Μανόλης Σαριδάκης

«Αυτές τις μέρες διαβάζουμε σειρά οικονομικών αιτημάτων των ΠΑΕ, που ζητούν από το αρμόδιο υφυπουργείο και τον ΟΠΑΠ 140 εκατ. ευρώ! Η Σούπερ Λίγκα, που εκπροσωπεί τις ΠΑΕ, ζητεί αυτό το τεράστιο ποσό ως «ανταποδοτικό τέλος», για τη συμμετοχή των ομάδων στο παιχνίδι «Πάμε Στοίχημα». Το περίεργο δεν είναι ότι σε εποχή ανέχειας, ανεργίας, δανεισμού, η Λίγκα απαιτεί τόσα χρήματα. Το αξιοπερίεργο είναι ότι ο υφυπουργός (και ο ΟΠΑΠ) συζητάνε τα αιτήματα, αντιπροτείνουν 8.000.000 ευρώ και δεν απαιτούν κανένα εχέγγυο από τις διοικήσεις των ΠΑΕ, για το πού θα καταλήξουν αυτά τα εκατομμύρια.

Εάν σήμερα υπάρχουν υπερχρεωμένες ομάδες (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ’ρης, ΟΦΗ, Παναχαϊκή κ.ά.), με απατεώνες που έφαγαν τα λεφτά του κοσμάκη, δεν ενδιαφέρει τον κύριο υφυπουργό. Δεν τον ενδιαφέρει επίσης, ότι τουλάχιστον δύο ελληνικές ομάδες κατηγορούνται από την ΟΥΕΦΑ για συμμετοχή σε στημένα παιχνίδια. Ουδόλως απασχολεί τον κ. Ορφανό, ότι κάθε ΠΑΕ κοστολογεί τα εισιτήρια κατά το δοκούν, ενώ ο ίδιος δεν τολμάει να βάλει πλαφόν, ώστε οι φίλαθλοι να μην πληρώνουν διπλάσια χρήματα, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους φιλάθλους, που θαυμάζουν από κοντά την Μπάρτσα, την Μπάγερν, την ’ρσεναλ, τη Μίλαν, ακριβώς με τις μισές τιμές! Τα στάδια - στολίδια που έγιναν με τον ιδρώτα των φορολογουμένων, είτε ενδέχεται να κλείσουν λόγω ελλείψεως πόρων (Παγκρήτιο) είτε δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για διεξαγωγή αγώνων (Παμπελοποννησιακό). Εάν λοιπόν ο κ. Γ. Ορφανός κατέχει θέση υφυπουργού για να μοιράζει τα λεφτά των παικτών του Στοιχήματος, τότε τι απομένει να πούμε εμείς; Δώσε κι εμένα μπάρμπα;»
Τα Νέα

Π.Κ. Ιωακειμίδης

«Με τα εγκαίνια (αύριο) της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, το θέμα των μεταρρυθμίσεων επανέρχεται στην επικαιρότητα. Το θέμα απασχολεί όλη την Ευρώπη. Οι τρεις μεγαλύτερες χώρες-μέλη της ευρωζώνης (χώρες ευρώ), Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, που από κοινού διαμοιράζονται περίπου το 75% της οικονομίας της ευρωζώνης, εμφανίζονται να είναι παγιδευμένες σε βαθιά οικονομική/διαρθρωτική κρίση (αν και με κάποια σημάδια αισιοδοξίας τελευταία), διχασμένες ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά (Γερμανία και Ιταλία) ή σε ό,τι παρουσιάζεται ως Δεξιά και Αριστερά, χωρίς μια ευρεία κοινωνική πλειοψηφία υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Αντίθετα, οι χώρες αυτές εμφανίζονται (ιδιαίτερα η Γαλλία) ως αλλεργικές στο αίτημα της αλλαγής και προσαρμογής στα νέα δεδομένα της παγκοσμιοποιούμενης οικονομίας. Εμφανίζονται να φοβούνται την παγκοσμιοποίηση και αλλαγή. Το αποτέλεσμα είναι η ευρωζώνη να εμφανίζεται σε διαχρονική κρίση. Κι όμως αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Γιατί στην ευρωζώνη υπάρχουν και οι πετυχημένες περιπτώσεις οι οποίες αφορούν στις τρεις μικρότερες χώρες-μέλη: Ολλανδία, Φινλανδία, Ιρλανδία (και εκτός ευρωζώνης υπάρχουν βεβαίως οι περιπτώσεις της Σουηδίας, Δανίας και Βρετανίας). Πώς αυτές οι χώρες πέτυχαν εκεί που άλλες φαίνεται να αποτυγχάνουν; Η σχετική εμπειρία δείχνει ότι για τη μεταρρυθμιστική επιτυχία θα πρέπει να πληρούνται τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις: Πρώτον, θα πρέπει να υπάρχει ένα σαφές, ξεκάθαρο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων με ποσοτικά διατυπωμένους στόχους που να προσφέρει ορατή προοπτική εξόδου από την κρίση. Γενικότητες, μισόλογα, αφηρημένες αναφορές σε αρχές και αξίες (π.χ. αλληλεγγύης κ.λπ.) δεν αρκούν. Εκλαμβάνονται απλώς ως υπεκφυγή. Δεύτερον, οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν το προϊόν κοινωνικής διαβούλευσης και ευρείας συναίνεσης. Δεν επιβάλλονται «από πάνω» (π.χ. Γαλλία). Δεν αποτελούν αντιγραφή «μοντέλων» (αν και εμπνέονται από τις «βέλτιστες πρακτικές» κάθε ξεχωριστού μοντέλου). Τρίτον, προωθούνται από πολιτικές ηγεσίες που έχουν τη βούληση, κατανοούν και πιστεύουν στις μεταρρυθμίσεις όχι ως μέσον... αναχαίτισης της παγκοσμιοποίησης αλλά ως μηχανισμό θετικής αξιοποίησης της διαδικασίας αυτής. Κάτω από τις προϋποθέσεις αυτές, δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει την Ελλάδα να πετύχει. ’λλωστε, όπως έδειξε σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση, υπάρχει ευρεία κοινωνική υποστήριξη υπέρ των μεταρρυθμίσεων.»
Τα Νέα

Παναγιώτης Παναγιώ