Σύμφωνα με τον Όσμπορν υπάρχει «ένα σημείο συμφωνίας» το οποίο θα μπορούσε να ανταποκριθεί τόσο «στις απολύτως κατανοητές απαιτήσεις του ελληνικού κράτους» όσο και στους νόμους και στις ανάγκες του ίδιου του Μουσείου.
Βέβαια, δεν γίνεται πιο συγκεκριμένος, αλλά αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο λύσης μέσω δανεισμού και ανταλλαγής εκθεμάτων, χωρίς να μιλά για μόνιμη επιστροφή.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Όσμπορν επαναφέρει την άποψη πως εφόσον υπάρξει συμφωνία, το Βρετανικό Μουσείο θα μπορούσε να φιλοξενήσει σημαντικά αντικείμενα από την Ελλάδα, κάτι που παρουσιάζει ως μια αμοιβαία επωφελή εξέλιξη. Δεν προβάλλει κάποια νέα είτε νομική είτε πολιτική πρωτοβουλία, αλλά υπογραμμίζει ότι μια πιθανή λύση πρέπει να σέβεται το βρετανικό νομικό πλαίσιο και τις θεσμικές δεσμεύσεις του Μουσείου.
Ο δημοσιογράφος των Τάιμς σχολιάζει ότι το ζήτημα των Γλυπτών χαρακτηρίζεται από τον ίδιο ως «το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα του Μουσείου εδώ και 200 χρόνια» και επισημαίνει πως, παρά τη συχνή δημοσιότητα, «τίποτα δεν φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά σε οριστική λύση».
