• Γ.Δ.ΓΕΝ. ΔΕΙΚΤΗΣ0,000%
  • S&P 5000,000%
  • Nasdaq0,000%
  • FTSE 1000,000%
  • Nikkei 2250,000%
  • DAX0,000%
  • CAC 400,000%
  • €/$
  • €/£
  • BTC
08:15 - 20 Ιουλ 2011

Η ΔΕΘ δεν αφορά κανέναν

Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος Ιουλίου, τα επιτελεία των δύο μεγάλων κομμάτων αρχίζουν ήδη τις πυρετώδεις προετοιμασίες τους για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Καταστρώνουν σχέδια υποδοχής, σκέφτονται πώς θα αποφύγουν τις κακοτοπιές, γράφουν τα πρώτα προσχέδια των ομιλιών και των εξαγγελιών που θα αλλάξουν υποτίθεται τις πολιτικές ισορροπίες. Εν ολίγοις, επιβεβαιώνουν ότι ζουν σε μία παράλληλη πραγματικότητα - ένα σύμπαν αφασίας - και δικαιώνουν τους πολίτες που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, τους γυρίζουν την πλάτη.

Έξω από την ολιγάριθμη ομάδα μερικών δεκάδων πολιτικών, άλλων τόσων δημοσιογράφων και ίσως κάποιων εκατοντάδων μισθωτών των κομμάτων, κανείς δεν θυμάται τι είπε ο εκάστοτε πρωθυπουργός στη ΔΕΘ εκείνης ή της άλλης χρονιάς. Και όσοι θυμούνται, απλά δεν ενδιαφέρονται. Ούτε άλλαξαν ποτέ οι πολιτικές ισορροπίες μόνο και μόνο επειδή ο αρχηγός ενός κόμματος εξήγγειλε κάποια γενικόλογη δέσμευση στην Έκθεση.

Στη δική μας σκληρή πραγματικότητα αυτό που έχει σημασία είναι ότι κοιμάται κανείς και δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει. Αγοράζει – πανάκριβα - εισιτήρια για διακοπές και δεν ξέρει αν θα του επιτρέψουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές του ΚΚΕ να ταξιδέψει. Μπαίνει στο ασανσέρ και δεν ξέρει αν θα βγει, επειδή ο κ. Φωτόπουλος κρατάει στα χέρια του τους διακόπτες της χώρας. Παίρνει στο αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά του και του κλείνουν το δρόμο με το έτσι θέλω οι ταξιτζήδες. Μένει τρεις μήνες χωρίς συγκοινωνίες μέσα στο καταχείμωνο και μαθαίνει ότι οι απεργοί κατάφεραν να μη δουλεύουν και να πληρώνονται. Περπατάει στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας και τον αναγκάζουν να μουτζώσει τη Βουλή για να περάσει.

Ο βίος μας έχει γίνει αβίωτος μέσα μια πόλη που ζέχνει και στην οποία δεν μπορείς ούτε να προβλέψεις, ούτε να προγραμματίσεις πια το παραμικρό. Ακόμη και η υποβάθμιση των οικονομικών μας δυνατοτήτων θα ήταν περισσότερο υποφερτή αν η καθημερινότητά μας τουλάχιστον δεν ήταν ένα μαρτύριο χωρίς τέλος.

Όπως είναι φυσικό, η μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα, η εφαρμογή των νόμων, η αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσμών, η προστασία εκείνων που τα δικαιώματα παραβιάζονται βάναυσα και συστηματικά είναι θέματα που βρίσκονται εκτός πολιτικής ατζέντας, μην τυχόν και ενοχληθεί καμία συντεχνία. Οι δειλοί και κατά κανόνα ανεπάγγελτοι άνθρωποι που μας κυβερνούν, εκείνοι που ποτέ δεν είχαν αγωνία για το αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα, τούτες τις ημέρες σκέφτονται «αφηγήματα» που θα μας ενθουσιάσουν. Κανένας νουνεχής άνθρωπος δεν τους δίνει πια σημασία. Σκέφτεται μόνο πως να επιβιώσει σε αυτό το χαμαιτυπείο και βλαστημά την τύχη του.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τελευταία τροποποίηση στις 20/07/2011 - 08:21