Ηταν άνθρωποι σαν κι εμάς: άνθρωποι της πόλης, μητέρες με καροτσάκια, ηλικιωμένοι, άτομα με ειδικές ανάγκες, νέοι, ηλικιωμένοι. Ο χώρος δεν ήταν ποτέ αρκετός σ’ αυτήν την πόλη, τουλάχιστον τον τελευταίο μισό αιώνα. Σήμερα η κατάσταση είναι αυτή που γνωρίζουμε. Κι ενώ καθημερινά υπερπροβάλλεται η ταλαιπωρία των οδηγών στις λεωφόρους της Αθήνας, αποσιωπάται συστηματικά ένα μεγαλύτερο, παράλληλο δράμα: εκατομμύρια Ελληνες που χρησιμοποιούν και τα πόδια για τις μετακινήσεις τους υφίστανται καθημερινά ταλαιπωρίες, γνωστές μόνο σε πόλεις του Τρίτου Κόσμου. Καλύτερα να μη μιλήσουμε για τις μητέρες ή τα άτομα με ειδικές ανάγκες που έχουν καταδικαστεί σε ισόβιο αποκλεισμό κατ’ οίκον εξαιτίας της διαιώνισης του σημερινού απαράδεκτου καθεστώτος.

Η αφύπνιση ενός λιλιπούτειου, έστω, κινήματος πεζών που διεκδικεί τα αυτονόητα είναι μία αχνή ελπίδα στον ορίζοντα. Ενδεικτική η δράση των «Πανθήρων του δρόμου» («Streetpanthers»), μία πρωτοβουλία από τη Θεσσαλονίκη που έχει εξαπλωθεί στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, με περισσότερο «ακτιβίστικο» χαρακτήρα: κολλάνε τα πορτοκαλί αυτοκόλλητά τους στα παρμπρίζ παράνομα παρκαρισμένων οχημάτων μήπως και την επόμενη φορά τα «θύματα» το ξανασκεφτούν. Δεν θα ξεχάσω μία σκηνή στο κέντρο της Αθήνας, λίγους μήνες πίσω: ένας «Πάνθηρας» είχε πιάσει «δουλειά» σ’ έναν πεζόδρομο. Κάποια στιγμή τον πλησιάζουν δύο άνδρες της Δημοτικής Αστυνομίας. Ενθουσιασμένοι με το γεγονός, ζήτησαν από τον «ακτιβιστή» να τους προμηθεύσει με αυτοκόλλητα!..

Ολα αυτά εξελίσσονται σ’ ένα σχεδόν παράλληλο σύμπαν, αφού σε επίπεδο κοινωνίας τα πράγματα κινούνται απελπιστικά αργά. Ενώ είναι απολύτως φυσικό να παρκάρεις στα Προπύλαια, στον καινούργιο πεζόδρομο της Μασσαλίας, ο διαμαρτυρόμενος πεζός θεωρείται γραφική φιγούρα.

Αν όμως η κοινωνία κινείται με αργούς ρυθμούς, υπάρχουν, υποτίθεται, οι ηγεσίες που καθοδηγούν. Στα χαρτιά, τουλάχιστον. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει στο ενεργητικό του ούτε μία (1) καμπάνια υπέρ των δικαιωμάτων των πεζών. Την ίδια στιγμή τα εντεταλμένα του όργανα ανέχονται πρωτοφανείς παρανομίες. Τις αποδέχονται στωικά γιατί «δεν γίνεται τίποτα». Αντίθετα, διαφημίζει οποιοδήποτε μέτρο ανακούφισης των οδηγών (εξαγγελίες κατασκευής νέων χώρων στάθμευσης). Υποκύπτοντας διαρκώς στην απειλή ενός αμφίβολου πολιτικού κόστους, οι ηγεσίες μας καταδικάζουν πόλη και πολίτες στη σημερινή κατάσταση. Αλλά αυτό το κόστος, θολό και άυλο, εκ πρώτης όψεως, μας αφορά όλους. Και το πληρώνουμε κάθε μέρα.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Καθημερινή