Σημείο σταθμός αυτής της εβδομάδας η Τετάρτη (4/12), οπότε και είχαμε δύο «βαριές» πολιτικές εκδηλώσεις την ίδια ώρα, για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος και να καλυφθούν όλα τα γούστα· μία συγκέντρωση στο Παλλάς και μία αντί-συγκέντρωση λίγο βορειότερα, στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο.
Ενδεχομένως η παρουσίαση των περιπετειών του Οδυσσέα να τράβηξε λίγο παραπάνω τα «φώτα», αφού το πολιτικό big bang που πρότεινε ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, εν αντιθέσει με τη δέσμευση του πρωθυπουργού για εκλογές το 2027 και την (απειλητική) υπόσχεσή του για αυτοδυναμία· πράγματα που έχουμε ξανακούσει το τελευταίο διάστημα κι έχουν πάψει να μας ιντριγκάρουν.
Παρ’ όλα αυτά, μιας κι όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας ιδιαιτέρως πρωτότυπα δεν τα λες, το εντυπωσιακότερο όλων ήταν, αφενός, η μεγάλη προσέλευση στο Παλλάς – και μάλιστα, εν μέσω όχι και των ευνοϊκότερων καιρικών συνθηκών – κι αφετέρου τα ιοβόλα σχόλια που ακολούθησαν, απ’ όλες τις μπάντες, με το «πρέπει να ζητήσει συγγνώμη γονατιστός» του Αλέκου Αλαβάνου, να ξεχωρίζει.
Τελικά, ένα έμεινε να μας απασχολεί από την παρουσίαση της Τετάρτης· ένα εξαιρετικά σοβαρό αίνιγμα, το οποίο, μέχρι τη στιγμή που γράφονται τούτες εδώ οι αράδες, δεν έχει λυθεί: οι πρώην συναγωνιστές του Αλέξη Τσίπρα εστάλησαν στον εξώστη για να έχουν το προνόμιο της πανοραμικής και πλήρους θέασης της «παράστασης», όπως οι παλαιοί ευγενείς, ή επρόκειτο για έναν λιτό, αλλά εκκωφαντικό, συμβολισμό του τύπου «οι πρώτοι έσονται έσχατοι»;
Άγνωσται αι βουλαί των διοργανωτών… Πάντως, μια φορά, ο Παύλος Πολάκης που πάσχει από υψοφοβία δεν μπήκε στον κόπο να παίξει με τα όρια του. Ο Άδωνις Γεωργιάδης – τον οποίο βρήκε η εβδομάδα με αναπτερωμένο ηθικό, χάρη στους επαίνους του πρώην Συριζαίου και νυν Πασόκου, Πέτρου Παππά· που δεν ήταν κι ακριβώς έπαινοι, λέει, τελικά – το παρατήρησε και δεν το άφησε να πέσει χάμω.
Απ’ την άλλη, ο έτερος Παύλος – ο κυβερνητικός εκπρόσωπος – δεν επείσθη ιδιαιτέρως από την απόπειρα του Αλέξη Τσίπρα και βρήκε λίγο χλιαρό και μίζερο το «reunion» που στήθηκε επί της οδού Βουκουρεστίου.
Όχι πως περιμέναμε να το βρει κι εξαιρετικό, δηλαδή, αλλά σε αυτή τη φάση η κυβέρνηση έχει να ασχοληθεί και με ένα ακόμη – κάπως σημαντικότερο – reunion που στήνεται στις Εθνικές και τα τελωνεία, δίχως να αποκλείεται να επεκταθεί στα λιμάνια ή ακόμη και στις πόλεις.
Ένα reunion που κατά το Μαξίμου στρέφεται «εξ αντικειμένου» εναντίον των υπολοίπων κοινωνικών ομάδων και επιβαρύνει βάναυσα τις τοπικές κοινωνίες· αλλά που κατά τον Μιχάλη Χρυχοΐδη – ο οποίος φαίνεται πως δεν ξεχνά τις σοσιαλδημοκρατικές του καταβολές – δεν δημιουργεί κάποιο μη διαχειρίσιμο πρόβλημα και ούτε αποτελεί λόγο να εξωθείται η κατάσταση στα άκρα και να πολώνεται το (ήδη πολωμένο) κλίμα ακόμη περισσότερο.
Άλλωστε, ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, δηλώνει πως η κυβέρνηση είναι ανοιχτή σε διάλογο με τους απαυδισμένους αγρότες και ο Παύλος Μαρινάκης επιμένει πως, παρότι απεχθάνεται την παραβατικότητα όπως ο διάολος το λιβάνι, κατανοεί την κατάσταση, ενώ δεν αποκλείει κι ένα τετ α τετ εντός της ερχόμενης εβδομάδος, μπας και τα βρουν κάπου στη μέση.
Κι ενώ χιλιάδες τρακτέρ έχουν βγει στους δρόμους, ένας ευγενής – όσο κι έντιμος – κτηνοτρόφος, ένας υπερήφανος – από τα γεννοφάσκια του – Νεοδημοκράτης πήρε την άγουσα (ή τη Ferrari, δώρο της μητρός του) και κατέβηκε στην πρωτεύουσα για μία εκ βαθέων εξομολόγηση σχετικά με τις δυσβάσταχτες συνθήκες της νομαδικής κτηνοτροφικής ζωής μέσα στην οποία γαλουχήθηκε κι ανδρώθηκε. Ναι, πριν του χαμογελάσει η τύχη, με επτά-οχτώ λαχεία (των μόλις 25 χιλιάδων) και κάτι ψιλά σε επιδοτήσεις.
