Το δημόσιο, με το πρόσχημα ότι προσπαθεί να “κλείσει κάθε παραθυράκι” , να “πιάσει από παντού τις παρατυπίες”, προκαλεί αξεπέραστες δυσκολίες σε όλους. Αυτό εξάλλου φάινεται από την κατάταξη που έχει η Ελλάδα σε όλες τις λίστες αξιολόγησης των χωρών με βάση τις επιδόσεις τους. Η Ελλάδα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο μεταξύ των χωρών όχι μόνο της ΕΕ αλλά του δυτικού κόσμου συνολικά, βρίσκεται σε επίπεδο τριτοκοσμικής χώρας. Και για αυτό φταίει το πλέγμα πολυνομίας και κανόνων που έχει επιβάλει η γραφειοκρατία του δημοσίου.

Η πολυνομία και το πλήθος των κανόνων εμποδίζουν τις επενδύσεις, τη διαφάνεια, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της οικονομίας και αυξάνει τόσο πολύ το κόστος που δεν μπορούμε να γίνουμε διεθνώς ανταγωνιστικοί σε τίποτα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν γίνονται επενδύσεις. Έλληνες και ξένοι, επενδύουν μόνο σε ακίνητα και ξενοδοχεία. Οι επιχειρήσεις που δημιουργούνται είναι κομμωτήρια, φούρνοι, σουβλατζίδικα και καφετέριες. Και φυσικά έχουμε μια οικονομία χωρίς παραγωγή, χωρίς μεταποίηση, χωρίς βιομηχανία και εισάγουμε τα πάντα, οδηγούμενοι κάθε φορά στον ίδιο γκρεμό, στον γκρεμό του ελλείμματος των εξωτερικών συναλλαγών.

Εάν η κυβέρνηση και συγκεκριμένα το Μαξίμου, δημιουργήσει μια μικρή ομάδα στελεχών που θα αφοσιωθούν στην καταγραφή των εμποδίων που προκαλεί η γραφειοκρατία σε σύγκριση με τις άλλες καλύτερες από εμάς χώρες, η λύση θα βρεθεί σύντομα.

Ο πιο απλός τρόπος είναι να πάρουν τις λίστες κατάταξης, πχ των χωρών με το ευνοϊκότερο επιχειρηματικό/επενδυτικό περιβάλλον και να συγκρίνουν την Ελλάδα που βρίσκεται σε χαμηλή θέση με μια χώρα που βρίσκεται στις δέκα πρώτες.

Εκεί μπορούν να δουν κατά περίπτωση την αιτία του γιατί εμείς είμαστε τόσο χαμηλότερα και θα διαπιστώσουν ότι το ελληνικό δημόσιο ζητά ας πούμε δέκα χαρτιά για να εκδόσει μια άδεια, ενώ το Ολλανδικό δυο. Και πρέπει να αντιγράψουμε κατευθείαν τους άλλους, αφού είναι βέβαιο ότι τα οκτώ χαρτιά που περισσεύουν σε εμάς, δεν προσφέρουν περισσότερες διασφαλίσεις στο ελληνικό δημόσιο από αυτές που απαιτεί το αναμφίβολα διασφαλισμένο σύστημα της Ολλανδίας.

Αυτή διαδικασία μπορεί να γίνει γρήγορα και εύκολα, για κάθε τομέα που περιλαμβάνει σχέση δημοσίου και πολίτη ή επιχείρησης. Γιατί δεν γίνεται;

Προφανώς είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης που μάλλον είναι ανίσχυρη μπροστά στην ισχύ της γραφειοκρατίας του δημοσίου. Δεν τολμούν δηλαδή οι πολιτικοί να θίξουν στο ελάχιστο την γραφειοκρατία η οποία γεννά για τους γραφειοκράτες ισχύ και χρήμα, μέσω της διαπλοκής. Για αυτό εξάλλου την έχουν φτιάξει οι γραφειοκράτες και τη συντηρούν, βάζοντας αξεπέραστα εμπόδια που οδηγούν αναγκαστικά στο λάδωμα.