Ειδικότερα, όπως μεταδίδει ο Guardian, σε ένα ιδιαίτερα επικριτικό δοκίμιο που δημοσιεύθηκε στο London Review of Books, η Γουίλσον γράφει:

«Είχα ελπίσει ότι η συγγένεια του Νόλαν με αυτά τα ομηρικά θέματα θα τον ωθούσε σε νέα δημιουργικά ύψη και θα του επέτρεπε να δημιουργήσει πιο πειστικούς χαρακτήρες. Όμως η Οδύσσεια του Νόλαν παρουσιάζει το γνώριμο συνδυασμό μεγαλομανίας και επιφανειακότητας που χαρακτηρίζει το έργο του... Η οπτική της ταινίας είναι υπερβολικά συγκεχυμένη και οι χαρακτήρες της υπερβολικά ατελώς ανεπτυγμένοι, ώστε να μπορέσει να προσφέρει όσα κατά το ήμισυ υπόσχεται σε επίπεδο μεγάλων ιδεών - αν και είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στο να μεταδίδει μεγάλες εκρήξεις και τεράστιους γίγαντες».

Παράλληλα, στο ίδιο δοκίμιο η μεταφράστρια της Οδύσσειας, σημειώνει ότι:

«Η Οδύσσεια του Νόλαν στερείται πολλών από τα στοιχεία που καθιστούν το ποίημα σπουδαίο. Δεν έχει τίποτα πειστικό να πει για τον χρόνο, τη μνήμη, την ιστορία, τον πόλεμο ή για τη σχέση ανάμεσα στην ένδοξη επιστροφή ενός πολεμιστή και στις ζωές της οικογένειάς του, των αντιπάλων του, των συμπολεμιστών του, των φίλων του και των γειτόνων του. Της λείπει ψυχολογικό, συναισθηματικό, πολιτικό και ηθικό βάθος. Η αφηγηματική της δομή βασίζεται σε τεχνάσματα. Το σενάριο είναι απαίσιο. Κανένας από τους χαρακτήρες δεν διαθέτει πειστικά κίνητρα για τις πράξεις ή τα λόγια του. Δεν υπάρχουν ερωτικές σκηνές και όλο το φαγητό φαίνεται απαίσιο», σχολιάσει με χαρακτηριστικό τρόπο η Γουίλσον.

Η Γουίλσον αναφέρθηκε επίσης στον θαυμασμό του Νόλαν για την εναρκτήρια φράση της δικής της μετάφρασης της Οδύσσειας:

«Πες μου για έναν περίπλοκο άνθρωπο»,

προσθέτοντας όμως:

«Θα ντρεπόμουν αν είχα γράψει οποιοδήποτε μέρος αυτού του σεναρίου».

Η Γουίλσον, η οποία είναι πρόεδρος του Τμήματος Κλασικών Σπουδών και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, συνέχισε την επίθεσή της και σε συνέντευξή της στους Sunday Times, δηλώνοντας:

«Δεν με άγγιξε συναισθηματικά καθόλου. Και πιστεύω ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Όμηρο, δεν είναι πολύ καλά γραμμένη».

Και συνέχισε:

«Οι χαρακτήρες δεν διαθέτουν το βάθος που έχουν οι ομηρικοί χαρακτήρες. Ένιωθα να αναρωτιέμαι: "Με ενδιαφέρει πραγματικά αν αυτός ο άνθρωπος θα επιστρέψει στη γυναίκα του;" Η ταινία δεν μου δίνει κανέναν λόγο να ενδιαφερθώ».

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μεταφραστεί η Οδύσσεια;

Παρ' όλα αυτά, η Γουίλσον αναγνώρισε τον αντίκτυπο που έχει ήδη η ταινία στην ευρύτερη πολιτιστική απήχηση της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και του ίδιου του κινηματογράφου. Δηλώνοντας ότι «η κυκλοφορία της Οδύσσειας εξακολουθεί να είναι ένα γεγονός που αξίζει να γιορτάζεται». Όπως υποστήριξε:

«Αυτό το έπος φέρνει το κοινό ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες... Οι μεταφράσεις της Οδύσσειας, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, γίνονται ανάρπαστες... και ίσως η ταινία πείσει ορισμένους διοικητικούς υπευθύνους των πανεπιστημίων να μην προχωρήσουν σε περικοπές των τμημάτων λογοτεχνίας, γλωσσών και ιστορίας».

Σε μια αποστροφή του λόγου της και αμβλύνοντας ελαφρώς τις εντυπώσεις από την πράγματι σκληρή κριτική της απέναντι στο Νόλαν, η Γουίλσον καταλήγει ότι:

«Ο Νόλαν κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το ευρύ κοινό να ξαναπιάσει το διάβασμα, και γι' αυτό του είμαι ευγνώμων».