Καταρχήν επειδή η χώρα δεν έχει μετόχους, έχει πολίτες, δεύτερον επειδή ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί δεν έχουν (ή δεν θα έπρεπε να έχουν) αμοιβή και μπόνους, όπως ο μάνατζερ μιας επιχείρησης. Η δουλειά της κυβέρνησης στα οικονομικά ζητήματα δεν είναι να βγάλει κέρδος, διότι μέτοχοι δεν υπάρχουν. Είναι να μεγιστοποιήσει το όφελος για τους πολίτες της χώρας, ασκώντας μια απολύτως ελεγχόμενη και χρηστή διαχείριση, δηλαδή να συνδυάσει τη δημοσιονομική σταθερότητα με το επίπεδο ευημερίας των πολιτών, πραγματοποιώντας ταυτόχρονα τις μεταρρυθμίσεις και τις επενδύσεις που απαιτούνται για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα στο μέλλον.
Την διοίκηση της χώρας οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να την ασκούν με βάση τις αρχές του finance ή τις θεωρίες του business school, αλλά με βάση τις θεωρίες Πολιτικής Οικονομίας (εντελώς διαφορετικό μάθημα - για όσους σπούδασαν οικονομικά). Και φυσικά για να γίνει η σωστή διοίκηση χρειάζεται τεχνοκρατική αντίληψη, αλλά υπό το πολιτικό πρίσμα πάντοτε.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμμάζεψε τα δημόσια οικονομικά και πέτυχε μεγάλα πλεονάσματα είναι αξιέπαινο αλλά το ζήτημα είναι ότι τα πλεονάσματα αυτά πρέπει να μετατραπούν σε επενδύσεις και σε αύξηση της ευημερίας όλων.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει με επιδόματα, ούτε με στοχευμένες αυξήσεις που αποσκοπούν κυρίως στην προσέλκυση ψηφοφόρων. Για να αυξηθούν οι επενδύσεις χρειάζονται σοβαρές μεταρρυθμίσεις οι οποίες στην Ελλάδα σχετίζονται με το ρόλο του δημοσίου τομέα. Ο δημόσιος τομέας, δηλαδή η κυβέρνηση μαζί με τη γραφειοκρατία του δημοσίου, εμποδίζει τις παραγωγικές επενδύσεις και την ανάπτυξη της οικονομίας.
Η επικρατούσα μονίμως λογική πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων είναι ότι το κράτος θα ρουφάει όλο το χρήμα που παράγει ο ιδιωτικός τομέας και θα το μοιράζει κατά βούληση σε όποιον κρίνει. Θα έπρεπε να είναι άλλη. Θα έπρεπε το κράτος να υποστηρίζει τον ιδιωτικό τομέα συνολικά - και ως ιδιωτικό τομέα δεν εννοώ τις μεγάλες επιχειρήσεις μόνο, όπως είναι το δόγμα Χατζηδάκη, αλλά και τις χιλιάδες μικρές και τους αυτοαπασχολούμενους - συνολικά κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία.
Αυτό απαιτεί τη διαμόρφωση ενός ευνοϊκού για την ιδιωτική πρωτοβουλία περιβάλλοντος, αντίθετα από το εχθρικό επιχειρηματικό και επενδυτικό περιβάλλον που υπάρχει πάντα στην Ελλάδα. Απόδειξη ότι το επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον είναι κακό, είναι το γεγονός ότι δεν γίνονται καθόλου παραγωγικές επενδύσεις και ότι οι χιλιάδες επιχειρήσεις που άνοιξαν τα τελευταία χρόνια είναι όλες σχεδόν εταιρείες ΙΚΕ, ακινήτων, εστίασης, ατομικές επιχειρήσεις και άλλες μικρού μεγέθους επιχειρησούλες παροχής υπηρεσιών. Και ενώ πράγματι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ παράδοση στις βαριές βιομηχανίες - με λαμπρές εξαιρέσεις ακόμη και σήμερα - η μεταποίηση και οι επιχειρήσεις τεχνολογίας θα μπορούσαν να παίζουν σημαντικότερο ρόλο στην οικονομία.
Η κυβέρνηση λοιπόν θα έπρεπε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που αφορούν το δημόσιο τομέα και την παρέμβαση του στο επιχειρείν, με στόχο να αλλάξει η τακτική της απορρόφησης όλου του χρήματος από το κράτος και του μοιράσματος στη συνέχεια. Αυτή η τακτική εξάλλου είναι το θεμέλιο του πελατειακού κράτους.
Δυστυχώς τέτοιου είδους παρεμβάσεις, ούτε αυτή η κυβέρνηση - από την οποία κάποιοι κεντρώοι πολίτες είχαν πολύ μεγάλες προσδοκίες- δεν τις ανακοίνωσε στη ΔΕΘ, δεν τις έκανε μέχρι σήμερα και δεν φαίνεται να σκοπεύει να τις κάνει.
Το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης συμμάζεψε τα δημόσια οικονομικά είναι σημαντικό αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε σπουδαία πράγματα σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων από εδώ και πέρα, το πιθανότερο είναι ότι τη διετία που μένει μέχρι τις εκλογές η κυβέρνηση θα έχει ως βασική επιδίωξη την αύξηση των ψηφοφόρων της μέσω επιδομάτων και στοχευμένων παροχών.
