Όσοι υποστηρίζουν ότι η παραγραφή των αδικημάτων αποσκοπεί στην αποτροπή της ποινικοποίησης της πολιτικής από τους αντιπάλους των ασκούντων εξουσία, ψεύδονται. Θα αρκούσε ένα πολύ πιο χαλαρό νομοθετικό πλαίσιο από την απόλυτη ατιμωρησία για να διασφαλίσει ότι δεν θα σέρνονται οι υπουργοί και οι βουλευτές στα δικαστήρια κάθε λίγο και λιγάκι για ψύλλου πήδημα. Ο προφανής λόγος είναι επομένως η κυνική αυτοπροστασία του πολιτικού συστήματος από τη δικαιοσύνη, ακόμη και όταν το αδίκημα δεν σχετίζεται με την εκτέλεση των καθηκόντων των μελών του.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος. Με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών απαλλάσσεται το σύνολο του δημοσίου τομέα από τυχόν μπλεξίματα. Και εξηγούμαι: η δημόσια διοίκηση είναι δομημένη έτσι ώστε κάθε απόφαση, από έναν απλό διορισμό ιατρού ή πανεπιστημιακού, μέχρι η έγκριση δρομολόγησης ενός πλοίου να χρειάζεται υπουργική υπογραφή. Με δεδομένο ότι ο υπουργός που υπογράφει αποκλείεται να διωχθεί και οι υφιστάμενοί του δεν χρειάζεται να υπογράψουν, αφού υπογράφει εκείνος/η, διασφαλίζεται ότι καμία απόφαση δεν θα οδηγήσει κανέναν στον δικαστήριο, για οτιδήποτε.

Φυσικά, το περίπλοκο σύστημα της υπουργικής υπογραφής και η ευθυνοφοβία των ίδιων των υπουργών, παρότι απολαμβάνουν απόλυτης ασυλίας, οδηγεί το σύνολο της δημόσιας διοίκησης σε τέλμα. Τα πάντα αργούν βασανιστικά να γίνουν. Τίποτε δεν προχωράει, καθώς οι υπουργικές υπογραφές αργούν μήνες. Η προσπάθεια του συνόλου της διοικητικής μηχανής να αποποιηθεί των ευθυνών της και να παραπέμψει τα πάντα στους υπουργούς είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δημιουργήθηκε αυτό το υδροκέφαλο και αναποτελεσματικό κράτος.

Να λοιπόν κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει σταδιακά από το 2012. Η απαίτηση των υπουργικών υπογραφών. Αυτό θα ήταν μια ουσιαστική μεταρρύθμιση...

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.