Προφανώς, η ματαίωση της συνάντησης με τον Ερντογάν δεν ήταν μία καλή στιγμή. Ο τούρκος πρόεδρος επέλεξε να επιδείξει την περιφρόνησή του και προτίμησε να πρωταγωνιστήσει στο σόου του Τραμπ. Εν αναμονή της συνέχειας, που θα έχει σίγουρα πολλές μεταπτώσεις (για όλους), ένα μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα: Καλό είναι στο εξής να λείπει ο, ούτως ή άλλως ανεξήγητος, ενθουσιασμός της ελληνικής πλευράς όποτε επίκειται κάποια συνάντηση με τούρκο αξιωματούχο.
Κατά τα λοιπά, δεν μπορεί να αξιολογείται αρνητικά ο κύκλος επαφών του Πρωθυπουργού με διεθνείς επενδυτές και εκπροσώπους του αμερικανικού Τύπου, ή η πρώτη γνωριμία με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Επίσης, αν κάτι θα έπρεπε να είναι διαφορετικό, αυτό είναι οι αλλεπάλληλες επαφές με εκπροσώπους της ομογένειας. Θα όφειλαν να είναι πιο επιλεκτικές, δεν είναι απαραίτητο ο (εκάστοτε) Πρωθυπουργός να καταναλώνει χρόνο για επαφές με κάθε πιθανό και απίθανο σωματείο…