Νομίζω ότι η παραπάνω υπόθεση έχει επιβεβαιωθεί – το «έξω οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες» (υποθέτω ότι αυτές οι …θέσεις εργασίας απλώς θα καταργηθούν και θα περάσουμε σε σχήματα αυτοδιαχείρισης αλά Τζίλας) δεν λέει τίποτε για το πώς δαπανήθηκαν τα δανεικά, τι (υπερβολικές) καταναλωτικές επιθυμίες ικανοποιήσαμε, πόση ραστώνη καλλιεργήσαμε. Δεν λέει τίποτε ούτε για το γεγονός ότι στις «ανεπίσημες» συζητήσεις τους πολλοί –ακόμη και από τους κατά δήλωση αγανακτισμένους- εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα εκδηλώνουν μένος για τους δημοσίους υπαλλήλους και αδιαφορία για την τύχη τους, κάτι που δεν αντανακλά ούτε λαϊκή ομοψυχία ούτε κοινωνική αλληλεγγύη.
Επόμενη εκδήλωση αυτής της αποφυγής της πραγματικότητας (αφήνω για άλλο σημείωμα τα κρούσματα εκτροπής) είναι ότι αρνούμαστε κάθε δική μας συμμετοχή στο πρόβλημα: οι δικές μας απολαβές, η δική μας φοροδιαφυγή, οι δικές μας αυθαιρεσίες έχουν πάντα δικαιολογητικό λόγο και πάντως δεν είχαν παρά αμελητέα συμβολή στην κρίση. Βοηθούσης και της βραχύτατης μνήμης μας, …ωριμάζουμε έτσι για το έτι επόμενο στάδιο: να δεχόμαστε να εμφανίζονται ως αγανακτισμένοι -και άρα «αθώοι του αίματος»- και άνθρωποι που λόγω της θέσης τους ή και των έργων και ημερών τους έχουν τυπική ή και ουσιαστική ευθύνη για τα προβλήματα και τη θεραπεία τους.
Δεν μπορώ, όντως, να ερμηνεύσω διαφορετικά την άνεση της πρωτοβουλίας – και την ευκολία της ανταπόκρισής μας- του κυρίου πρύτανη να βροντοφωνάξει τη δική του αγανάκτηση και μάλιστα με τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα διάγει εν ανελευθερία (εν ελευθερία προφανώς θα είχε αφήσει τα πανεπιστήμια να γίνουν ακόμη χειρότερα μπορντέλα), τη στιγμή που θα έπρεπε μάλλον να κάνει ακόμη αυτοκριτική (ήπια ή μη) για τα όσα συνέβησαν με τους λαθρομετανάστες στη Νομική και για τα όσα (δεν) έχει κάνει το καθηγητικό σώμα για την κατάσταση στα Α.Ε.Ι.
Από μία πλευρά, ίσως ο πρύτανης να είναι μόνο μια καλή αρχή. Την επόμενη συγκέντρωση αγανάκτησης θα μπορούσε να τη συγκαλέσει ο Κώστας Καραμανλής.