Γιάννης Καρτάλης
«Τα ανατολίτικα παζάρια της Αγκυρας αιφνιδίασαν για μία ακόμη φορά την Αθήνα, αν και ήταν πολλοί εκείνοι που περίμεναν ότι με μια ύστατη κίνηση εντυπωσιασμού οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν να ρίξουν τις ευθύνες για το αδιέξοδο και την επίδειξη αδιαλλαξίας στη Λευκωσία. Μένει τώρα να δούμε ποια στάση θα τηρήσουν τελικά οι «25», μετά τις πρώτες θετικές αντιδράσεις αλλά και τον έντονο σκεπτικισμό που ακολούθησε. Και αυτό, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να το μάθουμε παρά την τελευταία στιγμή, δηλαδή στη σύνοδο κορυφής που θα γίνει στις Βρυξέλλες στις 14 Μαρτίου. Μια σύνοδος που όλοι ήθελαν να μην ασχοληθεί και πάλι με την Τουρκία, αλλά, όπως φαίνεται, δεν κατόρθωσαν να το πετύχουν. Αυτό που αντίθετα πέτυχαν είναι να δείξουν πόσο βαθιά διχασμένοι είναι οι ευρωπαίοι ηγέτες ως προς την προοπτική της τουρκικής ένταξης.
Ανεξάρτητα όμως από το τι θα συμβεί τελικά, αυτό που θα πρέπει να προβληματίσει την ελληνική πλευρά είναι το γεγονός ότι οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να προχωρήσουν στα γνωστά τους τερτίπια αν δεν είχε καλλιεργηθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση ένα κλίμα δυσπιστίας απέναντι στην Κύπρο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι οι Τουρκοκύπριοι, που ψήφισαν υπέρ του Σχεδίου Αναν, έχουν αδικηθεί παραμένοντας στην απομόνωσή τους, ενώ οι Ελληνοκύπριοι, παρ' όλο που καταψήφισαν το σχέδιο, επιβραβεύθηκαν με την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οσο και αν είναι απλουστευτική η θεωρία αυτή, εν τούτοις έχει επικρατήσει στον ευρωπαϊκό Τύπο και την υιοθετούν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι. Το κυριότερο όμως είναι ότι δίνει πάτημα στην Τουρκία να αποσείσει τις ευθύνες της για τη μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ ουδείς πλέον την κατηγορεί για τη συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Πέτυχε δηλαδή η Αγκυρα να απενοχοποιηθεί για την εισβολή του 1974. Και αυτό αποτελεί μια τεράστια ήττα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Με τα δεδομένα αυτά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τη Λευκωσία να αποσυνδέσει την όλη υπόθεση από την πορεία επίλυσης του Κυπριακού. Πρώτον, επειδή με τον τρόπο αυτόν δίνει τροφή σε όσους την κατηγορούν για αδιαλλαξία και, δεύτερον, επειδή η γνωστή αντιδήλωση της ΕΕ της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, την οποία επικαλείται η ελληνική πλευρά για να υπενθυμίσει την υποχρέωση της Τουρκίας για πλήρη εφαρμογή του περιώνυμου προσθέτου πρωτοκόλλου, συνδέει πρωτόκολλο και Κυπριακό καθώς περιέχει παράγραφο η οποία αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση στηρίζει τις προσπάθειες του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τη διευθέτηση του Κυπριακού. Θα είναι όμως εξίσου εξαιρετικά δύσκολο και για την Αγκυρα να αναμένει να γίνει δεκτός ο τελευταίος τακτικός ελιγμός της, απλούστατα διότι, παρά τις πρώτες εντυπώσεις, ελάχιστους τελικά έπεισε για τη σοβαρότητά του.»
Το Βήμα
Από το κύριο άρθρο
"Η περιπέτεια της Τουρκίας στην Ευρώπη φτάνει σε ένα ακόμη κρίσιμο σταυροδρόμι, με την Αγκυρα να αδυνατεί να φανεί αντάξια της συμπεριφοράς ευρωπαϊκής χώρας. Το διπλωματικό παζάρι που θα εκτυλιχθεί τις επόμενες ημέρες θα είναι δύσκολο και απρόβλεπτο. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να έχει δύο πυλώνες: να μην βρεθεί ποτέ μόνη στη γωνία μαζί με τη Κύπρο απέναντι σε 23 εταίρους και να αποσαφηνίσει πως δεν θα αφήσει ποτέ την Κύπρο μόνη της, ως το σημείο που της επιτρέπουν τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Αν είναι καθαρό πως πάνω στους δύο αυτούς πυλώνες βασίζεται η επικείμενη διαπραγμάτευση, Ελλάδα και Κύπρος θα βγουν διπλωματικά ενισχυμένες."
Καθημερινή
Στρατής Λιαρέλλης
«. ..H ελληνική κυβέρνηση αιφνιδιάζεται συνεχώς και εκ συστήματος δεν αντιδρά. Δεν φαίνεται διατεθειμένη να θέσει ούτε καν απλές προϋποθέσεις, όπως π.χ. να τηρηθούν έστω τα στοιχειώδη που απορρέουν από τις συμφωνίες των Bρυξελλών με την Aγκυρα. Eίχαν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στην αντίδραση του Γαλλογερμανικού άξονα, παρά το γεγονός ότι σε επίπεδο Eυρωπαϊκής Eπιτροπής όλα έδειχναν ότι ουδείς είναι διατεθειμένος να έρθει σε μετωπική ρήξη με την Tουρκία. Kοντολογίς λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδ