Το άρθρο 2, παράγραφος 9η του Κώδικα με τις Αρχές Δεοντολογίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, τον οποίο υποτίθεται ότι σεβόμαστε όλοι μας, ορίζει ότι «ο δημοσιογράφος δικαιούται και οφείλει να τηρεί το επαγγελματικό απόρρητο ως προς την πηγή των πληροφοριών που εξασφάλισε υπό εχεμύθεια». Μάλιστα. Και ποιο είναι τώρα το ακριβές επάγγελμα του κ. Ανδριανού ώστε να οφείλει να τηρεί και το αντίστοιχο απόρρητο; Πολιτικός είναι. Στέλεχος του κυβερνητικού συστήματος. Μπορεί η δημοσιογραφική του ιδιότητα, από κοινού με την κομματική, να τον οδηγήσουν στη θέση του πρωθυπουργικού διευθυντή Τύπου, όμως από τη στιγμή που την ανέλαβε και επειδή ουδείς μπορεί «δυσίν κυρίοις δουλεύειν», η δημοσιογραφική του ιδιότητα υποχώρησε, πάγωσε, ανεστάλη, εναρχειώθηκε. Ενα άλλο άρθρο του ίδιου Κώδικα άλλωστε, το πέμπτο, παράγραφος δεύτερη, ορίζει ότι «ο δημοσιογράφος οφείλει να μην επιδιώκει αρμομισθία ή επ’ αμοιβή θέση συναφή με την ειδικότητά του σε γραφεία Τύπου, δημόσιες υπηρεσίες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις, που θέτει εν αμφιβόλω την επαγγελματική αυτονομία και ανεξαρτησία του».

Πολύ δύσκολη ούτως ή άλλως η δημοσιογραφική «αυτονομία και ανεξαρτησία», σίγουρα δεν ανθεί σε εξουσιαστικά πολιτικά περιβάλλοντα, όπου το κομματικό συμφέρον όχι απλώς προέχει, αλλά είναι και το μοναδικό. Εξ ορισμού, ο κ. Ανδριανός, και όποιος άλλος ανάλογης θέσης, αφήνει την αυτονομία και την ανεξαρτησία του εκτός γραφείου, εκτός δουλειάς. Αρα, δεν είναι δημοσιογράφος, τυπικά και ουσιαστικά. Αρα, οφείλει να επινοήσει κάτι σοφότερο από το «δημοσιογραφικό απόρρητο».

Παντελής Μπουκαλας

Καθημερινή