Ας πούμε, στο λεξικό του Τεγόπουλου – Φυτράκη, δίπλα στο λήμμα «ύβρις» διαβάζουμε: «η αυθάδης συμπεριφορά που πηγάζει από υπερβολική αίσθηση δυνάμεως· συμπεριφορά ή ενέργεια που υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια, το μέτρο» ή κοινώς, «η αλαζονεία».
Κι αυτό είναι σχετικά light αν θυμηθούμε πως για τους αρχαίους ημών προγόνους, η ύβρις ισοδυναμούσε με παραβίαση της ηθικής τάξης και ανατροπή της κοινωνικής ισορροπίας. Και για την επαναφορά της ήταν επιβεβλημένη η τιμωρία του υβριστή, καθώς έπεφταν πάνω του καντάρια θεϊκής οργής.
Βέβαια, η εμπειρική παρατήρηση έχει δείξει πως μέχρι να συμβεί η συντέλεια του κόσμου, μεσολαβούσε ένα εξαιρετικά ευχάριστο διάστημα απόλυτης ευδαιμονίας και παντοδυναμίας, κατά το οποίο ο αλαζών (και αδικών στις περισσότερες περιπτώσεις) ζούσε ζωή χαρισάμενη – την περνούσε «ζάχαρη», όπως είπε πρόσφατα κι ο Υπουργός Υγείας σε ένα απ’ τα λιγοστά του ξεσπάσματα εναντίον του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό, φυσικά, έκανε την τιμωρία να μοιάζει ακόμη πιο βάναυση κι αδυσώπητη.
Σε περίπτωση που η επιχειρούμενη αναλογία δεν βγάζει μάτι και για να μην πάει στράφι η φιλολογίστικη έξαρση, ας θέσουμε ένα απλό και σύντομο ρητορικό ερώτημα: Αν στις 3.00 το πρωί χτυπήσει το πρωθυπουργικό τηλέφωνο, ποιος θα το σηκώσει και ποιος θα διαχειριστεί την κρίση;
Κι ιδού η απάντηση: ο Κυριάκος Μητσοτάκης που θα ριζώσει στο Μέγαρο Μαξίμου, επειδή έτσι και του πάρουν τον θώκο οι «αφελείς και ανέμελοι» αντίπαλοί του (sic), θ’ ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και θα πέσουν πάνω μας – λογικά πάνω σε όλο το ανθρώπινο γένος, όχι μόνο σ’ εμάς – όλα τα κακά του κόσμου.
Όμως, απ’ την άλλη, αν θητεύεις δίπλα στον Άδωνι Γεωργιάδη που αποκαλεί εαυτόν ως «τον πιο επιτυχημένο Υπουργό (Υγείας)» της μεταπολίτευσης, τι να κάνεις; Θα πάρουν τα μυαλά σου αέρα κι αργά ή γρήγορα θα βαδίσεις κι εσύ την οδόν της απωλείας…
Ευτυχώς, από αυτό το κρεσέντο μεγαλομανίας καμώθηκε πως διασώζεται ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος συνεχίζει να «θερίζει» στις δημοσκοπήσεις, κι εμφανίστηκε στο 16ο Συνέδριο της ΝΔ ως σταθερός πυλώνας του κόμματος, που ενσαρκώνει τις αρχές και τις αξίες της καραμανλικής Δεξιάς, που ιδρώνει τη «μπλε φανέλα» απ’ τα γεννοφάσκια του και που βρίσκεται σε απόλυτη σύμπνοια με το αυθεντικό – κι όχι αυτό το ντεμέκ και νοθευμένο απ’ τους αποχαρακτηρισμένους ακροδεξιούς – DNA της παράταξης.
Κατά τα λοιπά, όλα τα είχε το Συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος, με βασικό του σύνθημα «τα είπαμε, τα κάναμε» και με παρασύνθημα «κι ό,τι δεν κάναμε, ξαναψηφίστε μας και θα δείτε». Τώρα, σ’ αυτά που δεν είχε συμπεριλαμβάνονται, όπως ήδη ξέραμε, οι κκ. Σαμαράς – Καραμανλής, η Ιωάννα Γκελεστάθη που έκλεισε πίσω της την πόρτα οριστικά και η ταπεινοφροσύνη.
