Γρηγορης Νικολόπουλος

«Οι ψηφοφόροι μπορούν να ανεχθούν πολλά. Μπορούν να κάνουν υπομονή ακόμη τέσσερα χρόνια για να ικανοποιηθούν οι προεκλογικές υποσχέσεις της προηγούμενης τετραετίας - η ελπίδα εξάλλου πεθαίνει τελευταία. Αλλά θα είναι πολύ δύσκολο να ανεχθούν την κακοδιαχείριση στα ασφαλιστικά ταμεία, στα οποία έχουν εμπιστευθεί τις συντάξεις τους, όπως και την ομερτά των υπουργών και των διοικητικών που εμποδίζει την αποκάλυψη του βάθους αυτού του σκανδάλου. Ιδιαίτερα όταν ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και επικίνδυνα προβλήματα της εποχής μας είναι το Ασφαλιστικό. Η ίδια κυβέρνηση που ζητεί από τους εργαζομένους θυσίες, που τους ζητεί να δουλέψουν πέντε χρόνια παραπάνω για να πάρουν τελικά την πενιχρή τους σύνταξη, «σπατάλησε» σε προμήθειες εκατομμύρια ευρώ μέσα σε δύο χρόνια. Οι εκτιμήσεις για το πόσα χρήματα δόθηκαν σε προμήθειες αυτού του τύπου ποικίλλουν από 30 ως 300 εκατ. ευρώ και κανένας δεν ξέρει - ή δεν λέει - το πραγματικό ποσό. Οι προμήθειες αυτές φυσικά λείπουν από τα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή μειώνουν τα ποσά που θα διατεθούν ως συντάξεις και δυσχεραίνουν την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος. Η υπόθεση λοιπόν των ομολόγων αυτών και των μιζών που δόθηκαν στους διαχειριστές τους δεν είναι μια απλή υπόθεση κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Είναι μια υπόθεση με μεγάλο πολιτικό βάρος, αφού θίγει ευθέως όλους τους συνταξιούχους και τους εργαζομένους.

Πέραν της πολιτικής όμως υπάρχει και η ουσία, η οποία είναι η εξής: οι συντάξεις εφέτος αυξήθηκαν συνολικά κατά 300 εκατ. ευρώ. Το ποσόν αυτό πρέπει να αποτελεί και τη βάση της σύγκρισης για το μέγεθος των προμηθειών που πήραν τράπεζες, διαχειριστές, χρηματιστές και όλοι όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση των ομολόγων. Ακόμη και αν οι προμήθειες που πληρώθηκαν ανέρχονται σε 30 εκατ. ευρώ - που είναι η ελάχιστη εκτίμηση -, είναι σαφές ότι οι συνταξιούχοι θα μπορούσαν να έχουν πάρει μια αύξηση των συντάξεών τους κατά 10% αν δεν είχαν δοθεί οι προμήθειες στους διάφορους μεσάζοντες. Και αυτό χωρίς να γίνει καλή διαχείριση των κεφαλαίων των Ταμείων. Αν η διαχείριση ήταν καλή, δηλαδή αποδοτική, το Ασφαλιστικό δεν θα υπήρχε ως πρόβλημα και δεν θα χρειαζόταν οι εργαζόμενοι να γερνάνε στα γραφεία τους, ούτε να συζητούμε αυτό το ανόητο πρόβλημα, το Ασφαλιστικό, το οποίο και κοινωνικά οδυνηρό είναι και με βάση την οικονομική λογική δεν στέκει. Και δεν στέκει διότι οι ασφαλιστικές εισφορές (δηλαδή, τα χρήματα που δίνουν οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες στα ασφαλιστικά ταμεία) στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη και αντίθετα οι συντάξεις είναι οι χαμηλότερες. Η κοινή λογική λέει ότι, αν οι εργοδοτικές εισφορές είναι οι υψηλότερες και οι συντάξεις οι χαμηλότερες, τότε τα ασφαλιστικά ταμεία θα πρέπει να είναι τα πιο εύρωστα. Αν δεν είναι, σημαίνει ότι τα χρήματα των ασφαλισμένων χάνονται καθ' οδόν, από την εισφορά ως τη σύνταξη, άρα η διαχείριση είναι προβληματική και αυτό μεταφέρει το βάρος της επίλυσης του Ασφαλιστικού από τους εργαζομένους στην κυβέρνηση.

Για να λύσουμε λοιπόν το Ασφαλιστικό, θα πρέπει να κάνουμε καλή διαχείριση και όχι να αυξήσουμε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.»
Το Βήμα

Γιάννης Παντελάκης

«Η υπόθεση της διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων αποτελεί το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει δεχτεί η κυβέρνηση από τον Μάρτιο του 2004. Οι δύσοσμες διαστάσεις της, τα νέα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η σύνδεση με πολιτικά πρόσωπα που βρίσκονται ακόμα και στα ανώτατα επίπεδα και η ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη συνέχεια που πιθανότατα υπάρχει στην υπόθεση αυτή προκαλούν ισχυρές αναταράξεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης και δικαιολογημένα το Μέγαρο Μαξίμου νιώθει μια βαριά απειλή. Και ο κύριος λόγος είναι πως και με την ιστορία αυτή αφαιρείται οριστικά ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθετε η κυβερνητική παράταξη έναντι του ΠΑΣΟΚ, το οποίο είχε σχέση με τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Η «διαφάνεια» αποτέλεσε άλλωστε ένα από τα βασικά συνθήματα που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση της Ν.Δ. για να κερδίσει την εξουσία. Ενα σύνθημα το οποίο