Σε αυτό παίζουν μεγάλο ρόλο οι πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία και τη Γαλλία. Στη Γερμανία η ακροδεξιά και επιεβαιωμένα εξτρεμιστική σε τοπικό επίπεδο Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) καλπάζει στις ομοσπονδιακές δημοσκοπήσεις. Ως εκ τούτου θεωρείται φαβορί για την πρωτιά στις επόμενες εκλογές που είναι προγραμματισμένες για το 2029. Τα παραδοσιακά κόμματα βρίσκονται σε φάση αποδόμησης. Στο επίκεντρο βρίσκονται ιδιαίτερα οι Χριστιανοδημοκράτες του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς: έχασαν τις εκλογές του Βερολίνου, στο Μεκλεμβούργο βρέθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος εκτός τοπικής Βουλής και τα ποσοστά δημοφηλίας του καγκελάριου βρίσκονται στον πάτο. Εκτός αυτού, το κόμμα έχασε κατά κράτος από την AfD στη Σαξονία Άνχαλτ και υπάρχει η ρελαστική πιθανότητα ο επικεφαλής του Ούλριχ Ζίγμουντ να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτή η εξέλιξη θα ήταν από μόνη της προβληματική και για την Ουκρανία, καθώς με αυτόν τον τρόπο η AfD θα συμμετείχε στις εργασίες του Bundesrat, του δεύτερου νομοθετικού σώματος που συγκροτείται από κρατιδιακές κυβερνήσεις. Στις συνόδους των Υπουργών Εσωτερικών των κρατιδίων για παράδειγμα, ένας πιθανός υπουργός της AfD θα αποκτούσε πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες που αφορούν ζητήματα ασφάλειας. Δεδομένης της φιλορωσικής στάσης της γερμανικής ακροδεξιάς τα υπόλοιπα κόμματα εκφράζουν φόβους ότι μια τοπική κυβέρνηση της AfD θα λειτουργούσε ως «Δούρειος Ίππος» των Ρώσων.
Από εκεί και πέρα, ο Φρίντριχ Μερτς μπορεί να παραμένει προς το παρόν καγκελάριος, ωστόσο θεωρείται αποδυναμωμένος και αποσυντονισμένος. Για την ώρα, αναγκάζεται να επικεντρωθεί στα εσωτερικά του προβλήματα, όπως φάνηκε και από την απουσία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Δεδομένου ότι καλείται να τα βγάλε πέρα με αρκετά ανοιχτά μέτωπα – πολλά αυτοδημιούργητα – δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν θέμα χρόνου την επόμενη κυβερνητική κρίση και ενδεχομένως την «εκπαραθύρωσή» του.
Η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη στον έταιρο πόλο της ευρωπαϊκής ατμομηχανής της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Γαλλίας. Η δεύτερη θητεία του Εμανουέλ Μακρόν πλησιάζει στη δύση της και έτσι δεν μπορεί να συμμετάσχει εκ νέου στις προεδρικές εκλογές του 2027. Από τον κεντρώο χώρο δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιος υποψήφιος που να είναι σε θέση να αποτρέψει τη νίκη της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν του RN. Η ίδια δηλώνει ότι δεν είναι διατεθειμένη να συνεχίσει τη γαλλική χρηματοδότηση για την αμυντική προσπάθεια της Ουκρανίας, από τη στιγμή που η Γαλλία αντιμετωπίζει τιτάνιες προκλήσεις με το υψηλό της χρέος. Εκτός αυτού χαιρέτησε την πρόσκληση των ΗΠΑ στον Βλαντιμίρ Πούτιν για τη Σύνοδο των G20, δηλώνοντας σε εκδήλωση του Politico ότι κάθε προσπάθεια για να τερματιστεί ο πόλεμος είναι ευπρόσδεκτη.
Δεν λείπουν οι εκτιμήσεις που υποστηρίζουν ότι η Λεπέν θα πάθει… «Μελόνι» αν κληθεί να κυβερνήσει τη Γαλλία, στη λογική ότι η γλώσσα που προηγήθηκε της κυβερνητικής ευθύνης είχε ριζοσπαστικά στοιχεία, ωστόσο μαλάκωσε στο πλαίσιο του «πραγματισμού» στη συνέχεια. Τονίζουν ακόμη ότι η Λεπέν απορρίπτει ταυτίσεις με την γερμανική ακροδεξιά. Το τι επιφυλάσσει το μέλλον για τη γαλλική παρουσία στην Ευρώπη θα φανεί μετά το πέρας των γαλλικών εκλογών. Ωστόσο ενδεικτικό των ανησυχιών που υπάρχουν είναι ο στόχος κάποιων κυβερνήσεων να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για τον ευρωπαϊκό μεσοπρόθεσμο προϋπολογισμό (2028-2034) πριν τις γαλλικές κάλπες, ώστε μη κληθούν να συννενηθούν για αυτόν στη συνέχεια με την Λεπέν.
Σε κάθε περίπτωση, οι εσωτερικές κρίσεις που αντιμετωπίζουν Γερμανία και Γαλλία, η έκρηξη των τιμών ενέργειας λόγω της αποκοπής από το ρωσικό φυσικό αέριο και το Ορμούζ , οι προειδοποιήσεις μυστικών υπηρεσιών για πιθανό θερμό επεισόδιο μεταξύ Ρωσίας και νατοϊκού κράτους και οι αυξανόμενες υβριδικές επιθέσεις δημιουργούν ένα επικίνδυνο πλέγμα στις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας, τη στιγμή που η σύγκρουση Μόσχας-Κιέβου βρίσκεται σε διαρκές αδιέξοδο.
Η διπλωματία απουσιάζει, δεδομένου ότι το Κρεμλίνο παραμένει αδιάλλακτο στο πάγωμα των γραμμών του μετώπου, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κλασικά παγιδευμένη στις δικές τις διαφορετικές αντιφάσεις και στρατηγικές. Ενδεικτικά, αναφέρεται η πρωτοβουλία του Αντόνιο Κόστα, Προέδρου του Ευρωπαϊκου Συμβουλίου, που επιχείρησε να ανοίξει έναν δίαυλο με τη Μόσχα τον Ιούνιο, μαζεύτηκε γρήγορα λόγω αντιδράσεων, κυρίως από τα κράτη της Ανατολικής πτέρυγας. Και η αποδυνάμωση των Μερτς και Μακρόν στο εσωτερικό τους δυσκολεύει περαιτέρω τις σχετικές διεργασίες τόσο στην ουκρανική στήριξη όσο και στο εσωτερικό της ΕΕ, με την ήπειρο να κινείται στα τυφλά χωρίς ορατές λύσεις στον ορίζοντα...
