Ανεξαρτήτως προθέσεων, ο Τραμπ βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γροιλανδία: επικαλέστηκε λόγους ασφαλείας για την ανάγκη ενίσχυσης της αμερικανικής παρουσίας στο νησί, τη στιγμή που υπήρχε ήδη θεσμικό πλαίσιο – τόσο μέσω διμερούς συμφωνίας ΗΠΑ-Δανίας όσο και μέσω ΝΑΤΟ – το οποίο ο ίδιος είχε υπονομεύσει. Μετά τις έντονες ευρωπαϊκές αντιδράσεις και τις αναταράξεις στις αγορές, αναγκάστηκε τελικά να αναδιπλωθεί και να αποσύρει τις απειλές για στρατιωτική επέμβαση, αν και το θέμα δεν πρέπει να θεωρείται τελειωμένο.
Αντίστοιχα, στις σημερινές διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν για το μέλλον των πυρηνικών φιλοδοξιών της Τεχεράνης, αξίζει να υπενθυμιστεί ότι το 2015 ο Μπαράκ Ομπάμα είχε υπογράψει τη συμφωνία JCPOA, με την οποία περιοριζόταν δραστικά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Ωστόσο οι ΗΠΑ αποχώρησαν το 2018 μονομερώς από τη συμφωνία με απόφαση Τραμπ, επιβάλλοντας εκ νέου κυρώσεις στη χώρα του Περσικού Κόλπου. Πλέον, επιχειρεί να περιορίσει τις συνέπειες των επιλογών του, πιθανότατα αποδίδοντας – όπως συνηθίζει – την ευθύνη στους «ριζοσπάστες αριστερούς» Δημοκρατικούς…
