- Από τις συστηματικές και ανεξήγητες καθυστερήσεις πληρωμών του δημοσίου προς τις επιχειρήσεις, τους φορολογούμενους, τους δήμους και τις κοινότητες, τα νοσοκομεία κλπ που διατηρούνται μήνα με μήνα στα 4 δισ. Με τεράστια ταμειακά διαθέσιμα και ταμειακά πλεονάσματα και με ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα ιστορικά πρωτοφανές, το δημόσιο δεν δικαιολογείται να μην πληρώνει τις εγκεκριμένες δαπάνες προς όλους. Απάντηση του γιατί συμβαίνει αυτό δεν έχει δώσει ποτέ το υπουργείο οικονομικών.
- Από τις παράνομες καθυστερήσεις των πληρωμών των μεγάλων επιχειρήσεων προς τους προμηθευτές και υπεργολάβους τους. Ενώ ο νόμος επιβάλλει την εξόφληση όλων των εμπορικών τιμολογίων εντός 30 ημερών από την έκδοση τους, οι εξοφλήσεις γίνονται το νωρίτερο σε ενενήντα ημέρες, ενώ πολύ συχνά η καθυστέρηση ξεπερνά το εξάμηνο και ενίοτε αγγίζει το έτος. Αυτό προκαλεί ασφυκτικό πρόβλημα στις παραγωγικές κυρίως επιχειρήσεις που αναγκάζονται να χρηματοδοτούν την κερδοφορία των μεγάλων χονδρεμπορικών και λιανικών επιχειρήσεων.
- Από την προείσπραξη τεράστιων φορολογικών εσόδων από τις επιχειρήσεις, αφού το δημόσιο εισπράττει ΦΠΑ, φόρους εισοδήματος και προκαταβολές φόρων, πριν καν εισπραχθούν από τις φορολογούμενος επιχειρήσεις. Δηλαδή ένας παραγωγός που πουλάει σε σούπερ μάρκετ το προϊόν του, πληρώνει τον αντίστοιχο ΦΠΑ, πληρώνει τον φόρο εισοδήματος στο τέλος του έτους, πληρώνει και την προκαταβολή φόρου του επόμενου έτους επί του συνόλου του τζίρου του και ακόμη δεν έχει εισπράξει παρά το ένα τρίτο του τζίρου για τον οποίο έχει φορολογηθεί.
Καθώς η έλλειψη εσόδων οδηγεί σε αδυναμία πληρωμών, οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να πάνε σε ρυθμίσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών που έχουν κόστος (τόκους) και το χρέος τους επιβαρύνεται μαζί με την έλλειψη ρευστότητας. Και φυσικά αναγκάζονται και αυτές να καθυστερήσουν την πληρωμή υποχρεώσεων τους προς προμηθευτές, εργαζόμενους, ενοίκια κλπ.
Λάθος πολιτική
Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν λυθεί αν η οικονομική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση δεν είχε στόχο την ενίσχυση μόνο των μεγάλων επιχειρήσεων, την οποία συνδυάζει με εμπόδια στις μεσαίες και μικρές. Υποτίθεται ότι με αυτή την παράλογη οικονομική πολιτική προσπαθεί να μεγεθύνει τις ελληνικές επιχειρήσεις. Όταν οι μικρές και μεσαίες δεν αντέχουν, αναγκάζονται είτε να κλείσουν είτε να εξαγοραστούν (κοψοχρονιά) από τις μεγαλύτερες. Με αυτόν τον τρόπο θεωρεί η κυβέρνηση ότι στηρίζει την μεγέθυνση των ελληνικών επιχειρήσεων, υποτασσόμενη σε μια ευρωπαϊκή υποτίθεται τάση, εντελώς επιζήμια για την ελληνική οικονομία.
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η δημιουργία πανίσχυρων καρτέλ σε όλους τους κλάδους. Αυτά δρουν ανεξέλεγκτα, καταργούν τον ανταγωνισμό και ανεβάζουν τις τιμές, με αποτέλεσμα πληθωρισμό και αφόρητη για τον εργαζόμενο ακρίβεια σε όλα.
