Εχω πάντα κακές σχέσεις με την τηλεόραση, τη βρήκα στο Δίκτυο και την είδα την πολυσυζητημένη (ελλείψει άλλου θέματος) διαφήμιση και ομολογώ πως έχω μπερδευτεί, δεν καταλαβαίνω γιατί η ΝΔ παρουσιάζει τον πρόεδρό της και Πρωθυπουργό ως «παπαγαλάκι» που τρομοκρατεί εργαζόμενες νεαρές με νοικοκυρεμένη σεξουαλικότητα, σαν αυτές που κάθε μάνα θα ήθελε να παντρευτεί ο γιος της - διότι εγώ τον Κώστα Καραμανλή θυμάμαι να μιλάει για την οικονομική κρίση με τον τρόπο που ένας παππούς αφηγείται στα εγγόνια του παραμύθι με τρομακτικούς δράκους και μοχθηρές μάγισσες: «Κρίση που κλυδωνίζει και προκαλεί σοβαρότατες αναταράξεις», «πανίσχυρες οικονομίες βυθίζονται στην ύφεση», «η ανεργία αυξάνεται με τρόπο εφιαλτικό», «καμιά χώρα, καμιά οικονομία, καμιά κοινωνία δεν μπορεί να βγει αλώβητη από μια τέτοιας έντασης παγκόσμια κρίση» ήσαν οι πρώτες φράσεις που χρησιμοποίησε αρχές Φεβρουαρίου στην ομιλία του στη Βουλή, όταν οι έλληνες πολιτικοί αρχηγοί κατέθεταν τις σοφές συνεισφορές τους στην παγκόσμια συζήτηση για το πώς θα αντιμετωπιστεί το φοβερό τέρας της κρίσης. Είχα δει τηλεόραση εκείνη την ιστορική ημέρα: τις έλεγε με τρομερή ευχαρίστηση τις τρομολαγνικές φράσεις, γέμιζε το «σωματικό στόμα» του καθώς τις εκφωνούσε και τις χρωμάτιζε με χειρονομίες- όχι επειδή ο Κώστας Καραμανλής είναι αντικοινωνικό στοιχείο που θέλει την καταστροφή του κόσμου, αλλά επειδή αυτή η τρομερή περιγραφή επέβαλλε την εμφάνιση ήρωα που θα αντιπάλευε τις δυνάμεις του Κακού, θα τις νικούσε και θα παντρευόταν τελικά τη νοικοκυρεμένη εργαζόμενη κοπέλα που ξυπνάει νωρίς και χωρίς ίχνος οικολογικής συνείδησης μπαίνει στο αυτοκίνητό της να πάει στη δουλειά.

Η διαφορά του Πρωθυπουργού από τους παππούδες είναι ότι αυτοί προσπαθούν να κάνουν τους μικρούς ακροατές τους να ταυτιστούν με τους γενναίους ήρωες, ενώ ο Κώστας Καραμανλής ήθελε να πείσει τους ενήλικους ψηφοφόρους πως ο ίδιος είναι ο ήρωας: «Αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα αυτά με ξεκάθαρο σχέδιο» μας καθησύχασε αμέσως μόλις ολοκλήρωσε την περιγραφή του ζοφερού τοπίου. Με άλλα λόγια, ακόμη και αν δεν υπήρχε η κρίση θα έπρεπε να είχε εφευρεθεί για να μπορεί ο κ. Καραμανλής να εμφανίζεται ως παραμυθάς-ήρωας.

Αναζητώντας το αυθεντικό και γνήσιο

Ωστόσο, όσο καλός και αν είναι ο αφηγητής, όσο και αν απολαμβάνει αυτά που λέει, τα όρια του παραμυθιού και της πραγματικότητας κάποια στιγμή αποκαθίστανται- και τότε ο ήρωας-πρίγκιπας γίνεται παπαγαλάκι. Αλλά ακόμη και αν οι θεατές δεν θυμηθούν ποιος ήταν το πρώτο παπαγαλάκι της κρίσης στην Ελλάδα η ΝΔ κινδυνεύει να πάθει ό,τι παθαίνουν όλοι όσοι χρησιμοποιούν διαφημιστές με υψηλό ΝQ (Νarcissime Quotient, δείκτη ναρκισσισμού), διαφημιστές που νοιάζονται να αποδείξουν την ευφυΐα τους και τη δημιουργικότητά τους και όχι να προωθήσουν τις πωλήσεις του πελάτη τους: οι δυνητικοί αγοραστές θυμούνται στο τέλος τη διαφήμιση και όχι το προϊόν, όπως στις περιπτώσεις όπου ο ξεναγός-νάρκισσος προσπαθεί να γίνει σπουδαιότερος από τα μνημεία που παρουσιάζει- και για το μνημείο-ΝΔ μάλλον είναι εύκολο στον ξεναγό να γίνει σπουδαιότερος.

* Από την άλλη, τι τη θέλει τη «δημοκρατική αναδόμηση του κράτους» ο Γιώργος Παπανδρέου, στη θέση της «επανίδρυσης του κράτους» που υποσχόταν η Νέα Δημοκρατία; Τρία γράμματα απέχει η αναδόμηση από την αποδόμηση, και είναι πολύ κοντά και στην αποδήμηση, και στην αναστάτωση. Δεν αφήνουν τα παχιά λόγια για το κράτος γενικώς και να πουν συγκεκριμένα πράγματα για συγκεκριμένα τμήματα του κράτους;

Και εκείνο το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» υποθέτω ότι πρέπει να το λέει επειδή είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, άλλο λόγο για να ανασύρει αυτή τη φράση που έχει ηλικία 140 ετών δεν βλέπω: την έγραψε ο Ενγκελς το 1876 μάς λέει η Λούξεμπουργκ που χρησιμοποιεί το 1916 σαν τίτλο σε επαναστατική μπροσούρα της, και από αυτήν τη δανείστηκε ο Καστοριάδης το 1946 για τίτλο του περιοδικού της τροτσκιστικής ομάδας του. Στα 140 χρόνια που πέρασαν έχουμε δει «και σοσιαλισμό και βαρβαρότητα» πολλές φορές, σε διάφορα μέρη. Εντάξει, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ονειροπόλος σοσιαλιστής ότι «εκείνος δεν ήταν γνήσιος σοσ