Οι αλλεπάλληλες δηλώσεις Ευρωπαίων πολιτικών κατά των πακέτων διάσωσης της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, η σθεναρή άρνηση του Βερολίνου να συναινέσει στην έκδοση ευρωομολόγων, τα ρατσιστικά σχόλια κάτι γραφικών Ανατολικοευρωπαίων ηγετών, ότι δήθεν η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή «πίνουμε πολύ ούζο», η επιμονή ορισμένων κρατών στην παροχή εμπράγματων εγγυήσεων, η ενίσχυση των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων, η απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει επιτέλους τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπει το μνημόνιο και η σπουδή της να θυσιάσει εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους που χάνουν τις δουλειές τους, ώστε να συνεχίσει να συντηρείται το κομματικό τους βιλαέτι που κατ' ευφημισμόν και μόνο ονομάζουμε «ελληνικό κράτος», αποδεικνύουν, πέραν πάσης αμφιβολίας πλέον, ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση να σωθεί το ευρώ.

Την ίδια άποψη με τους πολιτικούς, φαίνεται να συμμερίζεται και η κοινή γνώμη. Οι Γερμανοί δεν θέλουν να πάμε σε οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης επειδή δήθεν θα επωμιστούν τα χρέη των «ασώτων», ενώ οι Έλληνες και οι υπόλοιποι Μεσογειακοί θέλουμε μεν θεωρητικά ομοσπονδιοποίηση του χρέους (άρα και ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης), αλλά όχι και να μας κυβερνάνε οι «Φον Φούφουτοι». Λες και γίνεται να έχουμε ομοσπονδιακή Ευρώπη, στην οποία θα πληρώνουμε όλοι μαζί οι κάτοικοι της γηραιάς ηπείρου, αλλά τη διαχείριση των χρημάτων θα την κάνει ο Χρήστος Παπουτσής και ο Άρης Σπηλιωτόπουλος...

Αφού λοιπόν πολίτες και πολιτικοί δεν το θέλουμε να το κρατήσουμε ανοικτό το μαγαζί, γιατί δεν το διαλύουμε; Επειδή, θα μου πείτε, τυχόν ανακοίνωση της Ελλάδας (ή όποιου άλλου) ότι εγκαταλείπει το ευρώ θα δημιουργούσε μαζική απόσυρση καταθέσεων (bank run) και αλυσιδωτές αντιδράσεις για τις υπόλοιπες χώρες του Νότου. Ταυτόχρονα, θα κατέρρεαν τα ασφαλιστικά μας συστήματα και θα χρεοκοπούσαμε αυτοστιγμεί.

Ο πρώην πρόεδρος του Γερμανικού ΣΕΒ, Hans-Olaf Henkel, όμως, πρότεινε με χθεσινό του άρθρο στους Financial Times, μία άλλη λύση: να μείνει το ευρώ ως έχει, και να προχωρήσουν η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φιλανδία και η Αυστρία στην υιοθέτηση ενός νέου νομίσματος – ας πούμε του «σούπερ ευρώ». Οι υπόλοιποι, μπατίρηδες του Νότου και Γαλλία, θα μείνουμε με τα ευρώ μας.

Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, η πρόταση αυτή θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να συζητηθεί σοβαρά. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα υποστεί σε μία τέτοια περίπτωση τεράστιο πλήγμα, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή, αφού δεν είμαστε ικανοί να το πάμε μπροστά, ας φάμε στα μούτρα την αποτυχία μας. Επιπλέον, από τη λύση θα προκύψουν και πλεονεκτήματα: λόγω της ραγδαίας ανατίμησης του «σούπερ ευρώ» οι χώρες που θα το χρησιμοποιούν, θα υποστούν ραγδαία επιδείνωση της ανταγωνιστικότητάς τους, ενώ η Ελλάδα και οι υπόλοιποι μπατίρηδες του Νότου θα κερδίσουν σε ανταγωνιστικότητα, λόγω της σαρωτικής υποτίμησης του κανονικού ευρώ. Όσο για τις τράπεζες; Ο Hans-Olaf Henkel, διευκρινίζει ότι η Γερμανία θα συνεχίσει να υποστηρίζει το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης. Μόνο που αντί να δίνει σε εμάς τα χρήματα για να αποπληρώνουμε τα ομόλογά μας, θα τα δίνει κατευθείαν στις τράπεζες, στην ουσία κρατικοποιώντας τις μέσω της αναγκαστικής κεφαλαιακής τους ενίσχυσης (όπως πρότεινε και η κυρία Λαγκάρντ). Και οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων; Προφανώς θα συνεχίσουν να καταβάλλονται με σημαντικό κούρεμα, και σε υποτιμημένα ευρώ, ενώ ο πληθωρισμός θα αυξηθεί σημαντικά. Αν έπρεπα να βάλω στοίχημα, θα έλεγα ότι το ευρώ θα επιβιώσει και χωρίς Γερμανία και Φινλανδία. Εδώ επιβίωνε η δραχμή και η λιρέτα...

Η πρόταση Henkel είναι αναμφισβήτητα ριψοκίνδυνη και λυπηρή, ενώ η συλλογιστική που αναπτύσσει για να τη στηρίξει είναι διαφορετική από αυτής εδώ της στήλης και γεμάτη Γερμανικά στερεότυπα για τους τεμπέληδες νοτιοευρωπαίους. Ωστόσο, από το να ζούμε το καθημερινό μαρτύριο της σταγόνας, καλύτερα «μια ψυχή που 'ναι να βγει, να βγει και να τελειώνουμε». Δεν είμαστε ούτε άξιοι, ούτε ικανοί να έχουμε ευρώ – και ίσως η απόφαση της Καρλσρούης λειτουργήσει ως βάλσαμο, για να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την άβολη αλήθεια...