Κανένας δεν μπορεί να ξεπεράσει εύκολα το χαμό νέων ανθρώπων, κάθε φορά που διαβάζει στις εφημερίδες δυσάρεστα νέα.
Δεν είναι ώρα, ή και πάλι ίσως θα ήταν, για πληκτικούς διδακτισμούς, αν επισημάνει κάποιος πόσοι νέοι άνθρωποι χάνονται καθημερινά τόσο φθηνά στους ελληνικούς δρόμους, επειδή δεν τηρούν στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας. Η ισόβια και απαρηγόρητη πίκρα γι΄ αυτό, δεν γνωρίζει επώνυμα…
Όμως αυτός ο «βιαστικός» έτυχε να είναι είδωλο στις καρδιές κάμποσων ανθρώπων. Κι έτσι, μοιραία σχεδόν, η απώλεια γίνηκε συλλογικό πένθος, για ένα δικό του κοινό που ένοιωσε ότι με το χαμό του, αλλάζει δραματικά η ζωή του.
Κι αυτό σεβαστό. Αν και το βαρύ πένθος, πέφτει ολάκερο και αδιανέμητο μονάχα στους οικείους του και τους πολύ αγαπημένους.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στo penna.gr
