Όπως ίσως θυμούνται οι περισσότεροι, η περυσινή παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της Ν.Δ, στο Ζάππειο, κατέληξε σε φιάσκο. Το οικονομικό επιτελείο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επέμενε ακόμη και τότε ότι το έλλειμμα που παρέδωσε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν 13,6%, αλλά λιγότερο από 10% και ότι, μάλιστα, θα μπορούσε να μηδενιστεί σε ενάμιση χρόνο. Λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε από τη Eurostat ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 15,6% (!), ενώ η προοπτική μηδενισμού του σε ενάμιση χρόνο μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Επίσης, η Ν.Δ πρότεινε πέρυσι στο Ζάππειο την αξιοποίηση δημόσιας γης και περιουσίας μέχρι και του ποσού των 50 δισεκατομμυρίων. Όταν το ΠΑΣΟΚ, υπό τις αφόρητες πιέσεις της Τρόικας, πρότεινε ακριβώς το ίδιο, η τότε Ρηγίλλης (και νυν Συγγρού) κατήγγειλε την κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλους τους όρους που βρήκε εύκαιρους από το Μεγάλο Λεξικό του Ξύλινου Πολιτικού Λόγου (“ξεπούλημα”, “εκποίηση”, “ασημικά”, κλπ.). Ξεκίνησε τότε ένα παιχνίδι με τις λέξεις, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων μας περνάνε ακόμη για ηλιθίους.
Δεν είναι λοιπόν ν' απορεί κανείς που η Νέα Δημοκρατία δεν επωφελείται από τη ραγδαία φθορά της κυβέρνησης. Η παρουσίαση του ανανεωμένου της οικονομικού προγράμματος, σε λίγες ημέρες και πάλι στο Ζάππειο, θα ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξει ότι αποτελεί εφεδρεία του πολιτικού συστήματος – μία εν δυνάμει κυβέρνηση.
Απ' όσα έχουν γίνει γνωστά έως τώρα όμως, το “Ζάππειο ΙΙ” μάλλον θα είναι μεγαλύτερη απογοήτευση και από το “Ζάππειο Ι”. Και αυτό διότι, όπως φαίνεται, θα περιλαμβάνει κυρίως εξαγγελίες που ήδη περιέχονται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής που υποτίθεται ότι θα φέρει οσονούπω προς ψήφιση στη Βουλή η κυβέρνηση (δηλαδή, ιδιωτικοποιήσεις, παραχωρήσεις λιμένων και περιφερειακών αεροδρομίων προς εκμετάλλευση, κλπ.). Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γεννάται το ερώτημα για ποιο λόγο δεν υπερψηφίζει το Μεσοπρόθεσμο και η Ν.Δ, αλλά κάνει αντιπολίτευση για τα μάτια του κόσμου. Επίσης, το Ζάππειο ΙΙ θα περιέχει δεσμεύσεις για μειώσεις του ΦΠΑ, εργοδοτικών εισφορών, κλπ. Εύκολο να το υπόσχεσαι, δύσκολο να το κάνεις, όταν το έλλειμμά δεν λέει να πέσει σε μονοψήφια νούμερα. Επιπλέον, σύνθημά του κ. Σαμαρά θα είναι υποτίθεται η αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, κατά το πρότυπο της Ιρλανδίας. Κάποιος όμως θα πρέπει να τους ειδοποιήσει εκεί στη Συγγρού ότι η Ιρλανδία δεν επαναδιαπραγματεύθηκε το Μνημόνιο, για να το κάνει πιο “χαλαρό”. Απλώς, όσα μέτρα του δικού της μνημονίου δεν εφαρμόζονται, αντικαθίστανται από άλλα μέτρα, ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος, ακριβώς όπως γίνεται και στην Ελλάδα. Το Μνημόνιο είναι άλλωστε μία δανειακή σύμβαση υπό διαρκή αναδιαπραγμάτευση. Ο στόχος όμως, δηλαδή η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων, δεν αλλάζει, ό,τι και να λέει ο κ. Σαμαράς περί σκληρών διαπραγματεύσεων με τους Τροϊκάνους. Και αυτό οι πολίτες το έχουν καταλάβει, δεν τρώνε πλέον κουτόχορτο.
Τέλος – και αυτό είναι το χειρότερο – η Ν.Δ φημολογείται ότι θα προτείνει εμμέσως πλην σαφώς την περαιτέρω χαλάρωση των φορολογικών ελέγχων, με την κατάργηση του πόθεν έσχες για όλες τις κατοικίες, για μία πενταετία. Με λίγα λόγια, (αν ισχύουν αυτές οι πληροφορίες) θα κλείσει το μάτι στους φοροφυγάδες, με πρόσχημα την διάσωση της οικονομίας. Σαν να μην ήταν η φοροδιαφυγή ένας από τους βασικούς λόγους που φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής...
Είναι εξάλλου χαρακτηριστικό ότι αντί να ψέξει τον κ. Αλογοσκούφη που δεν έκανε πραγματική και ολοκληρωμένη απογραφή (καταγραφή όλων των οφειλών της γενικής κυβέρνησης, διπλογραφικό σύστημα παντού, καταμέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων), η Ν.Δ του κ. Σαμαρά τον κατηγορεί επειδή έθιξε το πρόβλημα των αναξιόπιστων στοιχείων. Με άλλα λόγια, του προσάπτει ότι εξαιτίας της απογραφής-παρωδία που έκανε, “μας πήραν χαμπάρι”.
Εν ολίγοις, έχουμε φτάσει σήμερα στο σημείο να έχουμε μία κυβέρνηση, η οποία αδυνατεί να τηρήσει το Μνημόνιο, το οποίο η ίδια ψήφισε, έναν πρωθυπουργό, ο οποίος αδυνατεί να επιβληθεί στους υπουργούς του και στην Κ.Ο του κόμματός του και μία αντιπολίτευση, η οποία λαϊκίζει και προτείνει να επιστρέψουμε στις πρακτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Α, υπάρχει και η αριστερά, η οποία θεωρεί ότι η χρεοκοπία είναι η λύση και όχι το πρόβλημα. Ειλικρινά πλέον, ως φορολογούμενος νιώθω ότι ο μοναδικός που έχει μείνει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά μου είναι ο κ. Πολ Τόμσεν και οι συνεργάτες του στο ΔΝΤ. Εκεί καταντήσαμε...