Της ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ

Ελευθεροτυπία

…Το αποτέλεσμα είναι ότι σε πεδίο μάχης έχουν μετατραπεί τα βραδινά δελτία ειδήσεων, που πλέον ξεκινούν καθημερινά με τον πόλεμο στο ΠΑΣΟΚ, συνεχίζουν με τον εμφύλιο στην Εκκλησία και ολοκληρώνουν με τις πισώπλατες μαχαιριές στο χώρο των μεγαλογιατρών που ενεπλάκησαν στην περιπέτεια της υγείας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου... (Η σειρά με την οποία παρουσιάζονται οι αψιμαχίες αντιστρέφεται ανάλογα με την επικαιρότητα της ημέρας.)

Είναι ένα κλίμα που έχει παρασύρει τους περισσότερους από εμάς και στο χώρο της δουλειάς, στο σπίτι, στις παρέες, όχι μόνο συνηγορούμε υπέρ του ενός ή του άλλου υποψήφιου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά και υπέρ της άποψης του ενός ή του άλλου θεράποντος ιατρού του αρχιεπισκόπου, λες και κατέχουμε όλοι υψηλού επιπέδου γνώσεις ογκολογίας...

Είναι ο Γ. Παπανδρέου πρίγκιπας; Εξουσιομανής ο Ε. Βενιζέλος; Ορθώς επιχειρήθηκε η μεταμόσχευση ήπατος στο Μακαριότατο; Είναι κατάλληλη η στιγμή για να ανοίξει η διαδοχή στο θρόνο του αρχιεπίσκοπου; Πρόκειται μόνο για ορισμένα από τα πολλά διλήμματα που βασανίζουν αυτές τις ημέρες το πανελλήνιο.

«De gustibus et coloribus non disputandum», τόνιζαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι συνηγορώντας υπέρ του δικαιώματος στην επιλογή, με γνώμονα το προσωπικό γούστο και τις ατομικές πεποιθήσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, καλό είναι -προτού βάλουμε τα πάντα και τους πάντες στον ίδιο μπαξέ- να λάβουμε υπόψη ορισμένα δεδομένα. Αν διαβάσουμε δηλαδή πίσω από τις λέξεις και τα πικρά χαμόγελα όσων, καθένας στο χώρο του, διεκδικούν την πρωτιά, συνειδητοποιούμε ότι τα κίνητρα που τους καθοδηγούν δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Το ήθος και οι προθέσεις κάνουν τη διαφορά…

Περιοδείες σαν ριάλιτι

Της Αμαντας Μιχαλοπουλου

Καθημερινή

Υποθετικά, αν το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου, μαχαίρια δεν θα έβγαιναν. Ολοι θα ήταν κύριοι κι όχι «βλαχοδήμαρχοι», «μεσσίες» και «πρίγκιπες». Θα κάθονταν γύρω από το ίδιο τραπέζι και θα μοίραζαν, υπό την έξαψη της νίκης,τα διάφορα υπουργεία. Δεν θα ξέραμε ώς πού μπορεί να φτάσει η ανάγκη ελέγχου, το πάθος της εξουσίας. Ούτε πώς διαλύεται ένα -κατ’ επίφαση πλέον σοσιαλιστικό- κόμμα.

Η άποψη που κυκλοφορεί τελευταία για την ευρύτερη ιστορική κρίση των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών κόμμάτων δεν είναι αρκετά καλή δικαιολογία για το ΠΑΣΟΚ.

Η κρίση του είναι απολύτως ελληνική κρίση με πολύ συγκεκριμένα εθνικά χαρακτηριστικά. Καθόλου πολιτική μάλιστα, αφού η ίδια η πολιτική δεν έχει απασχολήσει ακόμη κανέναν.

Από την αρχή η πολιτική συζήτηση υποκαταστάθηκε πλήρως από κοινωνικό κουτσομπολιό: σε ποιο χωριό γεννήθηκε ο καθένας από τους υποψηφίους, τι είχε προβλέψει ο παππούς για το εγγόνι του, τι τραγούδησαν τα παιδάκια επί της υποδοχής (τα άμοιρα παιδάκια-παπαγαλάκια), σε ποια ταβέρνα τραπεζώνονται τα στελέχη για να επιτευχθεί η επανασύνδεση με τη βάση του Κινήματος, ποιοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, ποιοι θα πάνε στη μάζωξη του αντιπάλου.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο είναι ο πολιτικός πολιτισμός που όλοι επικαλέστηκαν πριν από τις εκλογές. Οι υποψήφιοι προτίμησαν να διεξάγουν την αναμέτρηση με όρους φιέστας. Μετέτρεψαν σε περιοδείες-ριάλιτι (αν θυμηθούμε τις φραστικές κορόνες της διένεξης) μια αντιπαράθεση που όφειλε να παραμείνει εσωκομματική. Αλλά, εδώ που τα λέμε, τι παραμένει εν οίκω στην πολιτική ζωή, στη ζωή γενικότερα;

Ολα αποτελούν τηλεοπτικό υλικό. Οσο πιο ιδιωτική και κοινότοπη η στιγμή (τσούγκρισμα ποτηριών π.χ. σε μια ταβέρνα) τόσο μεγαλύτερο το ενδιαφέρον. Είναι σαν να παρακολουθούμε παλιές ταινίες με τον Κωσταντάρα, μεσημέρι Κυριακής. Μαυρογιαλούρο δεν τον έλεγαν τον βουλευτή που υποδυόταν;

Μόνο που δεν γίνεται να περνάμε όλη την εβδομάδα σαν να είναι μεσημέρι Κυριακής, παρακολουθώντας συγκεντρώσεις σε πλατείες χωριών (προσεχώς και σε γήπεδα). Υστερα από την υποτιθέμενη συσπείρωση της αντιπολίτευσης μπροστά στις καλοκαιρινές πυρκαγιές και τις εσπευσμένες εκλογές του Σεπτεμβρίου, το ΠΑΣΟΚ κάνει ό,τι μπορεί για να σταθεροποιήσει το κλίμα δυσπιστίας και ψυχρότητας, την πο