Το ότι τα δύο αυτά συνέβησαν την ίδια ημέρα, ήταν απλώς τυχαίο. Εκτός κι αν τελικά αποδειχθεί μοιραίο…

Η παραφιλολογία για το μέλλον της νέας (όπως κι αν το δούμε) βουλευτού δίνει και παίρνει. Αλλά, η ίδια προς το παρόν δεν επιβεβαιώνει. Για την ακρίβεια, περίπου διαψεύδει, λέγοντας:

«Δεν πάω Χαριλάου Τρικούπη, μόνο το δικηγορικό μου γραφείο βρίσκεται στην Χαριλάου Τρικούπη. […] Μέχρι τώρα δεν έχω κάνει καμία πολιτική μετατόπιση και ούτε θα ήθελα, μένω στο χώρο της Κεντροαριστεράς και θα ήθελα να παραμείνω σε αυτό το χώρο» («Παραπολιτικά 90,1»).

«Μέχρι τώρα» και «θα ήθελα να παραμείνω στην κεντροαριστερά» στην ίδια πρόταση, σημαίνει: Να ξεκαλοκαιριάσουμε κι από αύριο βλέπουμε. Ούτως ή άλλως τα κουκιά είναι μετρημένα κι οι διαθέσιμες «κεντροαριστερές» δύο· εξατράται πόσο original το θέλει ο καθείς.

Με μόνο αστερίσκο τις απαιτήσεις του Αλέξη Τσίπρα περί παράδοσης έδρας, εγγραφής απλού μέλους και τα λοιπά. Απ’ την άλλη βέβαια, «φρέσκια» κι «άφθαρτη» είναι η Μ.Κ., γιατί να μην το δοκιμάσει; Είναι όπως η θυσία στο σκάκι: θυσιάζεις έναν στρατιώτη για να φας μετά έναν αξιωματικό. Ε, εδώ: θυσιάζεις μία έδρα σε μία Βουλή που «ξεψυχάει» από μέρα σε μέρα, για να πάρεις μία στην επόμενη.

Τέλος πάντων, ας ζήσουμε μ’ αυτήν την αγωνία, ας μετατοπιστούμε προς το παρόν στις παραλίες (δεν έχει κι άσχημες η Ανατολική Αττική) και το ξανασυζητάμε εν ευθέτω…