Με τα δεδομένα αυτά περιμένει κανείς από τον πρωθυπουργό κ. Καραμανλή και την κυβέρνησή του να επιχειρήσουν την λεγόμενη "φυγή προς τα μπρος". Τα αδιέξοδα είναι πολλά, άλλα τα κληρονόμησαν και μερικά τα δημιούργησαν, αλλά δεν φαίνονται να το παλεύουν. Βυθίζονται αργά και σταθερά σε τέλμα, διαπιστώνοντας πλέον ότι τα διάφορα σενάρια που έφτιαξαν και τα "τρικ" που χρησιμοποίησαν, είτε καταρρέουν, είτε αποδεικνύονται ανεφάρμοστα. Οπότε επιστρατεύονται και νέα τεχνάσματα, είτε επικοινωνιακής πολιτικής, είτε εμβαλωματικά, που όμως και αυτά έχουν μικρή διάρκεια ζωής. Κραυγαλέο παράδειγμα ο προϋπολογισμός, που η κυβέρνηση είχε αναγάγει σε κορυφαία εκδήλωση αξιόπιστης, πειθαρχημένης και αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής για να περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα. Τώρα αποδεικνύεται ότι όλα ήταν στον αέρα και κυρίως η περιβόητη τιτλοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο και το έλλειμμα για το 2005 θα είναι 4,4% του ΑΕΠ, αντί του 3,6% που θα έφθανε μαζί με την έολη τιτλοποίηση, κατά το σύμφωνο σταθερότητας και 2,8% σύμφωνα με την πρόβλεψη κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού. Κυβερνητικοί παράγοντες και βουλευτές της ΝΔ έχουν χαράξει νέα γραμμή επικοινωνιακής άμυνας και υποστηρίζουν με υπερηφάνεια ότι αποτελεί μέγα κατόρθωμα η μείωση του ελλείμματος κατά δύο ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες μέσα σ΄ ένα χρόνο, ξεχνώντας βέβαια ότι η μία μονάδα προέρχεται από το γεγονός ότι το 2005 δεν είχαμε δαπάνες για την Ολυμπιάδα και ότι ποσοστό της άλλης μονάδας οφείλεται στο ότι και τα υπουργεία έχουν χαμηλότερες λειτουργικές δαπάνες, γιατί δεν έχουμε φέτος Ολυμπιάδα. Αρα…λίγο περισσότερο από μηδέν εις το πηλίκον. Το ζήτημα όμως του προϋπολογισμού καταδεικνύει την αναγκαιότητα κάποιων πρωτοβουλιών που πρέπει να πάρει ο πρωθυπουργός. Και επί της ουσίας, αλλά και για να δοθεί η εντύπωση ότι κάτι γίνεται. Αν παραμείνει αδρανής, θα εδραιωθεί η άποψη ότι όλοι βρισκόμαστε πάνω και με γαλήνιο βλέμμα βλέπουμε το καράβι που βουλιάζει ήρεμα στα σαπισμένα νερά του βάλτου. Υπάρχει βέβαια και το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που λέγεται ΠΑΣΟΚ, αλλά προς το παρόν και αυτό δεν πείθει. Και δεν θα πείσει αν δεν παρουσιάσει προγράμματα και πολιτικές ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, που τόσο τις έχει ανάγκη πλέον η ελληνική κοινωνία για να προχωρήσει. Κάποια στιγμή, τα δύο κόμματα εξουσίας θα πρέπει να αποφασίσουν ότι δεν μπορούν να ικανοποιούν τους πάντες τα προγράμματά και οι πολιτικές τους. Κυρίως όμως θα πρέπει να αποφασίσουν ότι κοινωνική πολιτική δεν σημαίνει ανοχή στην αργομισθία ή στις απατηλές συντάξεις αναπηρίας, υπέρογκα λειτουργικά έξοδα και ρουσφετολογία. Σημαίνει παροχή κοινωνικής ασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα και μηχανισμούς ελέγχου. Το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ που ετοιμάζει η κυβέρνηση προσφέρεται για πεδίο δοκιμής. Αρκεί να ξεκαθαρισθεί πλήρως ποιες εταιρίες νοούνται πλέον ως ΔΕΚΟ. Αγγελος Στάγκος