Aλεξης Παπαχελας
«Ο Γιώργος Παπανδρέου προσπαθεί εδώ και τρία χρόνια να βρει τον πραγματικό πολιτικό του εαυτό, αλλά δεν δείχνει να το καταφέρνει. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έφτιαξε ένα μύθο με τις αιρετικές του θέσεις που απαιτούσαν κότσια. Οταν εκείνος μιλούσε για την ελληνοτουρκική φιλία η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έμοιαζε με συνέλευση αρματολών και κλεφτών και το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφιζε διακομματικά υπέρ της παροχής ασύλου στον Οτσαλάν. Ο κ. Παπανδρέου, εκμεταλλευόμενος τις ιδιότητες τεφλόν που του έδινε ασφαλώς το επώνυμό του, έσπασε τα στερεότυπα και άλλαξε τον εθνικό μας διάλογο γύρω από την Τουρκία.
Υπάρχουν βεβαίως πολλοί που λένε πως ο κ. Παπανδρέου είχε τις ιδέες και τις εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις στο εξωτερικό, αλλά λειτουργούσε πάντοτε με τη βεβαιότητα πως υπήρχε η ραχοκοκαλιά που λεγόταν Σημίτης. Ενδεχομένως. Σημασία έχει πως ο κ. Παπανδρέου ταυτίσθηκε με το μοντέρνο, το καθαρό. Πολλοί πίστευαν πως στο πρόσωπό του είχε βρεθεί η χρυσή συνταγή: το όνομα θα μαγνήτιζε το παλαιό και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και οι θέσεις θα κέρδιζαν τον κρίσιμο κεντρώο χώρο. Οπως έλεγε κάποιος συνεργάτης του Ανδρέα, «αυτοί που θα έβλεπαν χωρίς να τον ακούνε θα ονειρεύονταν τον Ανδρέα, αυτοί που ακούνε τις θέσεις του θα ονειρεύονταν τον μετά-Σημίτη».
Στην προηγούμενη προεκλογική εκστρατεία η συνταγή δεν έδεσε, καθώς όσοι περίμεναν τον Ανδρέα να αναστηθεί απογοητεύθηκαν και όσοι ήθελαν έναν εθνικό μάνατζερ με όραμα δεν τον συνάντησαν. Το μπερδεμένο στίγμα, η μεγαλύτερη κατάρα στην πολιτική, ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα του Γιώργου.
Ο κ. Παπανδρέου βρήκε μπάλα να παίξει στην Παιδεία η οποία αποτελούσε προνομιακό του πεδίο. Την πήρε, την έχασε, την ξαναπήρε με τη θέση του για το άρθρο 16 και προχθές αποφάσισε να τη βγάλει άουτ. Το ματς που λέγεται πολιτική δεν σταματάει, όμως, έτσι με τεχνητούς τρόπους και το τέχνασμα της πρότασης μομφής ανέδειξε τον κ. Βενιζέλο σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων . Ολα δείχνουν πως ο κ. Παπανδρέου, και το κυριότερο οι ανθρωποι γύρω του, πάνε για μια «ελεγχόμενη ήττα». Η ιδέα είναι απλή: «συσπειρώνω τον κόσμο μου και κλείνω την ψαλίδα στις 2 μονάδες, οπότε δεν μου κουνιέται κανείς». Ορισμένοι συνεργάτες του μελετούν μάλιστα την ψυχολογία του πολιτικού εν μέσω εκστρατείας και διαβάζουν αμερικανικά άρθρα που συμβουλεύουν πως «κανείς δεν πρέπει να λέει στον υποψήφιο ότι δεν πάει καλά γιατί αυτό θα έχει αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες».
Οι επτά μήνες μέχρι τον Οκτώβριο είναι πολύς πολιτικός χρόνος και ένα τυχαίο ή μη γεγονός θα μπορούσε να φέρει τούμπα το σκηνικό. Ο,τι όμως και να συμβεί, γκάφα, σκάνδαλο, στραβή, η κυβέρνηση θα μοιάζει με τον φετινό... Ολυμπιακό, θα συνεχίσει να προηγείται χωρίς να παίζει καλή μπάλα, ελλείψει αντιπάλου...»
Καθημερινή
Από το κύριο άρθρο
«ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΗΜΕΡΗ συζήτηση στη Βουλή, όσοι άντεξαν να την παρακολουθήσουν στις τηλεοράσεις τους, ελάχιστα κατάλαβαν, διότι κάθε πλευρά επανέλαβε τα δικά της, δηλαδή τα ήδη γνωστά. Ικανοποιήθηκε έτσι το αίσθημα της αυτοϊκανοποίησης και του αυτοθαυμασμού.
ΟΛΟΙ, ωστόσο, κατάλαβαν με τη λήξη της συζήτησης, αλλά και στη διάρκειά της, ότι το πολιτικό γεγονός είναι η αποχώρηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια κίνηση ουσιαστικής σημασίας, διότι αμφισβητείται, επιτέλους, όχι με λόγια, αλλά με πολιτική πράξη, η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, που έχει επικριθεί κατ' επανάληψη με τεκμηριωμένα άρθρα της «Ε» και της «Κυριακάτικης Ε». Δικαιώνεται έτσι η απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου να αποχωρήσει από τη διαδικασία αναθεώρησης, ανεξάρτητα από τη σύνδεσή της με πρόταση δυσπιστίας και αίτημα πρόωρων εκλογών.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ του Συντάγματος, όμως, η αντιπολίτευση έχει ένα όπλο. Από αυτήν εξαρτάται αν η προαναθεωρητική Βουλή θα εξουσιοδοτήσει ή όχι εν λευκώ την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της αναθεωρητικής Βουλής -δηλαδή της επομένης- να αναθεωρήσει προς την κατεύθυνση που επιθυμεί αυτή και μόνον τις υπό αναθεώρηση διατάξεις του Σ