Επίσης, πέρα από κινδυνολογία και θριαμβολογία (που δεν λείπει από κανένα συνέδριο που σέβεται τον εαυτό του) είχε και πολλές δόσεις πατριωτισμού· έννοια που είναι και πάλι της μοδός, από τον «θεριστή» Αλέξη Τσίπρα μέχρι τους 10 νέους απογοητευμένους της ΝΔ που καταπώς πάει το πράμα θα γίνουν η μαγιά του κόμματος Σαμαρά, το οποίο – λένε οι γνωρίζοντες – θα σχηματιστεί αφού ο πρωήν πρωθυπουργός βεβαιωθεί πως θα καταφέρει το μεγαλύτερο δυνατό πλήγμα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Σε άλλα νέα, το ΠΑΣΟΚ βρήκε τον μπελά του στα καλά καθούμενα με το μισθωμένο ακίνητο του Νίκου Ανδρουλάκη (κι αυτή η ατυχία με το «πόθεν έσχες» του δεν βοήθησε την κατάσταση) και αναζωπυρώθηκε κι η βεντέτα με τον Άδωνι Γεωργιάδη που δεν θα προλαβαίνει πάλι να τρέχει στα δικαστήρια (είναι κι η σικέ φωτογραφία του Τσέχου με το αίσθημα μέσα σ’ όλα). Κι ήρθε η ώρα της αντεπίθεσης, η οποία βρήκε «ευάλωτο» τον Υφυπουργό Εσωτερικών, Βασίλη Σπανάκη, με τη Χαριλάου Τρικούπη να αντιστρέφει τους ρόλους και να ζητά τώρα εξηγήσεις απ’ την κυβέρνηση περί νόμιμων, αλλά μη ηθικών, μεταβιβάσεων περιουσίας.
Α! μην ξεχάσουμε στα νόστιμα και τη Βάσια Αναστασίου, την «πράσινη» πολιτεύτρια, η οποία καθώς φαίνεται έχει βάλει σκοπό της ζωής της να δικαιώσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για την επιλογή της. Και να την ενθαρρύνουμε σε περισσότερες δημόσιες τοποθετήσεις και καλαισθητικές κρίσεις.
Τώρα, στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ γίνεται το έλα να δεις, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά να διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθησαν· μία εθελούσια αποχώρηση και μία διαγραφή μετρήσαμε αυτήν την εβδομάδα, με τον Παύλο Πολάκη να καλεί κι άλλους στην επανάσταση κατά της ηγεσίας, η οποία – λογικά – περιμένει να αλωθεί από το κύμα «Τσίπρας» που θα καταφτάσει ορμητικό περί τα τέλη του μηνός.
Αυτά, μέχρι να γλυκοχαράξει η 21η του Μαγιού και να αρχίσουμε και πάλι ν’ ασχολούμαστε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την Μαρία Καρυστιανού που θα γεμίσει λευκά περιστέρια όλη τη χώρα, «ξεκινώντας» το νέο εγχείρημά της «για την ελπίδα» και την κοινωνική δικαιοσύνη, με άξιους συνεργάτες στο πλευρό της.
Κι αφού σήμερα έχουμε αφιέρωμα στην «τέχνη της οίησης»…
πώς θα μπορούσε να λείπει ο πρώτος διδάξας;
Ο Ντόναλντ Τραμπ, δηλαδή, ο οποίος δεν έχει και ιδιαίτερα σπαρταριστά νέα να κομίσει, μιας κι ακόμη παλεύει με το «ξεδοντιασμένο» θεριό που λέγεται Ιράν, ενημερώνοντάς μας βέβαια πως σύντομα θα πέσουν τίτλοι τέλους, με την οικονομία της Τεχεράνης να πνέει τα λοίσθια.
Προς το παρόν, πάντως, η δική του οικονομία δεν τρέχει και με χίλια, αφού – λέει – ο πληθωρισμός «χτύπησε» υψηλό τριετίας για τον Απρίλιο, αλλά ο ίδιος δεν δείχνει να σκοτίζεται. Λογικά, με δυο τρεις παραπανίσιους δασμούς θα λυθεί κι αυτό το πρόβλημα.
Αντιθέτως, σκοτίζεται για συζητήσεις, διαπραγματεύσεις κι επαφές – εάν, δε, οδηγούν και σε εμπορικές συμφωνίες, ακόμη καλύτερα. Οπότε, αφού ολοκλήρωσε έναν κύκλο επαφών με το Πεκίνο – ανοίγοντας επιτέλους τον δρόμο προς την χώρα του μεταξιού μετά από σχεδόν δέκα χρόνια – ετοιμάζεται να τα πει ένα χεράκι και με την Κούβα.
Μια φορά, με την Ταϊβάν, για την ώρα, όλα υπό έλεγχο· έριξε κι ο Σι Τζιπίνγκ την «παγίδα του Θουκυδίδη» από νωρίς στο τραπέζι και τον αφόπλισε. Μέχρι νεωτέρας δηλαδή… Επόμενος στη σειρά, ο Βλαντιμίρ Πούτιν που από μέρα σε μέρα θα βρεθεί, επίσης, στην Κίνα για να συζητήσει τις μεταξύ τους σχέσεις.
Απ’ την άλλη, εκεί που δεν μοιάζουν να είναι όλα υπό έλεγχο είναι στην Βρετανία, με τον Κίρ Στάρμερ να κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα και τον «θρόνο» του να τρίζει, αφού η αμφισβήτηση έχει πέσει σύννεφο. Ε, ας τους πει κι αυτός «Στάρμερ ή οποιοσδήποτε άλλος», να διαλέξουν τον «οποιονδήποτε άλλον» να τελειώνει η ιστορία…
