Αυτή, λοιπόν, είναι η σοβαρότερη από τις παρενέργειες που δημιουργεί η έλλειψη καυσίμων στην αγορά, λόγω της απεργίας που διεξάγουν οι ιδιοκτήτες βυτιοφόρων δημοσίας χρήσης; Η ανασφάλεια των οδηγών μήπως ξεμείνουν από καύσιμα και αναγκαστούν να αποχωριστούν για λίγο το λατρεμένο τους αυτοκίνητο; Προφανώς αυτή είναι, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις των ίδιων των πολιτών -κάποιων, έστω, εξ αυτών- αλλά και από τα ρεπορτάζ των τηλεπαραθύρων. Δεκάδες ρεπόρτερ ακροβολίζονται καθημερινά σε πρατήρια της Αττικής και της περιφέρειας για να πιστοποιήσουν, μέσα από την έρευνά τους αυτήν την ακλόνητη σχέση του νεοέλληνα με το αυτοκίνητό του. Κανείς δεν σκέφτηκε να αγκυροβολήσει έξω από ένα μετρό ή να ζητήσει στοιχεία από τις διοικήσεις των μέσων μαζικής μεταφοράς για να διαπιστώσει αν διαρκούσης της απεργίας αυξήθηκε ή όχι ο αριθμός των πολιτών που τα χρησιμοποιεί. Προφανώς κανείς δεν το σκέφτηκε είτε γιατί προεξοφλεί την απάντηση, είτε γιατί δεν θεωρεί πρωτεύον ένα τέτοιο στοιχείο. Εκτός κι αν έχει δίκιο που το βλέπει έτσι. Εκτός κι αν τελικά, το πρωτεύον είναι αυτή καθαυτή η σχέση του νεοέλληνα με το αυτοκίνητό του και τα όσα δημιουργεί.

Διότι, όπως και να το δει κανείς, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε μια περίοδο που αποδεδειγμένα και δικαίως χαρακτηρίζεται ως εποχή «ισχνών αγελάδων», οι πωλήσεις αυτοκινήτων στη χώρα μας, αντί να μειώνονται, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Τα επίσημα στοιχεία είναι απολύτως ενδεικτικά: Το 1997 αγοράστηκαν περίπου 160.000, ενώ μία δεκαετία αργότερα, το 2007, 280.000!! Και μη σκεφτεί κανείς ότι αυτή η σχέση του Έλληνα με το τιμόνι είναι επιφανειακή. Το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Πρόκειται για μια σχέση μόνιμη, ενεργή και απολύτως «λειτουργική», η οποία... δεν τίθεται εν αμφιβόλω ούτε όταν θέλει κάποιος να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο! Σύμφωνα με τα στοιχεία της αρμόδιας ευρωπαϊκής επιτροπής, οι εγχώριοι οδηγοί κάνουν 9 φορές περισσότερες διαδρομές με το αυτοκίνητό τους σε αποστάσεις κάτω του ενός χιλιομέτρου, σε σχέση με τους Ιταλούς, και 11 φορές παραπάνω από τους Πορτογάλους, τους Ολλανδούς και τους Βέλγους. Στην Αθήνα, περίπου οι μισοί κάτοικοι προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά τους με το αυτοκίνητο, ακόμη και αν μποτιλιαρίζονται ατελείωτες ώρες…ενώ είναι διατεθειμένοι να χάσουν ώρες από τη ζωή τους μέσα στην ασφάλεια της ιδιόκτητης λαμαρίνας τους, προκειμένου να διώξουν όπως όπως τη σκέψη ενός άδειου ρεζερβουάρ. Οσο για τα χρήματα που είναι διατεθειμένοι να δαπανήσουν προκειμένου να αποκτήσουν το πολυπόθητον καύσιμο…ούτε λόγος. Ο έρωτας κοστίζει!...

Ελλη Τριανταφύλλου

Καθημερινή