Προς το παρόν, η απάντηση φαίνεται απλή. «Η Petróleos de Venezuela (PDVSA), η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία, ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής και των αποθεμάτων πετρελαίου», δήλωσε ο Andy Lipow, πρόεδρος της Lipow Oil Associates.
Η αμερικανική ενεργειακή εταιρεία Chevron δραστηριοποιείται στη χώρα μέσω της δικής της παραγωγής και μιας κοινοπραξίας με την PDVSA, ενώ ρωσικές και κινεζικές εταιρείες συμμετέχουν επίσης μέσω συνεργασιών. Ωστόσο, «ο πλειοψηφικός έλεγχος παραμένει στην PDVSA», ανέφερε ο Lipow.
Η Βενεζουέλα εθνικοποίησε τον πετρελαϊκό της κλάδο τη δεκαετία του 1970, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία της PDVSA. Η παραγωγή πετρελαίου κορυφώθηκε περίπου στα 3,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 1997, αλλά έκτοτε έχει καταρρεύσει σε εκτιμώμενα 950.000 βαρέλια ημερησίως, εκ των οποίων περίπου 550.000 βαρέλια την ημέρα εξάγονται, σύμφωνα με στοιχεία της Lipow Oil Associates.
Αν στη Βενεζουέλα διαμορφωθεί μια κυβέρνηση πιο φιλική προς τις ΗΠΑ και τις επενδύσεις, η Chevron θα βρίσκεται «στην καλύτερη θέση» για να επεκτείνει τον ρόλο της, δήλωσε ο Saul Kavonic, επικεφαλής έρευνας ενέργειας στη MST Financial. Ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η Repsol και η Eni θα μπορούσαν επίσης να ωφεληθούν, δεδομένης της υφιστάμενης παρουσίας τους στη χώρα, πρόσθεσε.
Τι σημαίνει αυτό για το παγκόσμιο πετρέλαιο
Οποιαδήποτε αλλαγή καθεστώτος θα μπορούσε να διαταράξει την εμπορική αλυσίδα που διατηρεί τη ροή των βαρελιών της Βενεζουέλας, προειδοποίησαν ειδικοί του κλάδου.
«Δεδομένου ότι αυτή τη στιγμή δεν είναι σαφές ποιος έχει την εξουσία στη Βενεζουέλα, ενδέχεται να δούμε πλήρη διακοπή των εξαγωγών, καθώς οι αγοραστές δεν γνωρίζουν σε ποιον να στείλουν τα χρήματα», δήλωσε ο Lipow. Πρόσθεσε ότι ο τελευταίος γύρος αμερικανικών κυρώσεων σε έναν “σκιώδη στόλο” δεξαμενόπλοιων έχει επηρεάσει σοβαρά τις εξαγωγές, αναγκάζοντας τη Βενεζουέλα να μειώσει την παραγωγή.
Ο «σκιώδης στόλος» αναφέρεται σε δεξαμενόπλοια που λειτουργούν εκτός των παραδοσιακών συστημάτων ναυτιλίας, ασφάλισης και κανονισμών, προκειμένου να μεταφέρουν αργό πετρέλαιο από χώρες που τελούν υπό κυρώσεις. Αυτά τα πλοία χρησιμοποιούνται συχνά για τη μεταφορά πετρελαίου από χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Ρωσία και το Ιράν, οι οποίες αντιμετωπίζουν αμερικανικούς περιορισμούς στις ενεργειακές εξαγωγές.
Ο Lipow εκτιμά ότι η Chevron θα συνεχίσει να εξάγει 150.000 βαρέλια την ημέρα, περιορίζοντας οποιονδήποτε άμεσο αντίκτυπο στην προσφορά. Παρ’ όλα αυτά, ανέφερε ότι η γενικότερη αβεβαιότητα θα μπορούσε να προσθέσει ένα βραχυπρόθεσμο «ασφάλιστρο κινδύνου» περίπου 3 δολαρίων ανά βαρέλι.
Αυτή η αύξηση θα προστεθεί σε μια αγορά που πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι είναι επαρκώς εφοδιασμένη, τουλάχιστον προς το παρόν. «Η αγορά πετρελαίου αυτή τη στιγμή τείνει προς υπερπροσφορά», δήλωσε ο Bob McNally της Rapidan Energy Group, χαρακτηρίζοντας τον άμεσο αντίκτυπο «σχεδόν αμελητέο».
Η μακροπρόθεσμη σημασία της Βενεζουέλας έγκειται στο είδος του πετρελαίου που παράγει. Το βαρύ, υψηλής περιεκτικότητας σε θείο αργό της χώρας είναι τεχνικά δύσκολο στην εξόρυξη, αλλά ιδιαίτερα πολύτιμο για πολύπλοκα διυλιστήρια, ειδικά στις ΗΠΑ. «Τα αμερικανικά διυλιστήρια… λατρεύουν να ρουφούν αυτό το παχύ, βρώμικο πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα και τον Καναδά», είπε ο McNally.
«Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η πετρελαϊκή βιομηχανία θα μπορέσει να επιστρέψει στη Βενεζουέλα, να αναστρέψει δύο δεκαετίες εγκατάλειψης και παραμέλησης και να την επαναφέρει σε λειτουργία».
Αν μια νέα κυβέρνηση με επικεφαλής την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, εγκατασταθεί πολύ γρήγορα, οι κυρώσεις θα μπορούσαν να χαλαρώσουν και οι εξαγωγές πετρελαίου να αυξηθούν αρχικά, καθώς θα χρησιμοποιηθεί αποθηκευμένο πετρέλαιο για την παραγωγή εσόδων, είπε ο Lipow. Ωστόσο, μια βραχυπρόθεσμη άνοδος θα μπορούσε να πιέσει τις τιμές, πρόσθεσε.
Παρόλα αυτά, οποιαδήποτε ιδέα βιώσιμης ανάκαμψης προσκρούει σε σκληρούς φυσικούς περιορισμούς. «Η πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση που, ακόμη και με αλλαγή κυβέρνησης, είναι απίθανο να σημειωθεί ουσιαστική αύξηση της παραγωγής για χρόνια, καθώς απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις για την αποκατάσταση των υφιστάμενων υποδομών», σημείωσε.
Αντίστοιχα, η Helima Croft της RBC προειδοποίησε ότι ο δρόμος προς την ανάκαμψη είναι μακρύς, επικαλούμενη την «πολυετή παρακμή υπό τα καθεστώτα Τσάβες και Μαδούρο». Ανέφερε ότι στελέχη του κλάδου υποστηρίζουν πως θα απαιτούνται τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την αναστροφή της κατάστασης, με «ένα σταθερό περιβάλλον ασφάλειας» να αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση.
«Σε ένα χαοτικό σενάριο αλλαγής εξουσίας, όπως αυτό που συνέβη στη Λιβύη ή το Ιράκ, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά», κατέληξε.
