Κατάφερε να αλλάξει το κλίμα στις παραλίες ο κ. Αλογοσκούφης και αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα για έναν υπουργό Οικονομίας τους δύσκολους αυτούς καιρούς. Εκεί που οι λουόμενοι ασχολιόντουσαν με τη Μενεγάκη και το μέλλον της, τη Λαμπίρη και το παρελθόν της, τον «κακοφωνίξ» Περικλή, την ξεβύζωτη του «ΟΛΑ» , τις μεταγραφές του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και όλα αυτά τα σημαντικά, τώρα συζητούν με πολύ ενδιαφέρον και άγχος για τις νέες ρυθμίσεις φορολογίας των ακινήτων. Με αυτή την έννοια οι πολίτες ασχολούνται με τα κοινά και αυτό είναι κέρδος για τη Δημοκρατία. Το γεγονός αποδεικνύει, επίσης, ότι όταν μία πολιτική ηγεσία γνωρίζει καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι, μπορεί να αφυπνίσει τους πολίτες από το λήθαργό τους.
Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Αλογοσκούφης βρήκε πρόσφορο έδαφος για να κινήσει το ενδιαφέρον σε πανελλαδικό επίπεδο. Στη χώρα όπου πάνω από το 75% του πληθυσμού ιδιοκατοικεί (το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη), όπου η οικονομία σε μεγάλο βαθμό βασίζεται στην υπεραξία της γης και οι ρυθμοί της ανάπτυξης περνούν μέσα από την οικοδομή, είναι απολύτως φυσικό να συμμετέχουν ενεργά οι πολίτες στο κύκλωμα γη-κατασκευή-πώληση-φοροδιαφυγή/φοροκλοπή. Αν μάλιστα προσθέσουμε και εκείνη την παραδοσιακή συνήθεια-υποχρέωση που έχουν οι έλληνες γονείς να αφήνουν κτήματα, σπίτια μαγαζιά, προικώα, κληρονομιά στα σπλάχνα τους για να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής, γίνεται αντιληπτό ότι στο συγκεκριμένο κύκλωμα το όραμα της συμμετοχικής δημοκρατίας του Γιώργου Παπανδρέου έχει γίνει πραγματικότητα. Ανάμεσα στις βουτιές και τους φραπέδες, με σαπιοκοιλιές και τροφαντά οπίσθια να εναλλάσσονται στην εικόνα που βλέπουν τα καλά κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά μάτια, οι κουβέντες εδώ και τρεις μέρες αφορούν τον ΦΠΑ του 19%, το αν η Κομισιόν θα επιτρέψει ή όχι την απαλλαγή της πρώτης κατοικίας απ’ αυτόν, το ελάχιστο κόστος κατασκευής οικοδομής που κατατίθεται στην πολεοδομία για να φορολογήσει η εφορία, τον προϋπολογισμό της κατασκευής για να εξασφαλισθεί η άδεια, πάλι από την πολεοδομία, τις αντικειμενικές αξίες και πόσο θα ανεβούν, τις παρεμβάσεις των δήμων που δεν θέλουν μεγάλη άνοδο των αντικειμενικών για να μπορούν να απαλλοτριώνουν με χαμηλό κόστος ό,τι γουστάρουν. Αφού εξαντλήσουν τα θέματα της μικροοικονομίας, ένα ποσοστό ανησυχούντων λουομένων μπαίνει και στα λεγόμενα «μάκρο» και εκεί αρχίζουν οι εκτιμήσεις. Θα παγώσει τρία χρόνια ή πέντε χρόνια η αγορά ακινήτων με τα νέα μέτρα; Θα δημιουργηθεί απλή φούσκα, ή μεγάλη φούσκα; Θα μπορεί ο κοσμάκης να στεγάζει το κεφαλάκι του από δω και μπρος ή όχι; Αφού δοθούν απαντήσεις και σ’ αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, οι λουόμενοι φωνάζουν το Θανάση και τη Βαγγελιώ να βγουν αμέσως από τη θάλασσα γιατί το παράκαναν και αποσύρονται ησύχως στα φαγάδικα. Μετά μεσημεριανό ύμνο για να ξεχάσουν… Η πλάκα είναι ότι ο κ. Αλογοσκούφης ξέρει πολύ καλά ότι δεν θα εισπράξει αυτά που ελπίζει και οι λουόμενοι αντιλαμβάνεται επίσης πολύ καλά ότι δεν θα πληρώσουν αυτά που φοβούνται. ‘Αλλωστε, ο λαός γνωρίζει ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει γιατί οι Eλληνες πάντα θα φοροδιαφεύγουν. Και έτσι, Αλογοσκούφης και λαός, πιασμένοι χέρι-χέρι, θα μπορούν να αναφωνούν κάθε τόσο «Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει»! Αγγελος Στάγκος
