Από το κύριο άρθρο

«Τελικά στη χώρα μας δεν ανθεί μόνο «φαιδρά πορτοκαλέα», αλλά εσχάτως και η «φαιδρά ελαία». Μια τηλεοπτική εκπομπή –δυστυχώς της κρατικής τηλεόρασης– δημιούργησε φρενίτιδα, η οποία θα ήταν για γέλια αν δεν είχε να κάνει με τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων και τις φρούδες ελπίδες που κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται.

Το πρόβλημα, όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με τις επικίνδυνες φαιδρότητες που αποτελούν αρμοδιότητα του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου – από το οποίο τίποτε δεν έχουμε ακούσει ακόμη. Εχει να κάνει με το πώς αντιδρά η κοινωνία και η Πολιτεία σε ένα φαινόμενο που αποκτά πλέον διαστάσεις υστερίας. Μόλις χθες τοποθετήθηκε ο Ιατρικός Σύλλογος και προχθές το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας.

Ο κομπογιαννιτισμός έχει μακρά παράδοση στην ελληνική κοινωνία. Τώρα δυστυχώς τυγχάνει και πανελλήνιας προβολής από τα κανάλια. Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ υποτιμούν διαρκώς την επιστήμη, η οποία σε πλείστες περιπτώσεις παράγει πραγματικά αποτελέσματα, και αναδεικνύουν κάθε λογής τσαρλατανισμό. Παλαιότερα μέγα θέμα έγινε το «νερό του Καματερού», πριν από λίγο καιρό ο «θεραπευτικός σκορπιός της Κούβας» και τώρα τα «ιαματικά φύλλα ελιάς».

Τέτοια, όμως, πρέπει να πατάσσονται εν τη γενέσει τους με σωστή ενημέρωση. Δυστυχώς στην περίπτωση της «φραπελιάς» η υστερία εξαπλώθηκε και πολλοί εξαπατήθηκαν, βάζοντας μάλιστα σε κίνδυνο και την υγεία τους. Και δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, η αντίδραση άργησε πολύ.»
Καθημερινή

Διονύσης Τσακνής

«Δεν είναι τυχαία τα φαινόμενα, μάρτυρες των οποίων είμαστε τις τελευταίες μέρες. Από συστάσεως της ιδιωτικής τηλεόρασης, η απουσία τρανταχτής -ας το πούμε έτσι- πολιτικής ή κοινωνικής είδησης έφερνε σε αμηχανία τους διοικούντες και η επιστράτευση της ευστροφίας (ας το πούμε κι αυτό έτσι) ή της οργιάζουσας φαντασίας κάποιων δημοσιογράφων έσωζε το μαγαζί παντοιοτρόπως.

Στο πολύ ενδιαφέρον σημείωμα της κυρίας Χριστίνας Γαλανοπούλου στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» γίνεται αναφορά σε αρκετά γλαφυρά και όχι μόνον περιστατικά, που αφορούν σε χρονικές περιόδους (π.χ. «γίνεται Χριστούγεννα και Πάσχα χωρίς Τσιρώνη;») αλλά και σε γραφικούς τύπους και τηλεμαϊντανούς που περιδιαβαίνουν τα πορτοπαράθυρα των τηλεοπτικών σταθμών.

Στις μέρες που περνάμε, την επίθεση της βλακείας τη δεχτήκαμε με κλάδους ελαίας ή καλύτερα με τα φύλλα της. Και, ως γνωστόν, όταν οι βλάκες επιτίθενται, βρες λαγούμι να κρυφτείς, καθότι «πας βλαξ αήττητος και ο συγχρωτισμός μετ' αυτών καταστροφικός».

Τα είδαμε όλα, τα ακούσαμε όλα και πληροφορηθήκαμε για το έγκλημα (αδελφός σκότωσε αδελφό για τις «θεραπευτικές» ιδιότητες των φύλλων ελιάς), ενώ παρήλασαν από μπροστά μας δεκάδες ψώνια, υποψήφιοι σωτήρες και «περισπούδαστοι» αναλυτές (κάτι σαν γιατροί ένα πράγμα) που η φλυαρία τους σε συνδυασμό με την ύποπτη στάση τους (τη ανοχή πάντα των δημοσιογράφων - παρουσιαστών) ακύρωναν τις όποιες ψύχραιμες απόψεις έγκυρων επιστημόνων.

Το εμπόριο της ελπίδας καλά κρατεί και ο απελπισμένος που ψάχνει ένα φως για να κρατηθεί, είναι εύκολο να καταφύγει σε «λύσεις» που του προσφέρονται από αυτόκλητους τάχα παντογνώστες, που, σε τελική ανάλυση, τον απομακρύνουν από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Την ίαση -αν με εννοείς.

Το αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πίσω απ' αυτή την ιστορία ή αν κάποιοι κερδοσκοπούν εμπορευόμενοι την ανθρώπινη δυστυχία, δεν είναι δική μου δουλειά να το κρίνω. Και αν, εν τέλει, πρέπει να επέμβει η Δικαιοσύνη, ας επέμβει και ας το κάνει σύντομα.

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα ελαιολαγνείας, κάποιοι προσπάθησαν να δώσουν μια διάσταση που εύκολα θα μπορούσε να βρει ευήκοα ώτα και που αφορά στην επίσης εγκληματική πολιτική (ουκ ολίγα τα παραδείγματα) της βιομηχανίας του φαρμάκου. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η εν λόγω, πλέον κερδοφόρα βιομηχανία στον κόσμο, έχει καταγγελθεί για σωρεία παραλείψεων, «λαθών» ή ακόμα για μαζικές δολοφονίες ασθενών, αλλά αν είναι να αντιμετωπίσουμε ένα έγκλημα με ένα άλλο, τότε απλώς αλλάζουμε φονιά. Κλείνει η παρένθεση.

Περίπου άναυδος, άκουσα την κυρία Τρ