Το ότι το μοντέλο μιας οικονομίας με μεγάλες επιχειρήσεις μόνο, δεν ταιριάζει στη χώρα, είναι σχεδόν αυτονόητο λόγω του μικρού μεγέθους της χώρας. Μια χώρα 10 εκατομμυρίων πόσες μεγάλες επιχειρήσεις μπορεί να έχει σε κάθε κλάδο; Μια, δυο, τρείς; Αυτό σημαίνει ότι αν δεν υπάρχουν πολλές μεσαίες και μικρές δεν υπάρχει ανταγωνισμός, υπάρχουν καρτέλ. Και αυτό συμβαίνει τώρα εδώ.
Πέραν αυτού όμως η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι Έλληνες, με επιμονή προτιμούν να είναι ανεξάρτητοι, αντί να είναι υπάλληλοι και μάλιστα κακοπληρωμένοι υπάλληλοι. Προτιμούν να κάνουν τη μικρή δική τους επιχείρηση, ή να είναι ανεξάρτητοι επαγγελματίες, να ορίζουν το χρόνο, τις κινήσεις και το εισόδημα τους και για αυτό θυσιάζουν την καριέρα και την όποια ασφάλεια προσφέρουν οι μεγάλες επιχειρήσεις στους εργαζόμενους τους.
Η προτίμηση αυτή των Ελλήνων είναι ξεκάθαρη και στα επίσημα στοιχεία που δημοσίευσε προχθές η Eurostat. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία, τη σημαντικότερη συμβολή στη διαμόρφωση του κύκλου εργασιών το έτος 2023 είχαν οι ανεξάρτητες επιχειρήσεις με ποσοστό 56,0% και 230,3 δισ. ευρώ, με τις επιχειρήσεις που ανήκουν σε πολυεθνικούς ομίλους που ελέγχονται από την Ελλάδα να ακολουθούν με ποσοστό 24,1% και 99,2 δισ. ευρώ.
Οι επιχειρήσεις που είχαν τη μεγαλύτερη συμβολή στην προστιθέμενη αξία το έτος 2023 ήταν οι ανεξάρτητες επιχειρήσεις με ποσοστό 56,6% και 57,8 δισ. ευρώ. Η δεύτερη σημαντικότερη συμβολή ήταν των επιχειρήσεων που ανήκουν σε πολυεθνικούς ομίλους που ελέγχονται από την Ελλάδα, με ποσοστό 25,5% και 26,0 δισ. ευρώ.
Στις ανεξάρτητες επιχειρήσεις, τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην προστιθέμενη αξία καταγράφουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με ποσοστό 51,0% (29,5 δισ. ευρώ), ενώ οι πολύ μικρές και οι μεγάλες επιχειρήσεις συμμετέχουν με 36,8% (21,3 δισ. ευρώ) και 12,2% (7,0 δισ. ευρώ) αντίστοιχα.
Ως προς τη συνολική απασχόληση, οι ανεξάρτητες επιχειρήσεις απασχολούσαν το 84,5% (2.948.914 άτομα) των εργαζομένων το 2023 και οι επιχειρήσεις των πολυεθνικών ομίλων που ελέγχονται από την Ελλάδα απασχολούσαν το 7,1% (249.242 άτομα).
Όταν λοιπόν αυτή είναι η επίμονη προτίμηση των πολιτών και με δεδομένο ότι η συνεισφορά των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων τόσο στην προστιθέμενη αξία που παράγεται όσο και στην απασχόληση, είναι σημαντικά μεγαλύτερη από αυτή των μεγάλων και ελληνικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, η βίαιη - όπως την επιχειρεί η κυβέρνηση - αλλαγή του μοντέλου της οικονομίας προκαλεί σημαντικό πρόβλημα, τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία, με προεκτάσεις που φτάνουν ακόμη και στην ένταση του δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.
Ταυτόχρονα, η πολιτική αυτή φρενάρει τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας (θα μπορούσε να είναι τόσο υψηλότερος από τον σημερινό που θα μετέβαλε το επίπεδο διαβίωσης της χώρας αν λυνόταν τα προβλήματα της ρευστότητας και γίνονταν παραγωγικές επενδύσεις).
Και τελικά αυτή η πολιτική, της εμμονής στις μεγάλες μπίζνες, στα τεράστια πλεονάσματα και στην καθυστέρηση πληρωμών, είναι η αιτία όχι μόνο της δύσπνοιας αλλά και της πολιτικής δυσαρέσκειας που επικρατεί σήμερα.