Επιπλέον, θωρακίζεται η ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας και παραμένει ισχυρή η συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Οι συγκεκριμένες συμφωνίες -αν ευδοκιμήσουν- θα ενισχύσουν επίσης το ελληνικό ΑΕΠ: «Το 40% των καθαρών κερδών από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων επιστρέφει στο ελληνικό κράτος, μέσω φόρων, ρητρών παραγωγής και μπόνους», υποστηρίζει ο CEO της ΕΔΕΥΕΠ.

Στα κέρδη συνυπολογίζεται και το ότι θα «τρέξουν» κάποιες επενδύσεις στις υποδομές, όπως π.χ. στα λιμάνια.

Μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί το αν θα βρεθούν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, προκειμένου να ξεκινήσουν πράγματι οι εξορύξεις, γιατί υπενθυμίζουμε πως αυτή την ώρα βρισκόμαστε στο στάδιο των ερευνών. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα δίνουν πιθανότητες 15%–18% για αξιοποιήσιμο κοίτασμα.

Στο κλασικό ερώτημα για το αν οι πολίτες θα δουν μείωση στις τιμές ενέργειας, η απάντηση είναι αρνητικά, καθώς αυτές δεν επηρεάζονται ουσιαστικά καθόλου από όσα συμφωνήθηκαν.

Άμεσα κερδισμένες βγαίνουν, φυσικά, οι αμερικανικές εταιρείες LNG, που αυξάνουν τις πωλήσεις τους, καθώς επίσης και οι κυβερνήσεις Ελλάδας και ΗΠΑ, που έχουν κέρδη σε επικοινωνιακό επίπεδο.

Στις ΗΠΑ, βέβαια, η κυβέρνηση άλλαξε και ο Τραμπ επανέφερε το δόγμα «drill baby drill». Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός είναι ίδιος, απλά άλλαξε τη ρητορική του. Προφανώς, απορρίπτει πλέον όσα έλεγε μέχρι το 2022· πως δηλαδή «δεν θα συνεχίσουμε τις διαμάχες του προηγούμενου αιώνα για τους υδρογονάνθρακες, ένα αγαθό που χάνει την αξία του».

Το κόστος της πράσινης μετάβασης και η επίδραση στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων είναι ασφαλώς ένας καλός λόγος για μία τέτοια κυβίστηση, αλλά και η διορατικότητα είναι μία απαραίτητη δεξιότητα ενός ηγέτη που λαμβάνει τέτοιες κρίσιμες αποφάσεις.