Παντελης Μπουκαλας
«Eίναι κομμάτι δύσκολο να δεχτούμε ότι υπάρχουν υπουργοί ικανοί να διορίσουν «ανίδεες διοικήσεις» σε οργανισμούς που διαχειρίζονται εκατομμύρια ευρώ, τα οποία μάλιστα δεν είναι περιουσία των εν λόγω οργανισμών ή γενικά κι αόριστα του κράτους, αλλά των εργαζομένων. Επειδή όμως αυτό το είπε ένας υπουργός (ο της Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης) για να κατηγορήσει εμμέσως πλην σαφέστατα άλλον υπουργό (τον της Απασχολήσεως Σ. Τσιτουρίδη), υποθέτουμε ότι κάτι γνωρίζει. Τι γνωρίζει δηλαδή; Μα την παράδοση των κυβερνώντων κομμάτων να «αξιοποιούν» τα στελέχη τους, που, ακόμα κι αν δεν έχουν κανένα άλλο προσόν πέραν της κομματικής τους ταυτότητας, τα τοποθετούν σε ζηλευτές θέσεις. Και ως γνωστόν, μια επίσημη θέση είναι ζηλευτή ακόμα κι αν δεν είναι οικονομικώς ωφέλιμη· αυτό που μπορεί να τοκίσει κανείς είναι η δημοσιότητα και οι γνωριμίες, πράγματα χρησιμότατα για όσους παθιάζονται με την καριέρα τους.
Ανίδεοι πάντως υπάρχουν. Πολλοί. Πάρα πολλοί. Είμαστε όσοι αδυνατούμε να καταλάβουμε όλο αυτό το κόλπο με τα διαβόητα «δομημένα ομόλογα». Βλέπουμε βέβαια σχεδιαγράμματα στις εφημερίδες και στα κανάλια (από ποιο Ασφαλιστικό Ταμείο έφυγαν και από πόσες εταιρείες πέρασαν πριν σταθμεύσουν χάριν αναψυχής στις φημισμένες νήσους Καϊμάν), διαβάζουμε κι ακούμε. Μας παραπέφτει όμως δύσκολο να καταλάβουμε για ποιον λόγο σπεύδει κάποιος να αγοράσει έναντι 120 ευρώ έναν «τίτλο» που αξίζει εκατό και τι ακριβώς τον πείθει να ελπίζει ότι θα βγει στο τέλος κερδισμένος, όταν κανείς (τράπεζα ή ό, τι άλλο «επίσημο») δεν του εγγυάται ούτε καν το κεφάλαιό του, τα αρχικά 120 ευρώ του. Δομημένο ομόλογο ή δομημένο παράλογο, αλήθεια;
Για να μπορέσουμε να βρούμε ένα νήμα μέσα σε όλα τούτα τα ιλιγγιώδη, έναν τρόπο έχουμε: να τα συσχετίσουμε με κάτι «βατό», κάτι οικείο μας. Να τα συσχετίσουμε δηλαδή με το γνωστό μας στοίχημα, όπου όλοι έχουμε ακουμπήσει το κατιτίς μας, ακόμα κι αν ποντάρουμε, στην παρέα, για το σκορ του ενός ή του άλλου αγώνα. Μόνο που οι διαφορές ανάμεσα στον άγριο «δομημένο» τζόγο και το αθλητικό στοίχημα παραμένουν: Πρώτον, εμείς ποντάρουμε τα δικά μας λεφτά, δέκα ευρώ ή και εκατό· οι «δομημένοι» ποντάρουν ξένα χρήματα. Εμείς ποντάρουμε δέκα ευρώ, άντε εκατό· εκείνοι δεκάδες εκατομμύρια. Εμείς εμπιστευόμαστε την έμπνευση της στιγμής και τις κρυφές μας σχέσεις με την Πυθία· οι «δομημένοι» υπακούνε σε εντολή, γιατί πώς αλλιώς θα αποφάσιζαν είκοσι άνθρωποι να ποντάρουν ταυτοχρόνως στο απίθανο, ότι λ. χ. η εθνική Βραζιλίας θα χάσει 23-0 από την εθνική των κατακαημένων Καϊμάν;»
Καθημερινή
Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου
«Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι έχουμε ένα μεγάλο σκάνδαλο. Δεν υπάρχει, επίσης, καμιά αμφιβολία ότι έχουμε πολιτικές ευθύνες. Το καίριο ερώτημα, που τίθεται με ένταση τις τελευταίες ημέρες στον απλό κόσμο της ΝΔ, τους βουλευτές και τα στελέχη της κυβέρνησης είναι «τι κάνει ο πρωθυπουργός;».
Ελα ντε... Πέρα από την πολύ ωραία ομιλία, που έκανε στο Μέγαρο Μουσικής για τη... Μαρία Κάλλας, για τα «ομόλογα» μας παρέπεμψε σε όσα είπε στην ομιλία του στη Βουλή! Δηλαδή, επί της ουσίας - εκτός από μια μικρή αυτοκριτική για τη θεσμική καθυστέρηση - σχεδόν τίποτα... Απ του Μαξίμου διαρρέεται ότι «ο πρωθυπουργός είναι... ενοχλημένος για ό,τι γίνεται»! Επίσης μαθαίνουμε ότι είναι για πρώτη φορά «ανήσυχος» από τα ευρήματα των μετρήσεων και περιμένει μετά το... ΠΑΣΧΑ να δει τι θα κάνει!
Σου λένε, «γι αυτό ήρθαμε στην εξουσία; Για να αποκαλύπτουμε από μόνοι μας τα... σκάνδαλά μας!». Δεν είναι βέβαια και... άσχημη ιδέα, αλλά μάλλον δεν είναι και επαρκής λόγος για να βρίσκεται κανείς στην εξουσία!
Δυστυχώς για τη ΝΔ και την κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός υποτίμησε πολιτικά - και εξακολουθεί να το κάνει - ένα μείζον θέμα, που έχει να κάνει με την κομματική λεηλασία των αποθεματικών των Ταμε