Στο μεταξύ, όπως είπαμε, η Πορτογαλία αντιστέκεται. Έχει ξαναβρεθεί στην αγκαλιά του ΔΝΤ στη δεκαετία του ΄70 και δεν θέλει να το ξαναπάθει. Πέρα όμως από αυτό, παίζεται και ένα εσωτερικό παιχνίδι, με τους κεντροδεξιούς να πιέζουν για εκλογές, έτσι και γίνει προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης (και ο Μπαρόζο παίζει μαζί τους), ενώ ο Σόκρατες, ο σημερινός πρωθυπουργός και οι σοσιαλιστές του, θέλουν να τις αποφύγουν. Το κακό γι αυτούς είναι ότι με τα spreads να ανεβαίνουν και για την Πορτογαλία σε απαγορευτικά ύψη, οι πιθανότητες να μην προσφύγει η χώρα στον μηχανισμό στήριξης είναι μηδαμινές.
Από την πλευρά τους, οι ευρωπαίοι ηγέτες είχαν κλείσει την η Φεβρουαρίου για μία σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες. Το αντικείμενο είναι η ενέργεια και οι ενεργειακές υποδομές, αλλά έτσι που έρχονται τα πράγματα, δεν αποκλείεται να ασχοληθούν και με άλλα, όπως ας πούμε το ευρωομόλογο, για το οποίο προς το παρόν η Γερμανία δεν θέλει να ακούει κουβέντα. Εχει βλέπετε και η Φράου Μέρκελ τα εσωτερικά προβλήματά της…Όμως, αν οι συνθήκες χειροτερέψουν ίσως γίνει συζήτηση για κάποια μορφή ευρωομολόγου. Αναπτυξιακού, ας πούμε. Και γιατί όχι; Μακάρι. Λεφτά θα είναι κι αυτά.
Φαίνεται ότι δεν είναι μόνο για μας δύσκολοι αυτοί οι μήνες, αλλά και για την Ευρώπη. Παρά το γεγονός ότι τα πρώτα στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού είναι σχετικά καλά (σε σύγκριση με αυτά που αναμένονταν), τα άτιμα τα spreads είναι πάλι στο Θεό και από μέρα σε μέρα θεωρείται βέβαιο στις Βρυξέλλες και στις αγορές θα ενταχθεί και η Πορτογαλία στον μηχανισμό στήριξης. Οι ίδιοι οι πορτογάλοι προσπαθούν να μην μπουν, αλλά όλα δείχνουν ότι η πραγματικότητα θα τους οδηγήσει στα νύχια του δικού τους Μνημονίου. ΄Αλλωστε τους σπρώχνουν και οι μεγάλοι της Ευρώπης προς τα εκεί με το σκεπτικό ότι αν δοθούν τώρα δεκανίκια στη Λισαβώνα για να πορεύεται, ίσως την γλυτώσει η Ισπανία, που είναι και το κυρίως ζητούμενο.