Και κάπως έτσι, ο Χρήστος Μαγειρίας μας εξέπληξε με το τάλαντό του στη λεξιπλασία και τα λογοπαίγνια (βλ. «απολιτιρίωση» αντί για «απαλλοτρίωση» και «Πλεύση Λασπολογίας»), μας άφησε άναυδους με τη ρητορική του δεινότητα ως προς την υπεράσπιση της οικογενειακής τιμής (γιατί, αν δεν ζούμε για ένα κούτελο, για τι ζούμε;) και μας συγκλόνισε με το ασθενικό μνημονικό του και το ασίγαστο πάθος του για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των οικείων του. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, απ’ την άλλη, με την οποία μόνο που δεν πιάστηκαν στα χέρια, δεν μας εντυπωσίασε· έχουμε συνηθίσει.
Όπως επίσης έχουμε συνηθίσει ο Χάρης Δούκας να τραβάει τη δική του «γραμμή», πράγμα που επανέλαβε και τούτη την εβδομάδα «μισοκλείνοντας» το μάτι στον Αλέξη Τσίπρα· ο Στέφανος Κασσελάκης να κατεβάζει ιδέες, μπας και τρυπώσει στο κοινοβουλευτικό τόξο από καμιά χαραμάδα· και ο Ντόναλντ Τραμπ να διαλέγει κάθε εβδομάδα και διαφορετικό αντίπαλο, λες και περνάει πίστες στο Gameboy.
Μιας και το ’φερε η κουβέντα λοιπόν…
εχθρός του προέδρου (ο οποίος μετ’ επιτάσεως μας ενημέρωσε και για την άριστη υγεία του) την παρελθούσα εβδομάδα οι Σομαλοί της Μινεσότα και η Βενεζουέλα. Τώρα, το να αποκαλείς τους μεν «σκουπίδια» και να ανακοινώνεις πως στο άμεσο μέλλον – ούτε λίγο, ούτε πολύ – θα εισβάλεις σε μια ξένη χώρα, εντάξει, δεν είναι και τρανή απόδειξη διπλωματικού τακτ.
Αλλά, βέβαια, ποιος το έχασε για να το βρει ο Τραμπ; Ουδείς.
Το δίδυμο Γουίτκοφ-Κούσνερ, πάντως, φαίνεται πως βαδίζει στα ίδια χνάρια, αφού – μετά την «εποικοδομητική» συνάντησή τους με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που είναι έτοιμος να πάρει όλο το Ντονμπάς – ξεφορτώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος συνεχίζει να βλέπει την παρούσα συγκυρία ως «καλή ευκαιρία» για ειρήνη.
Ή έτσι λέει τουλάχιστον, μπας και γλυκάνει τον καημό του, ενώ την ίδια στιγμή δεν κρύβει την ανησυχία του μήπως οι Ηνωμένες Πολιτείες τον παρατήσουν στο έλεος του Κυρίου. Ανησυχία που οι Ευρωπαίοι όχι απλώς δεν σπεύδουν να καταπραΰνουν, αλλά φουντώνουν κι άλλο, ρίχνοντας μερικές προειδοποιήσεις ότι διαφαίνεται «προδοσία» στον ορίζοντα.
Κι εκείνοι, όμως, έχουν τα δικά τους βάσανα…
Και τα δικά τους σκάνδαλα… με τελευταίο την υπόθεση απάτης προς όφελος του Κολλεγίου της Ευρώπης, για την οποία κατηγορήθηκε η πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Φεντερίκα Μογκερίνι. Ωστόσο, ευτυχώς, μέσα σ’ όλα τα δεινά της, η κα Μογκερίνι έχει μία καλή σύμμαχο – μία συμπαραστάτρια, καλύτερα – η οποία, ως ομοιοπαθούσα, γνωρίζει από πρώτο χέρι το δράμα της (άδικης) κατακραυγής.
Ε, ναι, για την Εύα Καϊλή χτυπάει η καμπάνα, που ανακάλυψε με τον χειρότερο τρόπο πόσο επικίνδυνο είναι να πολιτεύεται κανείς στις Βρυξέλλες. Έτσι είναι, οι λάθος επιλογές πληρώνονται. Αν έμενε στην Ελλάδα θα συνέχιζε ανενόχλητη το… έργο της μέχρι το βαθύ γήρας· δεν τα ζύγισε καλά.
Αντιθέτως, ο Ντόναλντ Τραμπ που – ως γνωστόν – τα ζυγίζει πάντοτε περίφημα, είπε και ομίλησε κι αμαρτίαν ουκ έχει: η Ευρώπη αφανίζεται κι εμείς πετάμε χαρταετό. Περί πολιτισμικού αφανισμού, απεφάνθη, κι εντός εικοσαετίας· ουδείς λόγος να ανησυχήσουμε από τώρα, προλαβαίνουμε. Άλλωστε, μπορεί μέχρι τότε να μας έχει καταπιεί το «ξανθό γένος».
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η προειδοποίηση του Γιούργκεν Χάμπερμας πως η Γηραιά Ήπειρος κινδυνεύει να απολέσει τη «φιλελεύθερη αυτοκατανόησή της» και τα δημοκρατικά της θεμέλια, ακούγεται κάπως πιο ενδιαφέρουσα. Και ρεαλιστική…
