποκλείεται. Οι ανθρωπιστικές διακηρύξεις της κυρίας Ράις έχουν μοναδικό σκοπό να αποπροσανατολίσουν τη διεθνή κοινή γνώμη. Ο Τσόμσκι, ο Πίντερ, ο Γκορ Βιντάλ, ο Σαραμάνγκου είναι πιο πειστικοί. ..»
Ελευθεροτυπία
Πασχος Mανδραβελης
«. ..Θα μπορούσε όμως να αναπτυχθεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ στα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου για να φέρει την ειρήνη; Κατ αρχήν η βορειοατλαντική συμμαχία απαρτίζεται από χώρες των οποίων η κοινή γνώμη είναι εξαιρετικά ευμετάβλητη. Εμείς, για παράδειγμα, ως υπερευαίσθητοι στις σφαγές αμάχων, θα στέλναμε ελληνικό στρατό σε μια εμπόλεμη ζώνη; Μην ξεχνάμε, ότι η διεθνής κοινότητα (την οποία διαρκώς επικαλούμαστε) δεν είναι μόνον οι άλλοι. Απαρτίζεται κι από μας.
Δεύτερον: οι επιπλοκές από την παρουσία μιας στρατιωτικής δύναμης σε μια εμπόλεμη περιοχή είναι απρόβλεπτες. Αν μια διμοιρία εμπλακεί έστω άθελά της σε μια αιματηρή σύγκρουση αυτό μπορεί να καταλήξει σε ένα γενικευμένο πόλεμο ΝΑΤΟ-Χεσμπολάχ ή (πιο απίθανο, διότι από την άλλη υπάρχει τακτικός στρατός) ΝΑΤΟ-Ισραήλ.
Τρίτον: τι θα κάνει με τους αμάχους η διεθνής αυτή δύναμη; Ως γνωστόν η Χεσμπολάχ δεν έχει τακτικό στρατό. Οι μαχητές της δεν κυκλοφορούν με στρατιωτικές στολές και κρύβονται ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Αν οι άνδρες αυτής της διεθνούς δύναμης δεχθούν επίθεση από ένα κατοικημένο χωριό προς τα πού θα πυροβολήσουν για να αμυνθούν; Κι αν επαναληφθεί το γαϊτανάκι των αναλογιών που ανακοινώνει η Χεζμπολάχ, πώς δεν θα εξεγερθεί η κοινή γνώμη των χωρών που έστειλαν στρατεύματα; Πώς θα πιστοποιηθεί ότι από τους 380 νεκρούς (που ήταν μέχρι χθες ο απολογισμός της ισραηλινής επίθεσης) μόνο οι 11 ήταν μαχητές της Χεζμπολάχ; Σε μια σύγκρουση τακτικών στρατών οι νεκροί άμαχοι ξεχωρίζουν από τους νεκρούς ενόπλους. Στη σύγκρουση στον Λίβανο πρέπει να βασιζόμαστε στην καλή πίστη των μαχητών του Αλλάχ. Αυτοί τροφοδοτούν με νούμερα τα ΜΜΕ και έχουν κάθε λόγο να μειώνουν τον αριθμό των νεκρών ενόπλων (για λόγους ηθικού) και να αυξάνουν τον αριθμό των αμάχων (για λόγους προπαγάνδας).
Είναι καλές λοιπόν οι ασκήσεις φωνασκίας και ανέξοδης ευαισθησίας για παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας, ώστε να σταματήσει η σφαγή στη Μέση Ανατολή. Μόνο που στην πραγματικότητα τα ζητήματα είναι πολύ πιο σύνθετα