Δημήτρης Μητρόπουλος

"Ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Γιώργος Παπανδρέου είναι δύο εναλλακτικοί αρχηγοί. Ο ένας δεν φοράει ποτέ γραβάτα - ούτε στη Βουλή. Ο άλλος είναι υπέρμαχος του Διαδικτύου και των μεταναστών. Τους ένωσε η Καραχασάν. Ήταν όμως θέμα χρόνου να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον.

Τo έργο θα μπορούσε να λέγεται «Όταν ο Αλέκος γνώρισε τον Γιώργο». Προ εβδομάδος, Αλαβάνος και Παπανδρέου συναντήθηκαν στην Κουμουνδούρου και το ραντεβού τράβηξε πάνω από μιάμιση ώρα. Έγινε τετ α τετ, χωρίς τρίτα πρόσωπα εκατέρωθεν. Είναι λογικό: ο Γιώργος ουδέποτε εμπιστεύθηκε κανέναν στο ΠΑΣΟΚ. Ο Αλέκος πάλι έχει αρχίσει να κουράζεται με τον ενδημικό φραξιονισμό των Συναπισταίων. Στη φάση αυτή ίσως να αισθάνονται πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

H προσωπική χημεία βοηθάει, αλλά χρειάζεται και η πολιτική. Στην περίπτωση του Αλέκου φαίνεται να κυριαρχεί αυτή την περίοδο η διαπίστωση ότι η στροφή προς τα Αριστερά δεν απέδωσε. Αντί να μπετονάρει τον ΣΥΝ, δημιούργησε μια υπόγεια δυναμική απώλειας ψηφοφόρων προς το απολιθωμένο δάσος του KKE. Καλά δεν είναι και τα μαντάτα εν όψει των δημοτικών. Ο Γιάννης Πανούσης, υποψήφιος του ΣΥΝ για την Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, χόρεψε το Σαββατοκύριακο σέικ με τη Μαριέττα σε σπίτι όπου αμφότεροι ήταν καλεσμένοι. Ωστόσο, ακόμη κι όταν χορεύουν, τα πουλέν της Κουμουνδούρου δεν περπατάνε.

ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ είναι τα μηνύματα και από τις δημοσκοπήσεις. Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο «Εσπέρια», ο Αλέκος είπε ότι αισθάνεται «ασανσέρ». Ο άμεσος τρόπος έκφρασής του είναι όαση στην κουρασμένη πρόζα της ελληνικής πολιτικής. Ωστόσο το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Και το μοιράζεται επίσης με τον Γιώργο. Όλα αυτά φτιάχνουν κλίμα για αλλαγή γραμμής. Θα έρθει ο ΣΥΝ πιο κοντά στο ΠΑΣΟΚ; Θα αποκτήσουμε Κεντροαριστερά; Ο Αλέκος δεν αποκλείει τίποτε."
Τα Νεα

Σταύρος Λυγερός

"Εδώ και πολύ καιρό, η Αθήνα βιώνει μια θεμελιώδη αντίφαση, που την παγιδεύει. Oπως είναι γνωστό, η «εξημέρωση του θηρίου» αποτελεί τη διακηρυγμένη εθνική στρατηγική. Εξ ου και οι συνεχείς, σχεδόν άνευ όρων και κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις των Ελλήνων αξιωματούχων τα τελευταία επτά χρόνια ότι υποστηρίζουν την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας. Διαβεβαιώσεις, που με «μαζοχιστικό» τρόπο επαναλαμβάνονται ακόμα και τις ώρες των μεγάλων προκλήσεων της Aγκυρας, όπως προσφάτως στο επεισόδιο της Καρπάθου.

Το κεντρικό επιχείρημα είναι ότι εγκλωβιζόμενη στο πλαίσιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, η Aγκυρα θα υποχρεωθεί σταδιακά να εγκαταλείψει την επιθετικότητα και τις επεκτατικές βλέψεις της. Προς το παρόν τουλάχιστον, η προσδοκία αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί στην πράξη. Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι η Τουρκία έχει περιέλθει σε δυσχερή θέση, κυρίως λόγω της επίμονης άρνησής της να εφαρμόσει το πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι κοινό μυστικό ότι ορισμένα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (με αιχμή του δόρατος τη Γαλλία και την Αυστρία) εκμεταλλεύονται αυτήν την άρνηση της γείτονος για να εγείρουν εμπόδια και τελικώς να εκτρέψουν την ενταξιακή της πορεία προς την κατεύθυνση μιας ειδικής σχέσης. Η Αθήνα δεν επιθυμεί μια τέτοια τροπή, γιατί πιστεύει -όχι αδικαιολόγητα- ότι εάν η Aγκυρα χάσει την προοπτική πλήρους ένταξης δεν θα έχει κανένα κίνητρο να αλλάξει συμπεριφορά. Και βεβαίως τα ελληνοτουρκικά θα επανέλθουν εκ των πραγμάτων σε διμερές πλαίσιο, με τους Ευρωπαίους πιθανότατα σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου.

Με αυτό το πρόσχημα, η Αθήνα αποφεύγει να εκμεταλλευθεί τη συγκυρία και να πιέσει τους Τούρκους όχι μόνο στο ζήτημα του πρωτοκόλλου, αλλά και σε θέματα ελλαδικού ενδιαφέροντος, όπως π.χ. η άρση του casus belli. Δεν εξαρτάται, όμως, από τη δική μας στάση το εάν η Aγκυρα θα κρατηθεί σε τροχιά ένταξης. Εξαρτάται πρωτίστως από την ίδια, η οποία με τη συμπεριφορά της διευκολύνει αφάνταστα όσους Ευρωπαίους επιθυμούν να υποκαταστήσουν την προοπτική της πλήρους ένταξης από μία ειδική σχέση.

Αποφεύγοντας να θέσει θεμιτούς όρους, η ελληνική πλευρά υπονομεύει στην πράξη τη δική της στρατηγική, αφού κακομαθαίνει και αποθρασσ