Σήφης Πολυμίλης
«Εντάξει, οι δύο μονομάχοι του δικομματισμού μπορεί να διαγκωνίζονται για το ποιο ήταν το μήνυμα των εκλογών και ποιους αφορούσε. Ομως και τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούν από την πλευρά τους ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δίνει δυναμική στην πολιτική τους και ότι γενικώς βγήκαν ενισχυμένα τα ψηφοδέλτιά τους... Με την εξαίρεση όμως της περίπτωσης Τσίπρα, που πράγματι κέρδισε τη συμπάθεια ενός ευρύτερου ακροατηρίου, τα συνολικά αποτελέσματα των συνδυασμών της Αριστεράς ήταν μάλλον πενιχρά.
Το μεν ΚΚΕ κέρδισε 5-6 από τους 1.000 τόσους δήμους κι αυτούς ήσσονος σημασίας. Ο δε ΣΥΝ, όπου κατάφερε να κερδίσει κάποιους δήμους, το πέτυχε επειδή συνεργάστηκε -στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον- με το ΠΑΣΟΚ. Την ώρα δηλαδή που και τα δύο κόμματα αναγνωρίζουν την ύπαρξη ενός μεγάλου κύματος λαϊκής δυσαρέσκειας, που καταγράφεται μάλιστα ώς ένα βαθμό και στις κάλπες με το σημαντικό ποσοστό λευκών, άκυρων ή και της αποχής, η Αριστερά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τους στενούς κομματικούς της ορίζοντες. Σε μια αναμέτρηση που παραδοσιακά ήταν ευνοϊκή για αυτήν, οι ηγεσίες της για μια ακόμα φορά δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν με τις πολιτικές επιλογές τους τη δυνατότητα που είχαν να αποκτήσουν μια ουσιαστική παρουσία στις τοπικές κοινωνίες.
Κι αυτό γιατί επιμένουν να βλέπουν τις τοπικές εκλογές ως μια απλή ευκαιρία καταγραφής των δυνάμεών τους και όχι για να δείξουν τι διαφορετική πολιτική μπορούν να ασκήσουν. Η εμμονή στον καταγγελτικό λόγο και σε μια συνωμοσιολογική αντίληψη της πολιτικής, είναι προφανές ότι δεν αρκεί για να πειστούν οι πολίτες ότι η Αριστερά έχει μια διαφορετική αντίληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ ή τη Ν.Δ... Ομως κυρίως το ΚΚΕ αλλά και ο ΣΥΝ θεωρούν ότι δεν τους αφορά η διαχείριση της εξουσίας, αλλά βολεύονται με το να κατηγορούν γενικώς τον δικομματισμό για ό,τι κακό συμβαίνει σ' αυτόν τον τόπο. Μόνο που έτσι, αργά αλλά σταθερά, οδηγούνται σε όλο και πιο περιθωριακό ρόλο, περιμένοντας προφανώς τη στιγμή που ως διά μαγείας οι πολίτες θα τους καλέσουν ως σωτήρες. ..»
Ελευθεροτυπία
Αλεξης Παπαχελας
«Αποτελεί φυσικό και ανθρώπινο ρεφλέξ, όταν δεν μπορείς να εξηγήσεις ή να παραδεχθείς κάτι, να φαντάζεσαι συνωμοσίες. Είναι το ίδιο ρεφλέξ που κάνει τους οπαδούς μιας ομάδας που δεν τραβάει να φωνάζουν πως φταίει ο διαιτητής και το σύστημα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αρχίζεις να πιστεύεις πραγματικά τις συνωμοσίες και να σκιαμαχείς με σκοτεινά κέντρα εξουσίας που δεν αποτελούν παρά αποκύημα της δικής σου ανασφάλειας και ανεπάρκειας.
Tο ΠΑΣΟΚ, ή μάλλον η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται πολύ κοντά στο επικίνδυνο αυτό σημείο. Τους φταίνε οι δημοσκοπήσεις, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, τα κανάλια, ο εκλογικός χάρτης της Singular και οι επιχειρηματίες που «τα έχουν βρει» με τον Καραμανλή. Παντού βλέπουν εχθρούς και συνωμοσίες. Τα κανάλια καλούν φθαρμένα πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ και αγνοούν τους νέους που έβαλε στο παιχνίδι ο κ. Παπανδρέου στο πλαίσιο μιας καλά στημένης συνωμοσίας. Οποιος γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στο σημερινό τηλεοπτικό τοπίο μπορεί εύκολα να καταλάβει πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανοησία που μπορεί να σκεφθεί ανθρώπινος νους. Ναι τα κανάλια έκαναν άθλιες επιλογές γραφικών καλεσμένων την περασμένη Κυριακή, γιατί ακολουθούν ένα παγκοσμίως άγνωστο επαρχιώτικο μοντέλο που θυμίζει παράσταση στο Δελφινάριο παρά εκλογική βραδιά. Σήκωσε όμως το τηλέφωνο κάποιος συνεργάτης του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ για να βοηθήσει τον Μπεγλίτη ή τον Λαμπρινίδη να βγουν σε κάποιο κανάλι;
Ακους και το άλλο, πως «έχουμε θέσεις για όλα αλλά δεν τις προβάλλουν τα Μέσα». Σωστό και θα βοηθούσε οι ομιλίες του προέδρου να άρχιζαν όσο διαρκούν τα δελτία ειδήσεων και τα κείμενά τους να μοιράζονται έγκαιρα... Αλλά επιτέλους, αν ο κόσμος δεν καταλαβαίνει το μήνυμά σου μήπως φταίει το μήνυμα; Είναι τυχαίο πως κανείς δεν έχει καταλάβει τι τελικά θέλει ο κ. Παπανδρέου στην Παιδεία ή στο ζήτημα των ελληνικών χωρικών υδάτων, δύο θέματα που είναι «δικά του»;
Τα κανάλια, οι επιχειρηματίες, οι εταιρείες δημοσκοπήσε