Δ. Μητρόπουλος

«ΕΔΩ ΚΑΙ δεκαετίες υπήρχε ένα κενό στην ελληνική πολιτική. Οι κυβερνώντες κρίνονταν από την οικονομική τους πολιτική και τα έργα. Η μαγική λέξη ήταν η ανάπτυξη. Ουδείς έδινε σημασία στο περιβάλλον. Η παρατήρηση αφορά εξίσου κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. Τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη. Τον Σημίτη ή τον Καραμανλή.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι η αδιαφορία για το περιβάλλον δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς.
Αλλά και τους πολίτες. Ήταν η τσέπη που κατέβασε, ανέβασε ή κράτησε στην εξουσία κυβερνήσεις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Όχι η ποιότητα του αέρα. Τη δεκαετία του ΄70, όλοι μιλούσαν για το «νέφος» της πρωτεύουσας. Τη δεκαετία του ΄90, οι κάτοικοι της Αθήνας είχαν αποδεχθεί την αιθαλομίχλη ως καθημερινότητα.
Το περιβάλλον μπήκε στην πολιτική από την πίσω πόρτα.
Εκεί, άλλωστε, αφήνουν τα σκουπίδια. Η διαχείριση των απορριμμάτων είναι σαφώς πολιτικό θέμα- ιδίως για τις περιοχές της Αττικής που προβλέπεται να υποδεχθούν ΧΥΤΑ. Ωστόσο, η συζήτηση τελειώνει εκεί.
Κανείς δεν θέλει τα σκουπίδια στην περιοχή του, ουδείς όμως διεκδικεί ανακύκλωσητουλάχιστον με τρόπο και εύρος που να την καθιστά πολιτικό θέμα.
Φυσικά, η αδιαφορία για το περιβάλλον είναι η άλλη όψη της φτώχειας. Η προστασία του περιβάλλοντος κοστίζει. Δεν είναι τυχαία η άρνηση της κυβέρνησης Μπους απέναντι στο Κιότο. Αν κάτι αλλάζει, είναι γιατί το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο και έξω και εδώ. Το ενδιαφέρον Καραμανλή για το ντοκιμαντέρ του Αλ Γκορ είναι, βεβαίως, προσχηματικό. Η ευαισθητοποίηση του ΠΑΣΟΚ για τα περιβαλλοντολογικά είναι δωρεάν όσο ο Παπανδρέου είναι στην αντιπολίτευση.
Όσοι πήγαν όμως να διαδηλώσουν κυριακάτικα στο Σύνταγμα για τα καμένα δάση, το έπραξαν αυθορμήτως.
Θα αφυπνίσει το περιβάλλον την εγχώρια κοινωνία πολιτών; Είναι η μόνη ελπίδα. Οι ακτιβιστές είναι μπροστάρηδες, το πέμπτο Τμήμα του Συμβουλίου Επικρατείας υπήρξε επί χρόνια το μαύρο πρόβατο του εκάστοτε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, αλλά χωρίς μαζική απήχηση το περιβάλλον θα παραμείνει ορφανή υπόθεση.»
Τα Νέα

Aλεξης Παπαχελας

«Και μετά την τραγωδία των μεγάλων πυρκαγιών, τι; Οι κραυγές, οι τηλεοπτικές κοκορομαχίες δεν βοηθούν τη χώρα. Επειδή, δε, ζούμε στη χώρα της υπερβολής με το μικρότερο δυνατό «χρόνο προσήλωσης σε κάποιο θέμα», είναι μαθηματικώς βέβαιο πως σε λίγες εβδομάδες θα έχουμε ξεχάσει τις πυρκαγιές και θα ασχολούμεθα πάλι με τα ομόλογα, ή το καρτέλ γάλακτος, ή -ένας Θεός ξέρει- τι άλλο...

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: τι διδαχθήκαμε από τις φετινές πυρκαγιές;

1. Το περιβάλλον είναι ένα εξαιρετικά ζωτικό θέμα για την Ελλάδα. Η αμαρτωλή προϊστορία της χώρας σε ό,τι αφορά την προστασία του, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα επακόλουθα καιρικά φαινόμενα προμηνύουν μία εξαιρετικά δύσκολη εποχή. Πρέπει, δυστυχώς, να μάθουμε να ζούμε με μεγάλες φωτιές και πλημμύρες. Από εδώ και πέρα τα πράγματα θα γίνονται πιο επικίνδυνα και ασφαλώς και πιο περίπλοκα.

2. Κανείς δεν μπορεί συνεπώς να «παίζει» με τα θέματα περιβάλλοντος και τα ζητήματα ασφάλειας της χώρας. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός πρέπει να κοιτάει γύρω του και να βρίσκει τους πλέον ικανούς, τους καλύτερους τεχνοκράτες, τους πιο μοντέρνους για να επανδρώσει τις θέσεις των υπουργών Περιβάλλοντος και Δημοσίας Τάξεως. Δεν χωράνε προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες. Ούτε μικροκομματικά συμφέροντα και «κλίκες». Αν θεωρεί ότι ο καλύτερος για τη θέση είναι ο «κύριος Χ» πολιτικός αντίπαλος, τον χρησιμοποιεί, α λα Σαρκοζί. Δεν πρέπει να νοιάζεται τι λέει ο Μανώλης, ο Καλαντζής ή ο Ζαγορίτης. Στις θέσεις αυτές δεν υπάρχουν συμβιβασμοί και επιχειρήματα του τύπου «μα είναι καλό παιδί», «πρέπει να βάλω κάποιον από τη Μακεδονία» ή «δεν έβγαινε αλλιώς η πασιέντζα». Σε ορισμένες θέσεις-κλειδιά δεν πρέπει να γίνονται εκπτώσεις. Αυτές τελικά πληρώνονται. Επαληθεύεται αυτό που λένε «το φτηνό είναι τελικά ακριβό». Ο,τι φαίνεται πολιτικά εύκολο πληρώνεται ακριβά στην πράξη.

3. Οι «παράγκες» του κρατικού μηχανισμού ζουν και βασιλεύουν στην Πυροσβεστική και σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Αυτό το φαινόμενο πρ