Ακόμη κι αν ήταν ανίκανοι, που δεδομένης της καταστροφής που προκάλεσαν, πράγματι ήταν, αυτούς τους συνεργάτες τους είχε επιλέξει ο ίδιος. Και ως Πρωθυπουργός είχε την απόλυτη ευθύνη για όλα όσα έκανε η κυβέρνηση του. Όπως όλοι γνωρίζουν, οι υπουργοί του δεν δρούσαν μόνοι τους, έπαιρναν την έγκριση του για όλες τις πολιτικές που εφήρμοσαν.
Πέραν των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που λοιδορούνται, ο συγγραφέας δεν εξηγεί γιατί προτίμησε να συνεργαστεί με την λαϊκιστική δεξιά των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου και όχι με τις άλλες επιλογές που είχε, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ή τον Σταύρο Θεοδωράκη. Η δικαιολογία για τη μη συνεργασία με τον Θεοδωράκη είναι ότι ο Καμμένος ανέβηκε με το ασανσέρ στο γραφείο του και συμφώνησαν, ενώ ο Θεοδωράκης ανέβηκε με τις σκάλες και έφτασε δεύτερος, αφού είχε γίνει ήδη η συμφωνία με τον Καμμένο.
Αντιμετωπίζει ειρωνικά και απαξιωτικά τον κ. Κασσελάκη και διατηρεί μια επιφυλακτική συμπάθεια έναντι της κυρίας Αχτσιόγλου και του κυρίου Χαρίτση.
Ο μόνος που πραγματικά εξυμνείται στο βιβλίο είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος τον οποίο ο Τσίπρας έκανε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε αυτή παράδοξη σχέση εκτίμησης μεταξύ Τσίπρα και Παυλόπουλου, όπως εξηγεί ο Τσίπρας, είναι ότι ο Παυλόπουλος είχε νωρίτερα ως υπουργός Εσωτερικών αφήσει την Αθήνα να καεί (Marfin) από τις ταραχές και έθεσε στο απυρόβλητο τους ενόχους εκείνου του δράματος.
Φυσικά, με εξαίρεση τον κ. Παυλόπουλο που εξυμνείται, όλοι αυτοί που σήμερα κατηγορούνται από τον Τσίπρα, δεν είναι ευχαριστημένοι και δεν θα μείνουν σιωπηλοί, θα απαντήσουν στις κατηγορίες του πρώην συντρόφου τους.
Ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθεί η μάχη μεταξύ τους που αρχίζει τώρα, το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιοι θα στελεχώσουν το νέο κόμμα Τσίπρα, του οποίου η ίδρυση δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη, αλλά σε κάθε περίπτωση κυοφορείται.
Εφόσον ο Τσίπρας φιλοδοξεί να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή με νέο κόμμα, πρέπει να βρει στελέχη που αρχικά θα του φέρουν ψηφοφόρους και στη συνέχεια θα κυβερνήσουν. Ευτυχώς για τη χώρα ο Τσίπρας, αν ποτέ εκλεγεί, δεν θα χρησιμοποιήσει όλους αυτούς τους οποίους καταδικάζει με το βιβλίο του, αλλά αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βρει άλλους για να φτιάξει το κόμμα του. Ποιοι θα είναι αυτοί, όταν το σύνολο των γνωστών πολιτικών της αριστεράς τίθενται de facto απέναντι του;
Προφανώς ο Τσίπρας θεωρεί ότι με το βιβλίο του απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη για τα οικτρά λάθη της κυβέρνησης του και ότι ολομόναχος μπορεί να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους και μάλιστα τέτοιον αριθμό ψηφοφόρων που θα του δώσει ποσοστό πάνω από 17,7% που είχε λάβει στις τελευταίες εκλογές που ηγήθηκε του ΣΥΡΙΖΑ.
Θεωρεί ότι για να το πετύχει αυτό έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίσει με το παρελθόν του, ρίχνοντας τις ευθύνες σε όλους όσους έχει απορρίψει ως μελλοντικούς του συνεργάτες και ενδεχομένως από εδώ και πέρα θα αρχίσει να αποκαλύπτει με ποιους θα συνεργαστεί.
Θα έχει ενδιαφέρον λοιπόν από εδώ και πέρα να δούμε τις κόντρες που θα ξεκινήσουν αναμφίβολα στο χώρο της αριστεράς και σε τι συμμαχίες θα οδηγήσουν.