Ως γνωστόν, από τους 4.800 επιτυχόντες στις εφετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, οι 400 δεν γράφτηκαν καν στις σχολές του Πανεπιστημίου. Πέραν των όσων ίσως προτίμησαν σπουδές στο εξωτερικό ή σε κάποιο ιδιωτικό ΑΕΙ, ο λόγος που δεν παρουσιάστηκαν οι περισσότεροι είναι η αδυναμία να αντεπεξέλθουν στο κόστος ζωής σε μία πόλη όπως η Πάτρα. Αυτό έρχεται να προστεθεί στη σειρά προβληματικών παραμέτρων που θα όφειλαν στην πραγματικότητα να έχουν σημάνει συναγερμό για ολόκληρη την πολιτική τάξη της χώρας. Σε μία περίοδο κατά την οποία προβάλλεται ως κομβικής σημασίας θέμα η λειτουργία των μη κρατικών ΑΕΙ, θα όφειλε κανείς να αναρωτηθεί: ποιον ακριβώς αφορά η συζήτηση; Ας δούμε ορισμένα στοιχεία. Το 2008 γεννήθηκαν στην Ελλάδα 118.302 παιδιά, που το 2026 συμπληρώνουν τα 18 χρόνια. Στις Πανελλαδικές Εξετάσεις του 2026, ο συνολικός αριθμός των υποψηφίων που υπέβαλαν Μηχανογραφικό Δελτίο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ήταν 70.593, ενώ οι επιτυχόντες που εξασφάλισαν μια θέση στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα ήταν 63.609.

Μόλις λίγο περισσότερες ήταν οι γεννήσεις του 2025, που έφτασαν τις 65.594, δηλαδή περίπου οι μισές από ό,τι πριν από 18 χρόνια. Καταλαβαίνει λοιπόν εύκολα κάποιος ότι σε 17-18 χρόνια από σήμερα, η όποια συζήτηση για την Ανώτατη Εκπαίδευση θα αφορά ένα θλιβερά μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Δεν είναι βέβαια το δημογραφικό πρόβλημα επαρκής λόγος για εγκατάλειψη της Παιδείας από την πολιτεία, όπως περίπου συμβαίνει σήμερα. Είναι όμως ένα στοιχείο χρήσιμο για να καταλαβαίνουμε περί τίνος συζητάμε…