Κι όμως, η διοίκηση του Οργανισμού Λιμένος Κέρκυρας φαίνεται πως είχε διαφορετική άποψη. Επέλεξε να μετατρέψει μια δημόσια εκδήλωση σε υπόθεση επιλεκτικών προσκλήσεων, αποκλείοντας τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους που καλύπτουν διαχρονικά το ναυτιλιακό ρεπορτάζ.

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Το θέμα δεν είναι ο ένας δημοσιογράφος που προσκλήθηκε. Εκείνος έκανε τη δουλειά του και δεν φέρει καμία ευθύνη για τις επιλογές της διοίκησης. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους αποφάσισαν ότι μπορούν να μοιράζουν την πρόσβαση στη δημόσια ενημέρωση με προσωπικά κριτήρια.

Κάποιοι φαίνεται ότι έχουν μπερδέψει έναν κρατικό οργανισμό με προσωπικό τους γραφείο δημοσίων σχέσεων. Ίσως μάλιστα να πιστεύουν ότι ο δημόσιος χαρακτήρας ενός λιμανιού αρχίζει και τελειώνει στην πινακίδα της εισόδου. Δυστυχώς γι' αυτούς, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι.

Ένας δημόσιος οργανισμός δεν ανήκει στη διοίκησή του. Δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Δεν λειτουργεί με λογικές «αυτόν τον καλώ, τον άλλον δεν τον θέλω». Υποχρεούται να σέβεται τους θεσμούς, τη διαφάνεια και την ισότιμη πρόσβαση όλων των μέσων ενημέρωσης.

Αν αυτά θεωρούνται λεπτομέρειες, τότε κάποιοι μάλλον βρίσκονται σε λάθος θέση. Γιατί η διοίκηση ενός δημόσιου οργανισμού δεν κρίνεται μόνο από τις κορδέλες που κόβει, αλλά και από το αν γνωρίζει τις στοιχειώδεις αρχές της δημόσιας διοίκησης.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι όσοι επέλεξαν τη συγκεκριμένη διοίκηση θα είναι στο μέλλον πιο προσεκτικοί. Γιατί οι επιλογές προσώπων έχουν συνέπειες. Και όταν μια διοίκηση αποτυγχάνει ακόμη και στα αυτονόητα, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι θέμα αντίληψης.

Τα υπόλοιπα... τα έδειξαν μόνοι τους.