«Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ -και η πλειονότητα των βουλευτών του- τάσσεται υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, ώστε να επιτραπεί η ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων. Ανάλογη είναι και η θέση της Νέας Δημοκρατίας, στην οποία μάλιστα υπάρχει μια αξιοσημείωτη ομοφωνία στο θέμα αυτό, αφού δεν υπάρχουν αντιρρησίες. Εως εδώ κανένα πρόβλημα, εκτός βέβαια της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, η οποία με τη λειτουργία των ιδιωτικών Πανεπιστημίων θα υποστεί ακόμα μια γενναία ήττα. Ωστόσο, αν κάποιος παρακολουθούσε τη χθεσινή παρθενική συζήτηση για το περίφημο αυτό άρθρο στη Βουλή θα έβγαζε το συμπέρασμα πως οι διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας είναι χαοτικές!

Θ' άκουγε για παράδειγμα τον εισηγητή του ΠΑΣΟΚ Μ. Χρυσοχοΐδη να λέει πως «το ΠΑΣΟΚ θέλει τα ιδιωτικά "κοινωφελή, μη κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια" να λειτουργούν συμπληρωματικά σε σχέση με τα δημόσια, ενώ η Ν.Δ. επιθυμεί τη συνύπαρξη "δύο παράλληλων κόσμων" που θα λειτουργούν ανταγωνιστικά».

Ως ρητορικό πυροτέχνημα ηχεί εντυπωσιακό αυτό που ανέφερε ο φίλτατος βουλευτής, αφού εμφανίζει δύο κόμματα με αντίθετες και συγκρουόμενες θέσεις για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα.

Επί της ουσίας, όμως, δεν είναι και τόσο πειστικό. Το συγκεκριμένο άρθρο θα αναθεωρηθεί με τη συναίνεση και των δύο, ανοίγοντας το δρόμο για την επόμενη (αναθεωρητική) Βουλή ώστε να προωθήσει τον εκτελεστικό νόμο που θα επιτρέπει την ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων.

Και ο νόμος αυτός δεν θα αναφέρεται σε παράλληλους ή τέμνοντες κόσμους, όπως μας λέει ο κ. Χρυσοχοΐδης. Απλά, θα επιτρέπει την ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων...»
Ελευθεροτυπία

Παντελης Μπουκαλας

«Στη «δημόσια, δωρεάν εκπαίδευσή» μας, ένα πολύ μεγάλο μέρος κάθε οικογενειακού προϋπολογισμού, δεκαετίες τώρα, δαπανάται για να καλυφθούν τα κενά που προκύπτουν από τον ψευδεπίγραφο (παρότι συνταγματικώς κατοχυρωμένο) χαρακτηρισμό της παιδείας ως δημόσιου αγαθού που πρέπει να προστατεύεται από την εμπορευματοποίηση. Δεν είναι «πολυτελείς» οι δαπάνες αυτές αλλά αναγκαίες, δεν γίνονται για το παντεσπάνι αλλά για το ψωμί - και η παιδεία αυτό είναι, ή αυτό θα όφειλε να είναι: ψωμί. Για τη «δημόσια, δωρεάν εκπαίδευσή» μας, η σχολική βιβλιοθήκη παραμένει ζητούμενο· όσα σχετικά προγράμματα ξεκίνησαν κατά καιρούς, στόχο είχαν μάλλον να εξυπηρετήσουν εκδοτικές ορέξεις παρά να καλλιεργήσουν την όρεξη των μαθητών για μάθηση· κι αν δεν βρίσκονταν δάσκαλοι με μεράκι και υπομονή (ναι, από αυτούς τους δασκάλους που τους χλευάζει σαν τεμπέληδες και αδιάφορους η καθεστηκυία υπεροψία), τα ράφια θα είχαν μείνει άδεια κι ορφανά.

Η «δημόσια, δωρεάν εκπαίδευσή» μας, έτσι όπως έχει υποβαθμιστεί από «μεταρρύθμιση» σε «μεταρρύθμιση», και έτσι όπως προσανατολίζει τους μαθητές στη βαθμοθηρία και όχι στην απόλαυση της γνώσης, καθιστά απαραίτητη την προσφυγή στη φροντιστηριακή παραπαιδεία. Στη «δημόσια, δωρεάν παιδεία» μας η διδασκαλία των ξένων γλωσσών είναι απλώς κάτι περισσότερο από πρόσχημα. Η «δημόσια, δωρεάν παιδεία» μας είναι τόσο δαπανηρή που δεν της περισσεύουν κονδύλια για τους λειτουργούς της, οι μισθοί των οποίων παραμένουν καθηλωμένοι σε ευτελιστικά επίπεδα που, και μόνα τους, αποδεικνύουν πόσο βαθιά εκτιμά η πολιτεία την εκπαίδευση (και σαν να μην έφταναν αυτά τα γενναιόδωρα, χριστουγεννιάτικα το φιλέκδικο υπουργείο αφαίρεσε από το δώρο των δασκάλων τα ημερομίσθια της απεργίας, λειτουργώντας σαν ένας κακόγουστος, ανάποδος Αϊ-Βασίλης). Στη «δημόσια, δωρεάν εκπαίδευσή» μας η συστηματική, πολύχρονη υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων τα παραδίδει στην ανυποληψία, καταντώντας τα εύκολο αντίπαλο για τα κολέγια και τα σχεδιαζόμενα «μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια». Ας μη γελιόμαστε. Οι πιθανότητες να υπάρξουν μη κρατικά και όντως μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια είναι λιγότερες και από τις πιθανότητες να εντοπιστεί επιτέλους η πηγή με το νερό της αθανασίας· η πείρα των μη κρατικών νοσηλευτηρίων είναι διδακτική.

«Πουκάμισο αδειανό» η δωρεάν παιδεία. Και, κατ’ ουσίαν, οι αντιδράσεις κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16, την οποία προωθούν από κοινού κυβέρνηση και α