Πασχος Μανδραβελης

«Είναι έθιμο πλέον η ρύθμιση των χρεών που δημιουργούν οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες προς τα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία. Ειδικά σε προεκλογικές περιόδους, τότε που οι πολιτικοί είναι ευάλωτοι σε εκβιασμούς του τύπου «ο λαός του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού, του άλφα του βήτα, είναι πολύς, κ. Υπουργέ, και δεν συγχωρεί την αδιαφορία της Πολιτείας».

Ετσι κάθε υπουργός που δεν θέλει να κακοκαρδίσει τους πολύχρωμους λαούς, βάζει το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας και «ρυθμίζει» τα χρωστούμενα. Κι αφού ρυθμίσει τις πολλές οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία θα εκστομίσει κι ένα δεκάρικο για την κρίση του ασφαλιστικού και θα μας καλέσει να συζητήσουμε νηφάλια το πρόβλημα «το οποίο θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις μετά το 2017».

Ούτως έπραξε το ΠΑΣΟΚ το 2003 (με σύμφωνη τη Νέα Δημοκρατία), έτσι έκανε και η Νέα Δημοκρατία (σε συνέργεια με το ΠΑΣΟΚ), και μάλιστα δύο φορές στα 3,5 χρόνια που κυβερνά. Κάθε φορά δε η «ρύθμιση» συνοδεύεται από «απειλές» και «προειδοποιήσεις», ότι αυτή είναι η τελευταία φορά.

Η διακομματική αυτή κλοπή του δημοσίου χρήματος έχει καταντήσει ανέκδοτο, ή καλύτερα: έχει κάνει ανέκδοτο την πολιτική. Ολοι γνωρίζουν ότι οι προειδοποιήσεις διατυπώνονται για την τιμή των όπλων και όλοι οι ιδιοκτήτες ΠΑΕ θα συνεχίσουν να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και φόρους. Κι αν βρεθεί κάποιος να τα απαιτήσει, οι λαοί των ομάδων ξεσηκώνονται. Βλέπετε σ’ αυτή τη χώρα οι ΠΑΕ δεν θεωρούνται επιχειρήσεις. Είναι ιδέες και θρύλοι που όπως το «Κρυφό Σχολειό» χρήζουν εθνικής και κρατικής προστασίας.

Φέτος όμως η μεταμεσονύχτια τροπολογία που πέρασε (παρά τη συνταγματική επιταγή, ότι δεν ψηφίζονται τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια) είχε και μια μοναδική διάταξη. Μοναδική όχι στη σύλληψη, αλλά στο μέγεθος της κοροϊδίας που υφίσταται ο ελληνικός λαός. Η τροπολογία δεν ρυθμίζει μόνο τα χρέη προς το δημόσιο, αλλά προβλέπει πως ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει και τα χρέη των ΠΑΕ προς τους ποδοσφαιριστές των! Δηλαδή, κάποιοι υπογράφουν υπέρογκα συμβόλαια των μεταγραφών κι όλοι εμείς καλούμαστε να τα πληρώσουμε.

Ας ελπίσουμε ότι αυτός είναι ο πάτος της φαύλης διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Διότι όπως πάμε, σε λίγο οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ θα μας καλέσουν να πληρώνουμε και τους λογαριασμούς που κάνουν στα μπουζούκια. Κι απ’ όσο γνωρίζουμε, εκεί ξοδεύουν πολλά...»
Καθημερινή

Μάρθα Καϊτανίδη

«Όταν μυρίζει εκλογές, βρέχει υποσχέσεις. Το σύνθημα είναι ένα:
«πάρτε κόσμε»! Και δώσ΄ του οι παροχές, και δώσ΄ του οι προσλήψεις, και δώσ΄ του τα επιδόματα και δώσ΄ του οι δεσμεύσεις και δώσ΄ του οι εξαγγελίες. Και το έργο επαναλαμβάνεται κάθε τετραετία: ανατριχιάζει ο ψηφοφόρος από τα πολλά που ακούει και βαραίνει το κεφάλι του από τις πολλές ελπίδες για το μέλλον.
Ας αφήσουμε όμως για λίγο την κεντρική πολιτική σκηνή. Ας πάμε λίγο πιο μακριά, στην...
απομακρυσμένη Ελλάδα, στους κακοτράχαλους δρόμους, στα γεροντάκια που δίνουν ακόμη ζωή στα χωριουδάκια, στον βοσκό που δεν ξέρει τι σημαίνει καλοπέραση, στην αγρότισσα που δεν καταλαβαίνει από κρύο και από ζέστη κι ας έχουν γεμίσει τα χέρια της ρόζους- ηρωίδες και ήρωες πραγματικοί, σαν αυτούς που συναντώ στα χωριά της Ηπείρου.
Αυτοί, οι ξεχασμένοι γίνονται, τότε και μόνο τότε, πρωταγωνιστές. Οι βουλευτές γεμίζουν τη βαλίτσα με γραβάτες και κουστούμια ή με τζιν και πόλο μπλούζες- ανάλογα με το προφίλ που θέλουν να «φορέσουν»- και παίρνουν τα όρη και τα βουνά.
Επιμένουν πως το κράτος είναι... κοινωνικό και ευαίσθητο. Επιμένουν πως η παρουσία τους και μόνο, εκεί στην έδρα τους, το αποδεικνύει. Τότε είναι που αρχίζουν και οι παράπλευρες υποσχέσεις, σαν να λέμε τα παρακλάδια των κεντρικών εξαγγελιών.
Αλήθειες, παραμύθια ή ψέματα; Ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας από εμάς. Και μετά, όταν κλείσει η κάλπη; Μην τον είδατε τον Παναή! Προσοχή όμως γιατί είναι κάθε άλλο παρά απίθανο οι πολίτες να ρίξουν «μαύρο στον Μαυρογιαλούρο» και γιατί όχι και κάνα... φάσκελο.»
Τα Νέα