Γιάννης Παντελάκης

«Η κυβέρνηση κάλεσε τα υπόλοιπα κόμματα και τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε διάλογο για το Ασφαλιστικό. Οι περισσότεροι πήγαν στον διάλογο και οι περισσότεροι από αυτούς αποχώρησαν με το πολύ απλό επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατόν να κάνεις διάλογο πάνω σε ένα ζήτημα όταν δεν γνωρίζεις ούτε τη διάσταση του προβλήματος ούτε το οικονομικό κόστος ενδεχόμενης αλλαγής ασφαλιστικών νόμων ούτε καν τις προθέσεις της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση δεν ενοχλείται από τις αποχωρήσεις αυτές, τις υπολόγιζε και απλά αναζητούσε ένα πρόσχημα ώστε να πείσει επικοινωνιακά ότι έχει την πρόθεση διαλόγου. Αν επιθυμούσε πραγματικό διάλογο, είχε μία ολόκληρη τετραετία για να ετοιμάσει και αναλογιστικές μελέτες αλλά και τις δικές της προτάσεις. Δεν το έκανε, γιατί πολύ απλά δεν το ήθελε.

Στόχος της είναι να προχωρήσει στην επίλυση του Ασφαλιστικού με τον τρόπο που η ίδια αντιλαμβάνεται την επίλυση αυτή. Ως πού θα φτάσει, είναι ανάλογο με τη στρατηγική της. Αν ορίζοντάς της είναι οι επόμενες ευρωεκλογές (το 2009), άρα και ο χρόνος θα είναι σχετικά μικρός, οι επιλογές της στο Ασφαλιστικό θα είναι ήπιες και περιορισμένες, γιατί θα υπολογίσει το πολιτικό κόστος για ένα ζήτημα το οποίο αγγίζει όλους τους εργαζομένους αλλά και τους συνταξιούχους. Αν όμως δεν στοχεύσει εκεί αλλά στις επόμενες εθνικές εκλογές, δηλαδή σε μία τετραετία, δεν θα διστάσει να προχωρήσει σε άγριες επιλογές που θα θίξουν μεγάλες ομάδες εργαζομένων.

Ο κοντόθωρος τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οδηγούν στο συμπέρασμα πως πιο πιθανή είναι η πρώτη εκδοχή..»
Ελευθεροτυπία

Μπαμπης Παπαδημητριου

«Θα μπορούσε η κυβέρνηση να ζητήσει από τα ασφαλιστικά Ταμεία να στείλουν στα μέλη τους ένα απλό ενημερωτικό σημείωμα. Για να μάθουμε όλοι δύο πολύ χρήσιμα πράγματα. Πρώτον και κρίσιμο: προϋποθέσεις, δικαιώματα, προβλέψεις, κανόνες, υποχρεώσεις, δικαιώματα και ό,τι άλλο προβλέπεται σήμερα για τη συνταξιοδότησή μας. Μπορεί κάποιοι να γνωρίζουν, οι πάρα πολλοί όμως, δεν γνωρίζουν ή πιστεύουν ότι γνωρίζουν ή τους ενημερώνουν διάφοροι συνδικαλιστές (όπου υπάρχουν, δηλαδή μόνο στον δημόσιο τομέα) ή ακούν από διάφορους καλοθελητές σε τηλεοπτικά παράθυρα. Το δεύτερο εξαιρετικά σημαντικό που πρέπει να μάθουμε η αξία κάθε ασφαλισμένου: πόσα έχουμε πληρώσει ώς σήμερα, το ύψος της παρούσας περιουσίας του Ταμείου και τι μας αναλογεί, δηλαδή την αξία του δικού μας «μερίσματος».

Αν με υπεύθυνο τρόπο γνωρίζαμε αυτά τα «προσωπικά στοιχεία», θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε ανετότερα και, κυρίως, με ουσία και άποψη, τη συζήτηση που προσπαθεί να οργανώσει η κυβέρνηση περί το συνταξιοδοτικό «μας» και το γενικό ασφαλιστικό σύστημα. Θα αποκαλύπτονταν προφανώς εξαιρετικά ενδιαφέρουσες «λεπτομέρειες». Οπως εξήγησε το συνδικάτο εργαζομένων στο Δημόσιο, οι νέοι ασφαλισμένοι (μετά την 1η μέρα του 1993) έχουν ενιαία όρια ηλικίας: πλήρη σύνταξη αν συμπληρώσουν 37 χρόνια ασφάλισης ή 35 χρόνια και το 65ο έτος της ηλικίας τους. Η ομοσπονδία υπολογίζει ότι το 40% του συνόλου των εργαζομένων (4 στους 10) ανήκουν σ’ αυτήν τη κατηγορία. ’λλοι υπολογισμοί δείχνουν ότι πολύ σύντομα η «γενιά ’93» θα είναι η απόλυτη πλειοψηφία.

Η ενημέρωσή τους είναι λοιπόν ευχερέστατη. Στην κατηγορία αυτή οι κανόνες είναι απλοί και δεν υπάρχουν περιθώρια σημαντικών αλλαγών. Αν μπορούσαμε να τους ρωτήσουμε θα συμφωνούσαν ότι πρέπει να υπάρχουν λίγα και καλά λειτουργούντα ταμεία, ικανά να διαχειριστούν αποδοτικά της περιουσία «τους». Επειδή μάλιστα πρόκειται για σύγχρονες γενιές, βάζω στοίχημα ότι θα διαφωνούσαν με τις σχετικές επιφυλάξεις των παλαιότερων γενεών. Περιμένουν τη δημιουργία επαγγελματικών ταμείων, ώστε να ενισχυθεί η σύνταξή τους σε μια ελεύθερη (όσο και κρίσιμη) διαπραγμάτευση με τους εργοδότες τους. Περιμένουν μεγαλύτερα κίνητρα -κυρίως φορολογικά- για να αυξήσουν την ατομική-οικογενειακή τους προσπάθεια αποταμίευσης με σκοπό την αυτόνομη ενίσχυση του εισοδήματός τους στην τρίτη ηλικία. Ομως, για τους «πριν το ’93» η ενημέρωση είναι πράγματι πο