Πρόκειται για ένα κείμενο του Σαίξπηρ για τους πρόσφυγες από το θεατρικό έργο «Σερ Τόμας Μορ» (Sir Thomas More). Το συγκεκριμένο απόσπασμα μάλιστα διασώζεται και ως χειρόγραφο του κορυφαίου Βρετανού συγγραφέα. Αναφέρεται στα γεγονότα της «Κακιάς Πρωτομαγιάς» του 1517, αλλά γράφτηκε γύρω στο 1600, όταν το Λονδίνο αντιμετώπιζε κύματα Ουγενότων προσφύγων.
Στο απόσπασμα αυτό, ο Τόμας Μορ (δια χειρός Σαίξπηρ) απευθύνεται σε ένα οργισμένο πλήθος στο Λονδίνο που ζητά την απέλαση των ξένων προσφύγων . Τους καλεί, λοιπόν, να φανταστούν τι θα έκαναν οι ίδιοι αν αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, χαρακτηρίζοντας τη μισαλλοδοξία τους ως «βουνίσια απανθρωπιά».
Η Ανθρωπιά: Ο Σαίξπηρ θέτει το ερώτημα πώς θα ένιωθαν οι ίδιοι αν ήταν αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους.
Περιγράφει την εξαθλίωση, την πείνα και τον τρόμο και φυσικά υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων να αναζητούν ασφάλεια και καταφύγιο, καταδικάζοντας το μίσος και τον ρατσισμό.
Λόγω των γεγονότων στις ΗΠΑ με τη δράση του ICE και το... κυνηγητό που έχει εξαπολύσει σε πολιτείες των ΗΠΑ, στο πλαίσιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ, ο σερ Ίαν Μακ Κέλεν ερμήνευσε τον μονόλογο με τον δικό του μοναδικό τρόπο στο Late Show του Στίβεν Κολμπέρτ, το οποίο ως γνωστόν έχει "κοπεί" με παρέμβαση του Λευκού Οίκου.
Απολαύστε την ερμηνεία του Μακ Κέλεν και κρατήστε τα λόγια του Σαίξπηρ.
{https://www.facebook.com/reel/2035701016972119}
«Διώξτε τους· και δεχτείτε πως αυτός ο θόρυβός σας
έχει καταπνίξει όλη τη μεγαλοπρέπεια της Αγγλίας.
Φανταστείτε πως βλέπετε τους δύστυχους ξένους,
με τα βρέφη στην πλάτη και τα φτωχικά τους υπάρχοντα,
να σέρνονται προς λιμάνια και ακτές για εξορία,
κι εσείς να κάθεστε σαν βασιλιάδες μέσα στις ορέξεις σας,
με την εξουσία φιμωμένη από τις φωνές σας,
ντυμένοι με το άγριο ένδυμα των απόψεών σας.
Τι θα είχατε κερδίσει; Θα σας το πω:
θα είχατε διδάξει πως η αυθάδεια και η ωμή βία
πρέπει να επικρατούν, πως η τάξη πρέπει να καταλύεται·
και μ’ αυτό το παράδειγμα
κανείς σας δε θα έφτανε σε βαθιά γεράματα,
γιατί άλλοι τραμπούκοι, καθώς οι ορέξεις τους θα τους οδηγούσαν,
με το ίδιο χέρι, την ίδια λογική και το ίδιο «δίκιο»,
θα ορμούσαν πάνω σας, κι οι άνθρωποι σαν αρπακτικά ψάρια
θα κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον…
Θα διώξετε τους ξένους,
θα τους σκοτώσετε, θα τους σφάξετε, θα πάρετε τα σπίτια τους,
και τη μεγαλοσύνη του νόμου θα τη δέσετε με λουρί
να τη σέρνετε σαν σκυλί. Αλίμονο, αλίμονο, πείτε τώρα:
αν ο βασιλιάς, που είναι επιεικής όταν ο ένοχος μετανοεί,
σας τιμωρούσε τόσο λίγο για το μεγάλο σας έγκλημα
ώστε απλώς να σας εξορίσει — πού θα πηγαίνατε;
Ποια χώρα, με βάση το σφάλμα σας,
θα σας πρόσφερε καταφύγιο; Θα πηγαίνατε στη Γαλλία ή στη Φλάνδρα,
σε κάποια γερμανική επαρχία, στην Ισπανία ή την Πορτογαλία;
Όχι, οπουδήποτε δεν ανήκει στην Αγγλία,
θα ήσασταν αναγκαστικά ξένοι. Θα σας άρεσε
να βρείτε ένα έθνος τόσο βάρβαρου χαρακτήρα,
που ξεσπώντας σε φρικτή βία
δε θα σας παραχωρούσε καμία κατοικία στη γη,
θα ακόνιζε τα μισητά του μαχαίρια στους λαιμούς σας,
θα σας κλωτσούσε σαν σκυλιά,
σαν να μην σας αναγνώριζε ότι κι εσάς ο Θεός σας είχε πλάσει;
Τι θα σκεφτόσασταν αν σας φέρονταν έτσι;
Αυτή είναι η μοίρα των ξένων και αυτή είναι η βουνίσια άκαμπτη απανθρωπιά σας».
